SCP-128 : ตัวตนพลังงานจลน์

SCP-128 เป็นแหล่งพลังงานจลน์ที่ไม่มีรูปร่าง ซึ่งสามารถมอบพลังงานจลน์ให้กับวัสดุแข็งที่ไม่มีชีวิตใดๆ ที่อยู่ในระยะการมองเห็นของมัน ตัวต้นกำเนิดพลังงานนั้นเคลื่อนไหวได้ โดยมีแนวโน้มที่จะอยู่ตามผนังหรือที่ล้อกลางของห้องกักกัน แนวสายตาสามารถถูกบังด้วยวัสดุทึบแสง เช่น ตะกั่ว เหล็ก หรือแม้แต่กระดาษแผ่นเดียว แต่ไม่ใช่วัสดุโปร่งใสเช่นกระจกกันกระสุน วัสดุทึบแสงกัมมันตภาพรังสีจะมีช่วงผลกระทบของ SCP-128 ซึ่งบ่งชี้ว่าการส่งผ่านพลังงานเกิดขึ้นที่ความยาวคลื่นแสงที่มองเห็นได้ แต่ความมืดไม่ได้ขัดขวางการส่งพลังงานจลน์

วัตถุที่ไม่มีชีวิตที่หลุดในระยะสายตาของ SCP-128 นั้นมีความเสี่ยงต่อการถูกเพิ่มแรงขับที่ผิดปกติไปสู่ความเร็วที่เป็นอันตราย มีการสังเกตว่าสิ่งของที่มีมวลน้อยกว่า 100 กรัมเร่งความเร็วได้ถึง 900 เมตร/วินาที ในระยะเวลา 0.1 วินาทีคล้ายกับแรงปืนกล การวิเคราะห์มวลและความเร็วของวัตถุทุกชิ้นที่อยู่ภายใต้ความเร่งบ่งชี้ว่าระบบของวัตถุที่ได้รับผลกระทบมีโมเมนตัมเชิงเส้นคงที่ 2,500 กก. ม./วินาทีไม่ถูกจำกัดโดยทิศทางอย่างผิดปกติ ดังนั้นจึงแนะนำให้มีสิ่งของที่หนักกว่าจำนวนมากไว้สำหรับวัตถุแทนสิ่งของที่น้อยลงและเบากว่า

แม้ว่า SCP-128 จะไร้รูปร่าง แต่ก็มีการพิจารณาแล้วว่าไม่สามารถบีบอัดตัวตนลงในช่องว่างภายใต้ทรงกลมรัศมี 2 ซม. อย่างไรก็ตาม ไม่แนะนำให้บีบอัดด้วยวัสดุทึบแสง เนื่องจากอนุภาคฝุ่นภายในพื้นที่จะถูกกระตุ้น ทำให้เกิดความร้อนสูง และอาจทำให้ภาชนะอัดแตกจนระเบิดได้

SCP-128 จะเลือกรายการที่จะเร่งความเร็วโดยพลการ โดยมีสถิติเล็กน้อยว่าชอบวัตถุใหม่มากกว่าวัตถุเก่า แม้จะมีรูปแบบของการเลือกความเร่ง แต่การทดสอบไม่ได้ระบุเกณฑ์ที่ใช้ชี้นำทางเลือก มีข้อยกเว้นประการหนึ่ง วัตถุไม่เลือกเร่งวัสดุที่ "มีชีวิต" โดยมีเกณฑ์ของมันเองเกี่ยวกับสิ่งที่ถือว่า "มีชีวิต" ผู้คนหรือหุ่นยนต์ที่เคลื่อนไหวตามความสมัครใจของพวกเขาเองจะไม่ถูกเร่งความเร็ว และส่วนที่ยึดติดอย่างเหนียวแน่นเองก็ไม่ถูกเร่งความเร็ว คนและสัตว์ที่ตายหรือหมดสติก็ไม่ได้ถูกเร่งเช่นกัน ผู้ทดสอบที่ไม่เคลื่อนไหวแต่มีสติรายงานว่า "ดึง" เบาๆ เมื่ออยู่ต่อหน้า SCP-128 ซึ่งจะหยุดทันทีที่มีการเคลื่อนไหวหรือลักษณะคล้ายสัตว์ พืชและเห็ดราไม่ว่าจะมีชีวิตหรือตายแล้วก็ไม่ถูกเร่งเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตาม หุ่นยนต์ที่ไม่มีกำลังขับเคลื่อนนั้นจะได้รับการเร่งความเร็ว

