Information
Ryc. 1.1: SCP-7804
Author: adosmon
Rating: 3/3
Created at: Sat Aug 15 2026
IDENTYFIKATOR:
7804
KLASA PODMIOTU:
KETER
SPECJALNE CZYNNOŚCI PRZECHOWAWCZE: Ze względu na odległe położenie SCP-7804, aktywne tłumienie jego transmisji nie jest wymagane. Przez cały czas obowiązuje strefa bezpieczeństwa o promieniu 5 kilometrów. Dostęp dla osób postronnych jest zabroniony (HP-3 "Teren prywatny").
Obserwacja strefy bezpieczeństwa powinna odbywać się codziennie za pomocą zdjęć satelitarnych oraz dronów. Niektóre zadania będą wymagały osobistej inspekcji lub interwencji przeszkolonych agentów, jednak należy je przeprowadzać oszczędnie, ponieważ obecność ludzi w pobliżu SCP-7804 jest niewskazana. Od agentów oczekuje się potwierdzania występowania szeregu wpływów środowiskowych oraz odnotowywania wszelkich znaczących odchyleń od normalnych danych. Dokładny zarys wymaganych obserwacji znajduje się w Dokumencie A; poniżej zamieszczono skróconą listę.
Poniedziałek: Potwierdzić występowanie trucheł dzikich zwierząt. Odnotować gatunki, liczbę oraz skupisko martwych osobników. Odnotować czy truchła w jakimkolwiek stopniu noszą ślady żerowania, a jeśli tak, to w jaki sposób. Zespoły przechowawcze mają być natychmiastowo powiadomione, jeżeli truchła pojawią się na terenie SCP-7804 lub jeśli w okolicy dojdzie do opadów atmosferycznych.
Wtorek: Obserwacja tego dnia składa się z dwóch części. Poranek: potwierdzić szybkie zakwitanie kwiatów. Odnotować lokalizację i zagęszczenie występowania gatunków zwierząt oraz podkreślić wszelkie nietypowe zachowania. Dopuszcza się minimalną interakcję w celu oceny reakcji obronnej. Gatunki nierodzime powinny być odnotowane i śledzone pod kątem oznak przemieszczania się poza strefę bezpieczeństwa po zakończeniu transmisji.
Wieczór; obserwować ruchy astronomiczne i odnotować nietypowe ułożenia gwiazd. Szczególną uwagę powinno się zwrócić na ruch lub pojawienie się obiektów o barwie czerwonej lub pomarańczowej, których układ należy odnotować. Po więcej znanych astronomicznych wzorców zobacz załączone zdjęcie. Jeśli w trakcie którejkolwiek z dwóch części obserwacji wystąpią opady atmosferyczne, zespoły przechowawcze powinny zostać natychmiast powiadomione.
Środa: Rejestrować poziom wilgotności i zasolenia otoczenia. Odnotować wszelkie mutacje lokalnej fauny, a także pojawienie się niespotykanych wcześniej gatunków. Odbiegające genetycznie gatunki mają być w miarę możliwości łapane lub niszczone wszelkimi dostępnymi środkami. Schwytane gatunki mają zostać udokumentowane i spalone. Odnotować obecność, zabarwienie oraz wysokość pokrywy chmur i natychmiastowo zgłaszać wystąpienie opadów atmosferycznych.
Czwartek: Odnotować zmiany w ukształtowaniu terenu i ocenić czy materiał geologiczny ma pochodzenie pozaziemskie. Potwierdzić występowanie niemożliwych formacji geologicznych, składów chemicznych cieczy lub wzrostów biologicznych sprzecznych z prawami natury. Obserwacje należy prowadzić zdalnie, ponieważ kontakt z niemożliwym terenem wiąże się z przeniesieniem jego właściwości. Opady nie będą od razu wykazywać niespotykanych cech, jednak mimo to należy je uznać za anomalne i wysoce niebezpieczne.
