SCP-1230 : พระเอกมาแล้ว

SCP-1230 เป็นหนังสือไม่มีชื่อหุ้มปกแข็งสีเขียว และไม่มีลักษณะเด่นใดๆเมื่อมองจากภายนอก บนหน้าแรกที่เห็นเมื่อเปิด SCP-1230 จะมีข้อความว่า “พระเอกมาแล้ว” ขณะที่หน้าอื่นจะว่างเปล่า (หน้าพวกนี้จะล้างตัวเองเมื่อปิดหนังสือ) ผลกระทบของมันจะยังไม่ปรากฏทันที แต่เมื่อผู้ที่อ่านมันหลับ พวกเขาก็จะฝันถึงโลกแห่งจินตนาการที่ตนเป็นพระเอกในดินแดนที่วุ่นวาย สัมผัสทั้งห้าของคนที่ฝันนั้นจะยังทำงานตามปกติตามที่เป็นในชีวิตจริง ความฝันนั้นจะต่างกันตามจินตนาการของผู้อ่านและมันจะเข้ากับการผจญภัยที่ผู้อ่านชอบเสมอ สำหรับผู้อ่านนั้น เวลาที่ดำเนินไปในฝันมีตั้งแต่ 45 วินาที (ดู การทดลอง 1230-3) ถึง 200 ปี (การทดลอง 1230-5) แต่ในความเป็นจริงนั้น ผู้อ่านจะไม่ได้หลับนานกว่าที่นอนตามปกติแต่อย่างใด เมื่อตื่นขึ้นมา ผู้อ่านก็จะจำความฝันได้ชัดเจนทุกรายละเอียด ในความฝันที่เกิดจาก SCP-1230 นั้นจะมีตัวละครที่ชื่อ “บุ๊กคีปเปอร์” (SCP-1230-1) อยู่ด้วยเสมอ ซึ่งเป็นชายไว้เคราสวมผ้าคลุมสีเขียวผู้อ้างว่าตนเป็นตัวตนของ SCP-1230 รายงานระบุว่า SCP-1230-1 นั้นเป็นมิตรและคอยช่วยเหลือผู้ที่ฝันอยู่ตลอดเวลา มันบอกว่ามันชอบสร้าง ”ดินแดนแฟนตาซี” พวกนี้และพยายามปรับแต่งมันให้คนที่ฝันสนุกที่สุด มันมีท่าทีเศร้าเมื่อความฝันจะจบลง และจะขอให้ผู้ฝัน “แล้วมาเที่ยวอีกนะ”

พบในร้านหนังสือเล็กๆใกล้กับ [ข้อมูลปกปิด] เจ้าของร้านจำไม่ได้ว่าเป็นเจ้าของหนังสือไม่มีชื่อนี้ แต่ก็พยายามขายเรื่องของ “หนังสือความฝันวิเศษ” ให้หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น สถาบันได้กลบเกลื่อนเรื่องนี้ให้เป็นเรื่องแหกตาและยึดเอา SCP-1230 มา

ดร.ฟ███████ ได้พยายามทดสอบระยะที่มันแสดงผลได้ โดยเปิด SCP-1230 แล้วขึ้นเครื่องบินกลับบ้านที่ [ข้อมูลปกปิด] และเข้าพักหนึ่งคืนในโรงแรม เมื่อกลับมานั้น ดร.ฟ███████ รายงานว่า SCP-1230-1 ปรากฏตัวในฝัน และอธิบายว่าเมื่อผู้อ่านอ่านข้อความ “พระเอกมาแล้ว” นั้น ความฝันก็จะเข้าไปในจิตใต้สำนึกทันที จากนั้น SCP-1230-1 ก็ควบคุมมันจากระยะไกลได้ ดร.ฟ███████ รู้สึกขอบคุณในความร่วมมือของ SCP-1230-1 มาก

ได้ติดตั้งกล้องไว้เหนือ SCP-1230 แล้วใช้มือกลเปิดหนังสือ ทุกหน้าว่างเปล่าหมด ดูเหมือนว่า SCP-1230 จะแสดงผลกับสิ่งที่ฝันได้เท่านั้น SCP-1230-1 อธิบายให้คนที่ฝันในเวลาต่อมาว่ามันมีผลกับสิ่งที่ ”มีจินตนาการ” เท่านั้น และสัตว์ส่วนใหญ่ก็จะไม่ได้รับผล