ภาคผนวก 128-1: บันทึกการเก็บกู้

SCP-128 ถูกเก็บมาจากบ้านส่วนตัวใน ███████, ██ รายงานของเทเลคิเนติกและการเคลื่อนไหวผิดปกติแบบสุ่มได้รับการยืนยันก่อนหน้านี้โดยเจ้าหน้าที่ภาคสนาม และ MTF Mu-13 ("Ghostbusters") ถูกเรียกตัวเพื่อแยกและจับความผิดปกติ

ศูนย์ควบคุม: โอเค เช็คอุปกรณ์ ปืนยาสลบ

หัวหน้าทีม Mu-13: ปืนพกทั้งหมดโหลดและตรวจสอบแล้ว

ควบคุม: เกราะกันกระสุน

หัวหน้าทีม: เกราะเช็ค

Mu-13 แกมมา: ผมไม่คุ้นกับอุปกรณ์เซ็ทนี้เลย

ควบคุม: เป็นอุปกรณ์มาตรฐานสำหรับวัตถุที่จับต้องไม่ได้ประเภทนี้ เราต้องขุดไฟล์ข้อมูลลึกพอสมควร ต้องค้นหาข้อมูลอ้างอิงเก่าๆ มาตรการนี้ย้อนไปถึงปี 1968 นู่น ตอนนั้นเรียกมันว่าโพลเตอร์ไกสต์

เดลตา: โพลเตอร์ไกสต์? นานมากแล้วนะนั่น ประเภท 1 หรือ 2 ล่ะ?

ควบคุม: อาจเป็นประเภท 1 ซึ่งเป็นประเภทเทเลคิเนติกที่เกี่ยวข้องกับผู้เสียชีวิต แต่เจ้าหน้าที่ภาคสนามกล่าวว่ามีการปะทะกันภายในบ้านค่อนข้างมาก เป็นไปได้มากว่าพลังงานจลน์ที่ไม่แตกต่างจาก Bixby ที่แฝงตัวอยู่ภายใต้ความเครียดที่รุนแรง ประเภทที่สอง

หัวหน้าทีม: นั่นเป็นเหตุผลที่การกักกันต้องมีปืนพก ยิงยาสลบใส่ผู้อาศัยให้หมด แล้วเหตุการณ์นี้ก็น่าจะหยุดไปซักพักจนกว่าเราจะรู้ว่ามันเป็นอะไรกันแน่ อุปกรณ์ EMP มาตรฐานมีไว้ใช้กักกันสิ่งไร้รูปร่างถ้าหากมันเป็นประเภท 1 เข้าไปแล้วก็ระวังตัว อย่างประมาท เบตา เปิดใช้งานไมโครโฟนขยายเสียง เราต้องรู้ว่ามีใครอยู่ในนั้นบ้าง

เบตา: ไมค์ใช้ได้แล้ว

บุคคล-1: บอกกี่ครั้งกี่หนแล้ว บริทนี่ย์ เก็บห้องซะ ไอ้ตัวขี้เกียจสันหลังยาว!
บุคคล-2: ทำไปแล้วไง! ไม่มีรอยไม่มีฝุ่นด้วยซ้ำตอนหนูออกไปเรียน! โอ้… โอ้พระเจ้า ไทเลอร์ นายทำมันรึเปล่าไอ้บ้าเอ้ย
บุคคล-3: ไม่มีทางอ่ะ ฉันจะอยากเข้าไปในรังหนูของพี่ทำไม

แกมมา: คิดซะว่าเป็นการวิวาทในครอบครัวใช่มะ?

หัวหน้าทีม: ใช่ เข้าไปทำให้มันจบๆ ทำให้เขาหลับให้หมด งีบให้หัวโล่งคงดีไม่น้อย ระวังพวกของที่ไม่ถูกยึดติดกับที่ด้วยล่ะ ยืนยันสามเป้าหมาย เข้าไป เข้าไป เข้าไป!

<เสียงเปิดประตูออกจากรถกักกัน เดินเข้าไปที่บ้าน เปิดประตูอย่างรุนแรง เสียงปืนยาสลบถูกยิงออก>

เดลตา: ลูกชายหลับ

หัวหน้าทีม: ดูเด็กพอตัว เบตา ตรวจชีพจรให้แน่ใจว่ายาสลบไม่ทำให้เขาถึงตาย ลูกดอกปรับมาใช้กับคนหนักอย่างน้อยสี่สิบกิโล แกมมา เดลตา ตามหาตัวพ่อกับลูกสาวเดี๋ยวนี้!

