Level 91

Poziom przybiera różne formy dla różnych osób, lecz zawsze zachowuje pewne stałe cechy; wygląda jak niewielka wyspa pośrodku oceanu, w pogodny, chłodny dzień. Jest jasny i senny — niemal nierealny — pozostawiając wędrowców samych sobie. Panuje tu cisza i spokój, przerywane jedynie łagodnym uderzaniem fal o brzeg oraz nawoływaniem niewidocznych ptaków morskich.

Na jednym krańcu wyspy wznosi się wzgórze zakończone krawędzią klifu. W pobliżu jego szczytu stoi mały dom lub chatka, jedno- lub dwupiętrowa, spoglądająca na bezkresne morze. Nie ma tu żadnych innych budynków. Sam dom nie wyróżnia się niczym szczególnym, choć każdy odczuwa silną potrzebę, by do niego podejść.

W gruncie rzeczy nie ma w nim nic nadzwyczajnego. Niewielka żwirowa ścieżka prowadząca do wejścia; ganek lub weranda z kilkoma meblami; proste, drewniane drzwi. Okna są nieco brudne, ale sprawne. Od czasu do czasu przez dom przechodzi lekki podmuch wiatru. Wnętrze jest dość zwyczajne; lekko zakurzone i proste, z nieznacznymi śladami dawnego życia. Główne pomieszczenie z kanapą lub dwiema, być może telewizorem. Z boku znajduje się kuchnia z jadalnią, a dalej drzwi prowadzące do sypialni oraz łazienki. To nie jest dom wędrowca, a jednak wielu czuje się tu swobodnie — nostalgicznie, spokojnie, a nawet melancholijnie — jak w miejscu pogrzebanym gdzieś w zakamarkach umysłu. Sprawia wrażenie czyjegoś domu, kimkolwiek ta osoba była.

Siedzenie jest czynnością tak powszechną, że ludzie rzadko się nad nią zastanawiają, ale w tym miejscu nie ma zbyt wiele do rozmyślań. Tak niewiele, że jedyną rzeczą, jaką można zrobić, jest usiąść. Po prostu siedzieć i doświadczać istnienia. Przesuwać palcami po miękkich, lekko wytartych podłokietnikach kanapy. Usiąść i oddychać — choćby tylko raz — zanim nieuchronnie zapadnie się w sen, by obudzić się gdziekolwiek indziej. Gdziekolwiek, tylko nie tam.

Nie wiadomo, jak można się tu znaleźć. Nie wiadomo też, jak powrócić. Przestrzeń ta jest mitologizowana, celebrowana, kochana, a mimo to pozostaje jedynie doświadczeniem; ulotnym, zanikającym i zawsze nierealnym. Od wędrowców, którzy trafiają na Poziom 91, oczekuje się, że docenią czas tam spędzony i podzielą się sobą z innymi. W końcu z pamięcią niewiele da się zrobić.

Proszę, pielęgnuj ją. Póki możesz. Nie ma zbyt wiele innych rzeczy, których można się trzymać.

Oryginalny autor:InspectingCritters
Tłumaczył: Steve_likes_Mining