คลาสD หนึ่งคนได้รับคำสั่งให้เปิดหนังสือและ (หลังจากเกลี้ยกล่อมอยู่นานว่ามันเป็นแค่ความฝัน) หาทางฆ่าตัวเองในความฝัน ผู้ทดลองหลับไปเพียง 45 วินาทีก่อนจะตื่น และเริ่มเหงื่อแตก เขารายงานว่าตัวเองยืนอยู่ที่ปล่องภูเขาไฟ “เปลวแห่งอาเชน” ในการผจญภัยตามหา “ดาบศักดิ์สิทธิ์คาลาดิอุส” เมื่อถามว่าเขารู้ชื่อนั้นได้อย่างไร เขาก็บอกว่า “มันเหมือนกับว่าผมรู้อยู่แล้วอย่างนั้นล่ะ” ดูเหมือนว่าเขาจะโดดลงไปในภูเขาไฟและ ”รู้สึกถึงความร้อนที่รุนแรง” ก่อนจะตื่นขึ้นคลาสD ได้ยื่นคำขอให้ ”ลองอีกที” คำร้องถูกปฏิเสธ

คลาสD หนึ่งคนได้รับคำสั่งให้เปิดหนังสือและทำร้ายตัวเองอย่างไม่สาหัสในฝัน 6 ชั่วโมงผ่านไป คลาสD ก็ตื่นและรายงานว่ารู้สึกปวด "หนึบๆ" โดยที่ถึงกับไม่รุนแรงจนทนไม่ได้ เขายังรายงานว่าได้พบกับชายชราสวมผ้าคลุมผู้ถามว่าทำไมเขาถึงทำร้ายตัวเอง แต่ก็ขอบใจที่ไม่ได้ฆ่าตัวตายแบบ ”เจ้าคนหยาบคายนั่น”

ศจ.บ████ ทำหนังสือขอใช้ SCP-1230 และได้รับอนุญาตอย่างรวดเร็วเพราะเป็นบุคลากรระดับ 4 พนักงานรายงานว่าศจ.บ████ นั้นดูราวกับ ”ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น” เลย และมีรายงานว่าศจ.บ████ นั้นเป็นแฟนตัวยงของเกมกระดานและเกม RPG ระบบรักษาความปลอดภัยแสดงว่าศจ.บ████ นั้นเปิดหนังสือ อ่านประโยค แล้วก็นั่งหลับที่ข้างโต๊ะ พวกพนักงานเริ่มหวาดหวั่นเมื่อศจ.บ████ ไม่ตื่นหลังจากที่ผ่านไป 15 ชั่วโมงแล้ว และได้เตือนภัย ฝ่ายพยาบาลยืนยันว่าศจ.บ████ ยังมีชีวิตอยู่และสุขภาพดี 24 ชั่วโมงหลังจากที่เขาหลับ ศจ.บ████ ก็เริ่มขยับตัว เขาเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้องอย่างสับสน ฝ่ายความปลอดภัยเข้าไปถามว่าเขาเป็นอะไรหรือไม่ ศจ.บ████ ตอบว่า “ผมอยู่ที่ไหน?” เขาถูกส่งไปหาแผนกพยาบาลหลังจากที่พนักงานอธิบายว่าเขาเป็นใครและอยู่ที่ไหน หลายนาทีหลังจากนั้น ศจ.บ████ เริ่มจำเรื่องต่างๆได้และขอตัวเข้าห้องน้ำ หลังจากที่ศจ.บ████ ไม่ออกจากห้องน้ำเป็นเวลา15นาที พยาบาลก็ได้เข้าไปและพบว่าศจ.บ████ ใช้เข็มขัดผูกคอตายแล้ว มีข้อความเขียนไว้เป็นข้อความก่อนตายที่กำแพงว่า “ผมไม่ยอมกลับมาที่นี่” ดร.ฟ███████ พยายามถาม SCP-1230-1 ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเปิด SCP-1230 ทุกหน้าก็เปียกชุ่มและเต็มไปด้วยข้อความว่า “ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้ ข้าแค่อยากให้ทุกคนมีความสุข” ซ้ำไปซ้ำมา SCP-1230 อยู่ในสภาพนี้เป็นเวลาสามสัปดาห์และโต๊ะของมันก็ต้องเช็ดให้แห้งเมื่อผ่านไปสองสัปดาห์ ดร.ฟ███████ ได้สอดโน้ตที่มีข้อความว่า ”ถ้าไม่เป็นไรล่ะก็ ผมอยากพูดกับคุณหน่อย” เข้าไปใน SCP-1230 เพื่อหาทางสื่อสารด้วย เช้าวันถัดมา ดร.ฟ███████ ก็ได้เขียนรายงานถึงความฝันที่เกี่ยวกับ SCP-1230-1