<เสียงเท้าเดินไปมาในบ้าน ปืนยาสลบถูกยิงอีกครั้ง>

แกมมา: คนพ่อหลับแล้ว เมื่อกี้กำลังหยิบลูกซอง ดีว่าเรายิงโดนก่อน

หัวหน้าทีม: ทำดีแกมมา เดลตา เจอลูกสาวหรือยัง?

เดลตา: ตามมาถึงห้องนอนเธอแล้ว ของกระจัดกระจายไปหมดเหมือนพายุเข้าห้องเลย หลังม่านไม่มี เธอมีหนูแฮมสเตอร์ด้วย แต่หาเธอไม่เจอ กำลังลองเปิดตู้เสื้อผ้า

หัวหน้าทีม: ระวังด้วยเดลตา นั่นน่าจะเป็นห้องที่มาของโพลเตอร์ไกสต์

เดลตา: เข้าใจแล้ว โอ๊ย เธอพึ่งจะฟาดหน้าผมด้วยหมอน!

หัวหน้าทีม: ไปเร็วแกมมา เดลตาต้องการคนหนุน!

<มีเสียงกรี๊ดเกิดขึ้น เสียงไม้แตกกระจาย เสียงปืนยาสลบถูกยิง>

เดลตา: ลูกสาวล้มแล้ว ย้ำ เธอหลับไปแล้ว! เก้าอี้พึ่งลอยกระแทกกำแพงไป ชั้นหนังสือล้มแล้ว ปฎิกิริยารุนแรงขึ้นด้วย โอ๊ย! ห้องมีลูกแก้วด้วย โอ๊ย!

หัวหน้าทีม: เป็นประเภท 1! ออกมาจากห้องเดี๋ยวนี้เดลตา! โอ๊ย! ทุกคนออกมาเดี๋ยวนี้!

เดลตา: จับมือผมลากไปที! -เดี๋ยวนะ มันต้องเป็นแฮมสเตอร์นั่น! มันเป็นตัวการแน่ๆ! ยิงมันเลย!

หัวหน้าทีม: เดลตา อย่า! ลูกดอกมันแรงไปสำหรับแฮมสเตอร์!

<เสียงปืนยาสลบถูกยิง.>

เดลตา: แฮมสเตอร์ร่วงแล้ว ไหงมันยังไม่หยุดอีกวะ! ฉันก็จัดการ-

<เสียงของ [ข้อมูลถูกลบ]>

หัวหน้าทีม: ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้ เดลตาร่วงแล้ว! ปิดประตู! เตรียมการกักกันประเภท 1 เดี๋ยวนี้!

<จบการบันทึก>

บันทึกหลังจบเรื่อง: อุปกรณ์ EMP สำหรับโพลเตอร์ไกสต์ประเภท 1 ซึ่งได้ผลตามปกติคือหยุดการทำงานของมัน แต่ล้มเหลวในการกักกัน Mu-13 แกมมาถอยรถตู้ของหน่วยปฎิบัติการณ์เคลื่อนที่ทะลุกำแพงเข้าไปในห้องนอนลูกสาวแล้วเปิดประตูหลังออก ต้อนวัตถุเข้าไปในรถก่อนจะปิดประตูขังเอาไว้ กำลังเสริมถูกเรียกมาลากรถตู้ที่ขณะนี้มีเศษซากกำลังเร่งความเร็วอยู่ภายในด้วยโครงรถลากหุ้มเกราะ ปิดข่าวด้วยการรายงานว่าบ้านหลังนี้อยู่ในเส้นทางพายุ

ภาคผนวก 128-2: บันทึกของผู้อำนาวยการวิจัย

ผู้อำนาวยการวิจัย: ดร. คอร์เดเลีย อาร์เจน
หัวข้อ: SCP-128

แม้ว่าบันทึกการกู้คืนจะบอกว่าอย่างไร แต่นี่ไม่ใช่โพลเตอร์ไกสต์ โพลเตอร์ไกสต์เป็นคำที่ล้าสมัยไปแล้ว นี่ไม่ใช่วิญญาณหรือจิตสำนึกอย่างที่เราอาจนึกถึงคำนี้ มันไม่สามารถผ่านกำแพงหรือสิ่งที่คล้ายกันได้ มันคือแหล่งพลังงานจลน์เลย ฉันได้อัพเดทข้อมูลรายละเอียดเรียบร้อยแล้ว ยากที่จะบอกว่ามันคือตัวอะไร แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นรูที่มีโมเมนตัมคงที่ไหลเข้าสู่จักรวาลนี้ มันทำแบบนี้ได้ยังไงยังคงเป็นเรื่องของการทดสอบต่อไป

