SCP-525 : Oczne pająki

SCP-525 składa się z wielu rozłącznych odnóży o długości od 10 do 15 cm. Identyfikacja DNA była niejednoznaczna, ale jak dotąd najbliższym genetycznie gatunkiem był pająk pustelnik brunatny Loxosceles reclusa. Podstawa każdej z nóg kończy się kilkoma haczykami zdolnymi do perforowania mięsa. Obiekt jest pokryty cienkimi włoskami i jest dość łamliwy.

Kiedy jest sam lub w pobliżu mniej niż sześciu innych instancji, SCP-525 jest bezwładny. Kiedy osiem elementów SCP-525 znajdzie się w swoim zasięgu (ok. 0,6 m), nogi będą natychmiastowo pełzły do grupy i złączą się w jedną istotę określaną jako SCP-525-1. Na tym etapie prędkość poruszania się jednostki znacznie wzrasta, a ona sama będzie próbować nawiązać kontakt z najbliższym człowiekiem bądź podobnymi istotami (patrz Dodatek #525-A).

Gdy zostanie znalezione odpowiednie zwierzę, 525-1 wespnie się bezpośrednio w kierunku oka tego zwierzęcia. Ustawi się nad oczodołem, czterema nogami zabezpieczy powiekę, a pozostałymi wyciągnie oko. Pomimo niezwykle szybkich ruchów 525-1 zachowuje on szczególną ostrożność, żeby nie uszkodzić oka podczas wydobywania, [USUNIĘTO] oderwania nerwu wzrokowego i centralnej siatkówki. Kiedy oko zostaje wydobyte z oczodołu, 525-1 dokona jego implantacji do podstawy każdego odnóża. Dokładne zbadanie pokazało, że haczyki w podstawie nóg rozciągają się, skutecznie zagłębiając odnóża w swojej pozycji.

Jeżeli się mu na to pozwoli, 525-1 złoży jaja w oczodole swojego nosiciela przed wyjściem (patrz dokument nr 525-A).

Kiedy jest w posiadaniu oka, 525-1 przestaje być wrogo nastawiony, a jego ruch wydaje się być utrudniony. Co ciekawe 525-1 nie reaguje na bodźce wzrokowe, co może sugerować, że nie używa oka aby widzieć. Autopsja oka szympansa zabranego przez 525-1 i przechowywanego przez okres tygodnia wykazała powstanie [USUNIĘTO]. Z biegiem czasu oko się odwadnia, ostatecznie zmieniając się na ten sam czerwonawy kolor co SCP-525. Po 2-3 tygodniach 525-1 opuści oko i zacznie szukać innego.