Piątek: W przypadku wystąpienia awarii zasilania w SCP-7804, zespoły przeciwpożarowe mają być postawione w gotowości do gaszenia ognia. W przypadku pojawienia się płomieni, obserwatorzy mają odnotować jego kolor i temperaturę. Aby zapewnić maksymalną skuteczność, zespoły muszą stosować proszkowy system gaśniczy (wodorowęglan sodu i fosforan monoamonowy). Ewentualne opady atmosferyczne nie spowodują ugaszenia ognia.
Sobota: Zwrócić uwagę na skuteczność naturalnych oraz sztucznych powierzchni odbijających światło. Odnotować nietypowe zachowania fauny w pobliżu takich powierzchni. Pojawienie się nowych powierzchni odbijających światło należy odnotować, a następnie je zasłonić. W żadnym wypadku nie wolno nawiązywać kontaktu wzrokowego z postaciami odbijającymi światło. Prędkość wiatru i wilgotność otoczenia będzie zwiększała się w ciągu dnia. Odnotować przedwczesne opady.
Niedziela: W niedzielę całemu personelowi zabrania się dostępu do SCP-7804. W niedzielę nie należy prowadzić obserwacji. Personel musi poświęcić niedzielę na sprawy osobiste i nie może wykonywać żadnych obowiązków służbowych związanych z SCP-7804, za wyjątkiem patrolowania strefy bezpieczeństwa. Osoby próbujące opuścić SCP-7804 w niedzielę należy zniszczyć. Obecność opadów atmosferycznych jest przewidziana i nie powinna być zgłaszana.
OPIS: SCP-7804 to maszt nadawczy, początkowo użytkowany przez nieznaną firmę telekomunikacyjną (patrz poniżej) i zbudowany w nieznanym czasie. Został wykonany ze stali rurowej i mierzy 53,34 metra. Z analiz wynika, że wieża była pierwotnie pomalowana naprzemiennymi pasami w kolorach czerwonym i białym, ale z czasem stała się czarna w wyniku zniszczenia spowodowanego działaniem czynników atmosferycznych. Maszt nieprzerwanie nadaje na częstotliwości długofalowej 150,6 kHz, obejmując obszar o promieniu około 2000 kilometrów i działa niezależnie od obecności jej operatorów.
SCP-7804 został zmodernizowany przy pomocy sprzętu elektronicznego i analogowego, który zazwyczaj nie jest stosowany w masztach radiowych o podobnej konstrukcji. Modyfikacje obejmują między innymi kable koncentryczne RG-59/U izolowane korą z podrodziny Sequoioideae, cewki obciążające pokryte nieulegającą rozkładowi hemoglobiną oraz siedem podziemnych skrzyń pogrzebowych, pustych, przymocowanych do SCP-7804 za pomocą kabli miedzianych. Zobacz dodatek po pełną listę modyfikacji. Chociaż dokładny cel i możliwości tego sprzętu są nieznane, podejrzewa się, że wprowadzone zmiany mogą pomagać SCP-7804 w odbieraniu i "tłumaczeniu" sygnału nadawczego pochodzącego z anomalnego źródła.
U podstawy wieży znajduje się kabina operatorska zaprojektowana z myślą o długotrwałym przebywaniu w niej. W momencie odkrycia kabina była zamknięta na kłódkę, do której przyczepiono kartkę z napisem "Uwaga: Budynek wyłączony z użytkowania - narusza normy sejsmiczne z 1977 r. oraz art. 0918 Kodeksu Okultystycznego. Nie zabijać."