นอกจากนี้ หนูแฮมสเตอร์ไม่สามารถควบคุมปรากฏการณ์นี้ได้โดยตรง หากหนูแฮมสเตอร์มีสติที่ควบคุมมันได้ ปรากฏการณ์ก็จะยุติลงเมื่อมันถูกกำจัดลง. แต่ถ้าเรายังคงเปรียบเทียบสิ่งนี้ว่าเป็นรู แฮมสเตอร์ก็เป็นวาล์วปิดรู ซึ่งสามารถเปิดหรือปิดเพื่อให้มีโมเมนตัมมากหรือน้อย "วาล์ว" นี้ดูเหมือนจะ "เปิดค้างอยู่"

ดังนั้นการพูดคุยทั้งหมดเกี่ยวกับเราที่มีวิญญาณของหนูแฮมสเตอร์พลังจิตในการกักกันควรหยุดลง มันไม่ถูกต้อง

ซีอาร์เจน: หวัดดี ร็อด อยู่ไหมนะ?

ร็อดอาร์จ: หวัดดีคอร์ดี้ ใช่ ว่างอยู่ เห็นว่าได้เลื่อนขั้นนี่ เป็นไง?

ซีอาร์เจน: ใช้ได้เลย ช่วงนี้โดนวานมาดูแล 128 อยู่ กักกันยากจนเครียดแล้วเนี่ย

ร็อดอาร์จ: คือไรนะ ขอไฟล์หน่อยสิ

ซีอาร์เจน: รอแปป

<==กำลังส่ง scp128.scp==>

ร็อดอาร์จ: ได้แล้ว เป็นตัวตนที่สร้างพลังงานจลน์ใช่มั้ยนะ? เข้าทีที่ถนัดเลยนี่ ดร.ฟิสิกส์ พิศวง

ซีอาร์เจน: ฮะ ตลกตาย ก็ใช่อยู่ว่ารู้แล้วว่ามันเป็นสนามโมเมนตัมคงที่ที่ไม่มีจุดรวมศูนย์มวลน่ะ โดยพื้นฐานแล้วจะถือว่าโมเมนตัมของตัวระบบมันเป็นค่าคงที่สเกลาร์แทนที่จะเป็นเวกเตอร์ โดยไม่ขึ้นกับทิศทาง ฟังดูง่ายทางทฤษฏีแต่มันแรงโมเมนตัมในศูนย์กลางดันแปรผกผันขึ้นตลอดเวลา ถ้าจะให้มันสมดุลมันต้องขึ้นแล้วก็ลง แต่เหมือนก่อนหน้ามันจะโดนคุมด้วยแฮมสเตอร์นั่น พอมันตายค่ามันก็เลยติดที่ขึ้นเรื่อยๆ

ร็อดอาร์จ: แล้วมีปัญหาอะไรกับการกักกันล่ะ? มาตรการก็ครบแล้วนี่

ซีอาร์เจน: มันบ้าบอน่ะสิ! เหมือนบอกว่า “เอาของเล่นให้มันนะ แต่ถ้ามีใครเข้าห้องไปให้ยึดของเล่นไป มันจะได้ยิงคลิปหนีบกระดาษทะลุหัวนักวิจัยได้” ฉันต้องเติมโฟมเข้าไปทั้งห้องแล้วก็ส่งภารโรงคลาส D ติดเกราะกันทั้งตัวเข้าไปเก็บซากเนี่ย! ผู้ดูแลศูนย์ก็บอกว่าไม่ใช่ครั้งแรก แต่…

ซีอาร์เจน: แต่ฉันควรทำยังไงดี

ร็อดอาร์จ: เธอต้องการโมเมนตัมเชิงเส้นคงที่โดยไม่มีการวางเวกเตอร์จุดศูนย์กลางมวลในห้องกักกันใช่ไหม? และเจ้าตัววัตถุมันคุมสนามโมเมนตัมแสดงความคุ้นเคยกับการเล่นกับวัตถุใช่ไหม?

ซีอาร์เจน: ใช่.

ร็อดอาร์จ: ไอ้นี่มันแฮมสเตอร์ เอาล้อให้มันไป

ซีอาร์เจน: มันไม่ใช่แฮม-…เดี๋ยว นายพูดถูก เพราะนายเป็นนักชีวะและฉันเป็นนักฟิสิกส์นี่เอง ขอบใจ

ร็อดอาร์จ: ด้วยความยินดีน้องรัก เธอเก่งพอที่จะได้เลื่อนขั้นนะ เธอแค่ลืมมองอะไรง่ายๆไปเฉยๆ