เมื่อผมหลับเมื่อคืน ผมก็ฝันว่าตัวเองอยู่ในความว่างเปล่าสีดำ มีไฟถนนอยู่ดวงกับ SCP-1230-1 ที่นั่งในแอ่งน้ำใต้นั้น ผ้าคลุมของเขาเปียกโชก และเขาก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างฟูมฟาย ผมจำที่พวกเราคุยกันได้ว่า

ดร.ฟ███████: บุ๊กคีปเปอร์? นั่นคุณเหรอ? โอ้พระเจ้า พวกเราอยู่ไหนเนี่ย?

บุ๊กคีปเปอร์: (พูดขณะสะอื้น) ข้า…คิดอะไรมาเป็นทิวทัศน์ไม่ได้เลยน่ะ

ดร.ฟ███████: บุ๊กคีปเปอร์…วันก่อนเกิดอะไรขึ้น? ทำไมศจ.บ████ ถึงฆ่าตัวตาย? เราต้องรู้เรื่องจากมุมของคุณด้วยนะ

บุ๊กคีปเปอร์: (เช็ดน้ำตา) เขามีจินตนาการสูงส่งมาก! ข้าสร้างจักรวาลอันกว้างใหญ่และสวยงามให้เขาได้ และมันชัดเจนเลยว่าเขาอยากใช้ชีวิตแบบนั้นมานานแล้ว เขาพิชิตเหล่าสัตว์ร้ายและช่วยเจ้าหญิงมากมาย…เขาสร้างอาณาจักรและแม้กระทั่งมีครอบครัว…แต่เขาไม่อยากออกไปเลย เขาจมลึกลงไปในโลกแห่งจินตนาการของเขามากจนข้ารู้ตัวว่าเขาต้องการความฝันของเขาเองมากกว่าโลกแห่งความเป็นจริง ข้าเตือนเขาแล้วว่ามันเป็นแค่ภาพลวงตา แต่เขาไม่ยอมฟัง เขาบอกว่าถ้าเขาถูกบังคับให้ออกไป เขาจะปลิดชีพตนเองเสีย ข้าพยายามทำให้เขามีความสุขนานเท่าที่ข้าทำได้…

ดร.ฟ███████: บุ๊กคีปเปอร์…สำหรับเขาแล้วความฝันนั่นนานแค่ไหน?

บุ๊กคีปเปอร์: …200 ปี ดอกเตอร์ ข้าพยายามที่สุดแล้วแต่ก็รั้งเขาไว้ได้แค่ 200 ปี ไม่ว่าจะเป็นฝันดีแค่ไหน สุดท้ายแล้วเราก็ต้องตื่น

ผมตื่นขึ้นแทบจะทันทีหลังจากนั้น ผมไม่อยากจะเชื่อว่าเขาใช้ชีวิตในความฝันถึง 200 ปี ผมตะลึงในความโง่เง่าของเขา แต่มันก็ช่างน่าเสียดายที่เราต้องเสียมันสมองดีๆแบบนั้นให้กับความฝันเฟื่องของตัวเอง

หลังจากที่เขียนรายงานแล้ว ระบบรักษาความปลอดภัยแสดงว่าดร.ฟ███████ สอดกระดาษเล็กๆ อีกแผ่นเข้าไปใน SCP-1230 ไม่กี่วันหลังจากนั้น SCP-1230 ก็แสดงข้อความทักทาย “พระเอกมาแล้ว” อีก เมื่อถามว่ากระดาษแผ่นนั้นเขียนว่าอะไร ดร.ฟ███████ ก็ยิ้มแล้วบอกว่า “ผมก็แค่ให้คำแนะนำฉันเพื่อนน่ะ”

ในการทดลองช่วงแรก SCP-1230-1 ขอร้องให้บุคลากรที่ฝันช่วยย้ายมันไปไว้ในที่ที่มีหนังสือเยอะๆ (โดยเฉพาะพวกนิยาย) เพื่อที่มันจะได้คิดหา "ดินแดนแฟนตาซี" ที่ดีขึ้นอีก หลังจากที่มีการทดลองหลายๆครั้งให้แน่ใจว่า SCP-1230 ไม่มีอันตรายแล้ว จึงอนุมัติคำขอและย้าย SCP-1230 ไปไว้ในห้องสมุด