Kabina wyposażona jest w miejsce do spania oraz udogodnienia mieszkalne, ale znajduje się w stanie poważnego zużycia. Udokumentowano ślady zamieszkania — konserwy, dzbanki na wodę, koce, itp. — a także zeszkieletowane szczątki człowieka siedzącego w pozycji wyprostowanej na obrotowym krześle przy terminalu sterującym kabiny. Do czaszki przywarła para słuchawek, z których w momencie odkrycia rozbrzmiewał dźwięk z transmisji SCP-7804. Ustalono, że terminal nie jest źródłem transmisji; jest on raczej podłączony bezpośrednio do wieży, gdzie w ramach nie do końca zrozumiałego procesu przechwytuje, przetwarza i transmituje sygnał audio. W momencie odkrycia do terminala była przyczepiona poniższa notatka:
D, zrobiłem wszystko co mogłem. To kazanie jest tak zaprogramowane, że będzie się powtarzać, dopóki będzie dochodził sygnał. Jeśli tak to się utrzyma, będziemy mieli na dłuższy czas spokój. A może to tylko ogień tak mówi? Jeśli kiedykolwiek zechcesz to wyłączyć, nie rób tego. Nie dasz rady. Nie zabijaj. Zaufaj mi, lepiej jest słuchać tego gówna w radiu, gdzie możesz ściszyć głośność, niż w głowie, jak niektórzy z chłopaków tak zrobili. Nie martw się też o zasilanie, mam to pod kontrolą.
Do zobaczenia wkrótce,
J.
P.S. Jeśli nie jesteś w klubie i trafiłeś tu z powodu zakładu, wróć w niedzielę. Przekonaj się sam, o co tyle hałasu!
Kabina, a co za tym idzie również wieża, nie jest podłączona do źródła zasilania, ale mimo to działa. Z pozyskanych dokumentów wynika, że SCP-7804 znajduje się pod nadzorem i jest użytkowany przez firmę Black Mountain Transmitting Co., która twierdzi, że zapewnia wysokiej jakości usługi radiowe dla 85% terytorium Ameryki Północnej poprzez sieć wież nadawczych. Żadne dowody poza SCP-7804 nie potwierdzają tego.
Wewnątrz kabiny operatorskiej znajdują się wysokie drzwi z drewna sekwojowego ozdobione tajemniczymi mosiężnymi elementami znacznie starszymi zarówno od samej kabiny, jak i od wieży. Na przodzie drzwi widnieje grawerunek z napisem "AGREGACJA". Drzwi są zniszczone przez warunki atmosferyczne i w niektórych miejscach uszkodzone. Ich mechanizm zamykający nie działa i widać na nim ślady różnych prób wzmocnienia go. Po otwarciu, drzwi prowadzą do nieokreślonego magazynu (Zmienny. Zobacz poniższe).
SCP-7804 nadaje według cyklicznego harmonogramu. Treść każdej transmisji różni się w zależności od dnia tygodnia. Każdy tydzień nadawania jest identyczny. Zobacz poniższe podsumowania lub skontaktuj się z Archiwum po szczegółowe transkrypcje każdej transmisji.
Poniedziałek: Transmisja rozpoczyna się o godzinie 06:00 czasu lokalnego. Kobiecy głos wita słuchaczy poniższym komunikatem:
Dzień dobry. Dzisiaj jest pierwszy. Zbliża się deszcz. Na razie jest sucho, ale siódmego dnia naszej audycji spadnie deszcz. Panteon przygotowuje się na nasze zgromadzenie. Do tego czasu oddajmy cześć siódemce nowej ery. Słuchajcie nas codziennie i zbierzcie się siódmego dnia. Podążajcie za deszczem, a dowiecie się, kiedy wyniesienie zajdzie. Dedykujemy tę transmisję krwawemu lwu Khaulameziemu [niezrozumiałe]. On jest królem panteonu. Naszym bogiem przemocy i naturalnego porządku rzeczy. Niech nasza pokora zaspokoi głód. Niech mięso lasu cię ukoi i uśpi. Niech wystarczą nasze kości i krew. Widziałeś to we śnie? Zeszłej nocy zabił ptaka. Zabił, ale nie pożarł. Dlaczego? Mięso jest nieskalane, ale my nie. Dzisiejszym wykonawcą jest Wet Velvet Goat z piosenką "You Will Never Understand".
Dwie minuty białego szumu, po których następuje szesnaście godzin muzyki nastrojowej. Dźwięk narasta i cichnie, a co pół godziny nakładają się na niego warstwy instrumentów o różnej częstotliwości i natężeniu.
Po jedenastu godzinach utwór zostaje przytłoczony przez niskie, gardłowe dźwięki, a jakość transmisji zaczyna się pogarszać. W końcu przez ten zgiełk przebija się wysoki ton instrumentu dętego drewnianego. Instrument ten zaczyna grać szybko i misternie, a jego brzmienie staje się coraz potężniejsze, przebijając się przez dysonans, aż wszystkie inne dźwięki cichną. Następnie instrument dęty drewniany zaczyna grać ospale i w końcu zatrzymuje się na jednym tonie, który utrzymuje przez resztę utworu. Transmisja kończy się modlitwą:
[Niezrozumiałe] mówi lew, Khaulamezii. [Niezrozumiałe] i radujcie się. On przyjmuje naszą pokorę i znów śpi. Będziemy na jego cześć ucztować i zważać na nasze maniery. [Niezrozumiałe, chór głosów]. Bądźcie pokorni i dobranoc.
Wtorek: Transmisja rozpoczyna się o godzinie 06:00 czasu lokalnego. Kobiecy głos wita słuchaczy poniższym komunikatem:
Dzień dobry. Dzisiaj jest drugi. Zbliża się deszcz. Nie dzisiaj, ale wkrótce nadejdzie. Schowajcie podpałkę przed niebem i zadbajcie, żeby dzieci pozostały suche. Poranek poświęcony jest ukojeniu, migoczącej róży Piercei ze snu. Róża rośnie teraz na trawie pod ciemnym niebem. Nie ma żadnego światła poza tą różą, jednak to ona daje nam spokój. Daje spokój i koi serce. Kiedy upadniecie, wylądujcie w świetle tej róży, a wasze kości się nie złamią i ogień wasz nie zgaśnie. Cieszcie się porannym słońcem.
Nagranie audio zawiera nieedytowany zapis naturalnego krajobrazu dźwiękowego trwający osiem godzin. Słychać ptaki i owady, a także sporadycznie ssaki. Wśród potwierdzonych gatunków znajdują się między innymi Sylvia atricapilla (Kapturka), Strix aluco (Puszczyk zwyczajny), Accipiter gentilis (Jastrząb zwyczajny), Nemobius sylvestris (Piechotek leśny), Capreolus capreolus (Sarna europejska), Procyon lotor (Szop pracz) i inne (pełna lista gatunków oraz załączone uwagi znajdują się w dodatku). W trakcie trwania nagrania liczba i głośność odgłosów zwierząt stale rośnie. Wszystkie odgłosy ustają po siedmiu godzinach i pięćdziesięciu minutach, po czym słychać stłumiony grzmot i zaczyna padać deszcz. Następnie nagranie nagle przechodzi w biały szum.
Kobiecy głos ponownie się odzywa z poniższą wiadomością.
Poranek przechodzi w zmierzch i musimy w to uwierzyć. Zrozumieć to i podziękować temu. Aby nie mogło nas skrzywdzić. Zmierzch jest poświęcony Konstelacji Szerszenia. Spójrz w górę. Chmury się rozstępują i teraz już ją widać. Czerwone i pomarańczowe plamki farby z każdym cyklem stają się większe i wyraźniejsze. Pewnego dnia dotrze do nas i użądli ziemię trucizną. Będzie gryźć, żuć i gniazdować, aż wszyscy staniemy się puści. Gwiazdy nie kłamią, wszyscy bogowie o tym wiedzą. To się stanie. Ale nie dzisiaj. Dużo czasu jeszcze do tego zostało. Zmierzch ma nam przypominać o naszej zagładzie, Beshult. Spójrz w górę, przypomnij sobie, przyjrzyj się i uśmiechnij się, bo wciąż jest daleko, bardzo daleko.
Słychać nagranie chóru kobiecych głosów, na które nakładają się niezsynchronizowane syntetyzowane dźwięki. Chór śpiewa na przemian dwa tony, jeden wysoki i jeden niski. Dźwięki syntetyzowane odzwierciedlają śpiew chóru, ale pozostają wyraźnie oddzielone od głosów. Do śpiewu dołączają głosy męskie, zastępując dźwięki syntetyzowane, stają się one stopniowo coraz głośniejsze i bardziej agresywne. Dźwięki syntetyzowane powracają, odzwierciedlając głosy męskie pod względem głośności i siły. Głosy kobiece stają się niesłyszalne. Dźwięk syntetyzowany przytłacza głosy męskie, aż one również całkowicie cichną. Dźwięk syntetyzowany utrzymuje swoją siłę i głośność przez kilka godzin, aż nagle cichnie, odsłaniając niemal niewyczuwalny szum stanowiący tło utworu. Głos kobiecy kończy transmisję modlitwą:
Róża Piercea i Konstelacja Szerszenia. Dziękujemy panteonowi, że możemy żyć z różą, a nie z gwiazdami. Gdy opłakujemy świat, który odziedziczą nasze dzieci, jednocześnie oddajemy hołd konstelacji. Wszyscy bogowie panteonu muszą być czczeni, bez względu na to, jak straszni oni by nie byli. Taka jest wola dzwonów. I musimy to uszanować. Nie zapominajcie o tym i dobranoc.
Środa: Transmisja rozpoczyna się o godzinie 06:00 czasu lokalnego. Kobiecy głos wita słuchaczy poniższym komunikatem:
Dzień dobry. Dzisiaj jest trzeci. Gromadzą się deszczowe chmury. Podczas gdy zbliżamy się do wielkiej przemiany, pamiętajmy o naszych początkach. Wyobraźcie sobie obraz, z którym przyszliśmy na świat. Czarne klify. Widzicie? Spójrzcie teraz w dół, w białą mgłę. Obserwujcie, jak się rozrzedza i jak rozwiewają ją wiatry. Ach, zielone morze, teraz je widzę. Wypatrujcie ogonów potworów i wijące się masy ryb. Obserwujcie, jak walczą o życie. Pamiętajcie o naszych przodkach w zupie życia. Sól oczyszcza skórę. Czyni nas silniejszymi. Ta audycja jest poświęcona pierwotnemu morzu. Z paszczy wieloryba przybyliśmy i do paszczy wieloryba powrócimy. Morze nas odzyska. Wszystko powróci i znów stanie się całością. Kolejna piosenka jest niezatytułowana, autorem jest Dogfish.
Utwór składa się z pulsującego basu, któremu towarzyszą wyższe tony syntezatora. Szum pulsuje rytmicznie, podkreślany przez ciężkie akordy gitarowe i uderzenia talerzy. Tłumiony, wysoki dźwięk narasta, a następnie cichnie. Gitary i perkusja cichną, po czym powracają. Pojawia się wokal, ale pulsujący bas sprawia, że słów nie da się rozróżnić. Głos jest agresywny, ale niewyraźny. Głos krzyczy z bólu lub radości. Wokal cichnie, a dźwięki syntezatora stają się głośniejsze. Utwór kończy się basem.
Kobiecy głos kończy transmisję modlitwą:
Nie może być końca bez początku. Nie możemy powitać nowych bogów bez poczucia czasu. Niech bogowie walczą i giną w solance. Aby mogli wyłonić się silniejsi i poprowadzić nas ku nowej erze. Czekajcie z niecierpliwością na wielką konwergencję. Oczekujcie tego i dobranoc.
Czwartek: Transmisja rozpoczyna się o godzinie 06:00 czasu lokalnego. Kobiecy głos wita słuchaczy poniższym komunikatem:
Dzień dobry. Dzisiaj jest czwarty. Jest chłodniej niż wczoraj. Na horyzoncie zapada ciemność. Odgłosy zbliżają się. Między mrugnięciami dostrzegamy przebłyski tego, co inne. Widzimy świat jako jego odbicie. Mailumar, księżyc i planeta jako jedność. Jej ciało jest obce. Jej skały są dziwne i wrogie dla oka. Przekręcają zmysły i kpią z nich, kolory ma odpychające. Jej pył nie zawiera żadnej pamięci o cierpieniu człowieka. Jej woda jest trucizną, gęstą i oleistą. Jej życie jest ohydne. Dziwne ryby i jeszcze dziwniejsze stworzenia, wysokie i wygięte w łuk. A jednak w niej widzimy to, co było, jest i jeszcze będzie. Widzimy naszą przyszłość. Widzimy wszystkie możliwości. Dzisiejsza audycja jest poświęcona tej innej, Mailumar. Wysyłamy naszych ambasadorów, aby naradzili się z tym, czego nie ma i nigdy nie będzie. Mamy nadzieję, że inna zechce nas wysłuchać. A teraz wiadomość od wysłannika zatytułowana "Człowiek".
Utwór rozpoczyna się niskimi tonami przerywanymi ludzkim gwizdaniem. Następnie wchodzą bębny, a po nich wokal.
Autostrada z białej skały
Pole przestrzeni
Usłysz jej szept
Gdy zapada zmierzch
I gdy świta
Wezwij tą jedyną
Jedyną w swym rodzajuIdź teraz i zobacz
Wróć i opowiedzNigdy nie zrozumiesz
Utwór zatrzymuje się, żeby zostać puszczonym od tyłu. Tekst piosenki pozostaje zrozumiały pomimo zniekształceń dźwiękowych.
Autostrada z białej skały
Ostatnia Granica
Rozciąga się jak ciągutka
Ona czeka na nas
I uśmiecha się, gdy próbujemy
Jest wystarczająco miejsca
Ale czy jest czasu?Idź teraz i zobacz
Ona wzywa mnie terazIdź teraz i zobacz
I wróć szybkoKobiecy głos kończy transmisję modlitwą:
Inna oczekuje cierpliwie nadejścia naszego czasu. Składamy podziękowania planecie Mailumar. Trzymajmy ją blisko, byśmy mogli słyszeć jej szepty. Modlimy się, aby nasze ciała pewnego dnia były gotowe do podróży. Niech na ambasadorach spoczną błogosławieństwa. Niech powrócą triumfalnie i w dobrym nastroju. Ludzkość ewoluuje, tak jak zawsze musiała. Niech będzie to bezbolesne. Przygotujcie się i dobranoc.
Piątek: Transmisja rozpoczyna się o godzinie 06:00 czasu lokalnego. Kobiecy głos wita słuchaczy poniższym komunikatem:
Dzień dobry. Dzisiaj jest piąty. Chmury gromadzą się, ciemnieją. Coś rozbudza się w nas. Poświęcamy tę transmisję Infernu, Wiedzy, wszechpożerającemu. Ogrzej nasze ciała i umysły, ale nie pożeraj nas. Pokładamy w tobie wiarę, inferno, aby pokazać ci, że potrafimy. Pozwól, aby ta ofiara była wystarczająca. Oddajemy się tobie.
Nagranie przechodzi w odgłosy trzaskania i pękania drewna w ogniu. Dźwięk utrzymuje się na niskim poziomie głośności przez dłuższy czas. Nagłe kaszle dochodzące z różnych stron przechodzą w krzyki. Słychać odgłosy paniki i szurania. Kilka przedmiotów spada i rozbija się. Słychać uderzenia w ściany i wołania o pomoc. Głośne warknięcie, a następnie słychać eksplozję. Transmisja zostaje nagle przerwana, a sztuczny głos ostrzega widzów o problemach technicznych. Transmisja pozostaje wyłączona do końca dnia.
Sobota: Transmisja rozpoczyna się o godzinie 06:00 czasu lokalnego. Kobiecy głos wita słuchaczy poniższym komunikatem:
Dzień dobry. Dzisiaj jest szósty. Mgła spływa z drzew niczym przekleństwo. Nasyćcie się widokiem nieba, zanim chmury je zasłonią i wleją wody do naszych gardeł. Dzisiejsza audycja jest poświęcona sobie. To dzień rachunku sumienia i refleksji. To dzień sądu. Zliczcie swoje owce i dzieci. Naostrzcie siekierę. Uporządkujcie swoje sprawy. Zegar wybije północ i w końcu wszystko zostanie wybaczone. Przejdźcie się po swoich korytarzach w środku nocy. Podejdźcie do lustra i spójrz w nie. Prześledźcie kontury twarzy i dobrze je zapamiętajcie. Poczujcie wiek i błędy. Ale nie przyglądajcie się zbytnio szczegółom. Musicie pamiętać, że to nie są wasze twarze. Lustro ujawnia, ale także zniekształca. Bawi się. Kusi was, a wy musicie się śmiać. Następna piosenka jest stworzona dla was.
Nagranie różni się w zależności od słuchacza. Relacje konsekwentnie opisują dźwięk jako organiczny i dogłębnie osobisty, jakby był nagrany z wnętrza ciała słuchacza. Słuchacze jednogłośnie zgadzają się, że treść dźwięku jest znajoma, ale w niezrozumiały sposób niepokojąca. Wielu przypomina sobie sen z młodości, w którym budzili się w środku nocy i słyszeli, jak w innym pokoju członek rodziny się obudził; gdy wstali to sprawdzić, ich uwagę odwracało duże lustro, a w nim widzieli swoje odbicie, które ich nienawidziło.
Kobiecy głos kończy transmisję modlitwą:
Mamy nadzieję, że ta wiadomość była oświecająca. Refleksja jest ważna, ale często trudna. Lustro pozwala dostrzec to, czego nie widać, ale nie dajcie się mu zniewolić. Kiedy cię kusi, pamiętajcie, że kłamie. Ono was nienawidzi. Pamiętajcie, żeby się śmiać. Uśmiechnijcie się i dobranoc.
Niedziela: Transmisja rozpoczyna się o godzinie 06:00 czasu lokalnego. Delikatny szum deszczu na opadłych liściach. Wiatr szumiący wśród igieł. Powietrze jest zimne i wyostrza zmysły. Kobiecy głos wita słuchaczy poniższym komunikatem:
Drzwi są szeroko otwarte. Rozpoczyna się obcowanie z panteonem. Ustawieni w szeregu wszyscy przejdą. Ta transmisja poświęcona jest biciu dzwonów. Niech zwiastują nadejście nowej ery, wyplatając ją z ponadczasowych nici, które nas łączą.
Dzwony kościelne biją siedem razy na cześć siedmiu bogów. Poranek jest jeszcze ciemny, ale kolejka już się wydłuża. Trzeba szybko zebrać bagaże i mieć nadzieję, że jeszcze zdążysz. Wszyscy chcą się stąd wydostać, a niedziela ma swoje granice. Wiesz przecież, jacy są ludzie.
Nagranie przechodzi do materiału filmowego zarejestrowanego podręczną kamerą. Kamerzysta znajduje się u podnóża góry, otoczony przez wyznawców. Jest to pierwsza odnotowana ekspedycja za drzwiami w SCP-7804. Kamerzysta jest zdenerwowany, kamera drzy.
Ukrywacie głowy przed niebem. Jest zimno i nie chcecie zmoknąć, stojąc w kolejce. Minie co najmniej godzina, zanim nadejdzie wasza kolej. Deszcz zmywa wszystko wokół i odsłania rzeczy od dawna ukryte. Rzeczy, które lepiej pozostawić w spokoju. Pamiętacie modlitwy? Powitanie? Klask, ukłon, klask, ukłon. Przećwicz to przed wejściem. Siedem dni modlitw doprowadziło do tej chwili. Upewnijcie się, że zrobicie to jak należy.
Kamerzysta dociera do podnóża SCP-7804. Obchodzi obiekt dookoła. Pada ulewny deszcz i panuje gęsta mgła. Z kabiny obserwacyjnej wydobywa się światło. Kamerzysta zbliża się i wchodzi do świątyni.
Idź naprzód. Sala powiększyła się od czasu, gdy ostatni raz tu wchodziłeś. Wygląda na to, że wiara ma się dobrze. Delikatne, misternie wyrzeźbione wzory na wypolerowanym białym marmurze przedstawiają historię twojego ludu. O śmierci starego i nadejściu nowego. Siedem posągów. Lew. Róża i gwiazdy. Wieloryb. Planeta. Ogień. Lustro. Dzwony. Wpatrują się w ciebie z oczekiwaniem, a ty witasz się z każdym z nich. Klask, ukłon, klask, ukłon. Kolejka ciągnie się dalej, mijając ołtarze i sale modlitewne, aż do podnóża krętych schodów, których szeroko otwarte drzwi zapraszają do środka. Oślepiające światło ogarnia wszystkich, którzy wchodzą. Ich oczy i usta są otwarte, żeby wpuścić to wszystko do środka. Nigdy nie widziałeś, co kryje się za tymi drzwiami, ale wiesz, że to właśnie na to wszyscy czekali. Nie czujesz już deszczu. Teraz twoja kolej, żeby wejść.
Kabina obserwacyjna jest pusta, za wyjątkiem szkieletu siedzącego na krześle. Porusza się on ledwie zauważalnie. Nadajnik jest włączony i odbiera sygnał. Słychać dzwony, a każdy ich dźwięk coraz bardziej zaciera granicę między tym miejscem, a tamtym. Kamerzysta zamiera w bezruchu. Nagle rozlega się dźwięk dochodzący z tyłu i z dołu jednocześnie. Odwraca się w stronę drzwi. Na podłodze pod czerwonym drewnem drzwi pojawiają się smugi światła. Kamerzysta zbliża się ogarnięty strachem. Agregacja. Przekręca gałkę i otwiera drzwi. Skrzypią one dźwiękiem tysiąca lat i wyjawiają swoje tajemnice w obiektywie kamery. To schody z gnijącego drewna i antycznego błota, prowadzące w dół. Żarówki oświetlają ścieżkę w głąb ziemi. Z dołu dochodzi zawodzenie. Mówi do radia, ale słychać tylko szum. Sygnał jest zakłócany przez coś potężniejszego. Kamerzysta schodzi w dół.
Jesteś tu na dole od tak dawna. Brud wnika w twoje pory i wypełnia płuca. Chcesz oddychać. Musisz. Uczucie ciężaru na skórze nigdy do końca nie zniknęło, nawet po tak długim czasie. Spoglądasz za siebie. Niezliczone rzesze ludzi rysują się na tle oślepiającego światła. Widzisz w ich oczach wyczekiwanie. Spoglądasz przed siebie. Niezliczone rzesze ludzi wspinają się coraz wyżej. Marmurowe schody świątyni pod twoimi stopami zamieniają się w bardziej drewniane, im wyżej się wspinasz. Twarze siedmiu nowych bogów spoglądają bez wyrazu w dół jasnej otchłani. Biel ustępuje miejsca ciemności, a ze wszystkich stron otacza cię błoto. Światła kołyszą się nad głową, delikatnie muskane przez ramiona tych, którzy idą przed tobą. Dzwony rozbrzmiewają echem gdzieś z daleka.
Kamerzysta ostrożnie schodzi w dół. Widać ruch. Delikatne zmiany światła. Cienie nachodzące na siebie. Nasłuchują uważnie i słyszą dźwięk. Muzyka. Nie, nucenie. Bezsłowne. Desperackie. Potem rozlega się kolejny dźwięk. Kroki. Zbliżają się goście. A może to właśnie oni są prawdziwymi ludźmi? Tylko przechodzą czy może wracają? Drzwi się otworzyły. Jest siódmy dzień i wszyscy przyszli, aby to zobaczyć.
Postacie wznoszą się przy dźwiękach dzwonów. Każda z nich mija kamerzystę i uśmiecha się. Z ich ust sypie się ziemia, a z przemoczonych koszulek kapie woda. Ich oczy są mleczne, skóra pokryta otworami. To cud, mówią, druga szansa na życie. Ledwo mogą uwierzyć, że ich modlitwy zostały wysłuchane.