SCP-139 : จับจ้องสู่ลูเซียน

SCP-139 ระบุถึงการหายตัวไปของลูเซียน แซกซ์ ซึ่งเดิมทีเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยซึ่งทำงานให้กับสถาบันแซกซ์เคยทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของไซต์-97ในเรื่องของวิธีการฟื้นคืนชีพที่ลับเฉพาะจนกระทั่ง SCP-139 เกิดขึ้น

SCP-139 นั้นถือว่ามีความผิดปกติทั้งจากการพบอันตรายเมื่อมีข้อมูลอย่างต่อเนื่องหลังจากมันเกิดขึ้น[1] และจากการตัดข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับ SCP-139 หลังจากวันที่ 4 เมษายน 1978แม้ว่าไซต์-97 จะพยายามอย่างถึงที่สุด แต่ก็ยังไม่ค้นพบตำแหน่งในอดีตหรือปัจจุบันของแซกซ์หรือแม้แต่ตำแหน่งของศพ มีการสงสัยว่าอาจจะเป็นการเดินทางข้ามมิติ แต่ก็ไม่ได้รับการยืนยัน

ไม่มีการระบุตัวผู้ต้องสงสัยหลักที่ต้องรับผิดชอบเรื่องSCP-139เนื่องจากผลการสืบสวนส่วนใหญ่ยังไม่สามารถสรุปได้ด้วยเหตุนี้ SCP-139 จึงถูกพิจารณาว่าเป็นคดีที่ปิดไม่ลง [2]และคาดว่าจะเป็นต่อไปอย่างไม่มีกำหนด

5 มีนาคม 1978

แซกซ์เข้ามาที่ไซต์-97 และปฏิเสธที่จะพูดคุยเหมือนที่เคยเป็นกับบุคลากรที่ทางเข้าด้านหน้า เซาเข้าไปในสำนักงานของเกาและก็ไม่ได้ออกไปไหนเลยในช่วงเวลาที่เหลือของวันทำงาน

เป็นเวลาสิบสองชั่วโมง ที่แซกซ์สืบค้นข้อมูล SCiPNETสี่สิบสองรายการที่เกี่ยวข้องกับการทำงานของเวทมนต์ การทำงานของเลย์ไลน์ในระดับโลก และงานวิจัยที่มีอยู่เกี่ยวกับเทคนิคน็อคส์และเวย์กิจกรรมเรื่อยเปื่อยนี้ขัดแย้งกับบันทึกการทำงานที่เป็นแบบอย่างของเกาและสร้างความกังวลให้กับเจ้าหน้าที่ไซต์-97 เจ้าหน้าที่ตรวจสอบถูกส่งออกไปตามความเหมาะสม

ไม่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นอีกจนกระทั่งแซ็กซ์เลิกงานและกลับไปถึงที่พักของเกาในย่านชานเมืองออลบานีเวลา 22:45 น. เซาออกจากที่พัก คาดว่าน่าจะเป็นการเดินเท้าเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกตรวจจับ และออกจากเขตเมืองไป

6 มีนาคม

จากการแกะรอยด้วยเอกสารและตั๋วรถไฟระบุว่าแซกซ์เดินทางประมาณสองพันกิโลเมตรไปยังเมืองโทพีกา รัฐแคนซัส โดยมาถึงในเวลา 12:15 น.ที่น่าสังเกตคือพลเรือนที่ถูกสัมภาษณ์บางครั้งก็เรียกเกาว่า “คนทรยศคนนั้น” เมื่อเล่าถึงช่วงเวลาสิบแปดชั่วโมงนี้[3]

7 มีนาคม – 4 เมษายน

หลังจากถึงเมืองโทพีกา การแกะรอยด้วยเอกสารไม่สามารถทำได้และรายงานตำแหน่งที่อยู่ของแซกซ์ชิ้นต่อๆ มาก็เริ่มผิดปกติมากขึ้นรถยนต์ที่เชื่อว่าเซาได้เช่าไว้ถูกพบเห็นในซอลท์เลคซิตี้รัฐยูทาห์และเมืองลับบ็อกรัฐเท็กซัสในวันที่ 10 มีนาคม และ 15 มีนาคม ตามลำดับโดยพบกระจกหน้ารถและไฟท้ายด้านขวาสุดที่แตกเป็นเสี่ยงๆ ระหว่างเมืองทั้งสองเซาถูกบันทึกเป็นครั้งสุดท้ายที่เมืองทูซอน รัฐแอริโซนา หลังจากตำรวจชุมชนท้องถิ่นพบกับเกาในคดีขัดขืนและหลบหนีเพราะสงสัยว่าเป็นคนจรจัด[4]

ในวันที่ 4 เมษายนเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่แฝงตัวอยู่ในไปรษณีย์เมืองทูซอนได้นำจดหมายต่อไปนี้ออกจากกองจดหมาย

ถึงคนที่ชั้นหนีจากมา

ชั้นเกลียดแก

ชั้นเกลียดสิ่งที่แกทำ และสิ่งที่แกกำลังทำกับชั้น และสิ่งที่ชั้นคิดว่าแกคงทำกับคนอื่นที่หนี ชั้นเกลียดที่จะต้องมาเจอกล้องติดอยู่ตรงตาของรูปภาพไม่ก็รอยนิ้วมือแปลกๆ บนสิ่งของของชั้น ชั้นก็คิดว่ามันเป็นเพราะงาน แต่แกทำให้ชั้นต้องยอมจริงๆ วะ

ชั้นไม่ใช่คนแรกที่หนี แต่ชั้นอาจจะเป็นคนแรกที่ได้เป็นอิสระ

ชั้นกำลังจะไปสถานที่ที่มันไม่มีกล้องหรือรอยนิ้วมืออีกแล้ว สถานที่ที่แกไม่มีทางตามมาได้ ถึงที่ผ่านมาชั้นจะรู้สึกดีแต่แกเสียมันไปแล้ว แล้วสักวันชั้นจะกลับมา และพวกแกจะต้องสูญเสียยิ่งกว่านี้

ยังไงซะ หัตถ์ก็ต้อนรับคนแบบชั้นเสมอ

ภาคผนวก.139.1

SCP-139 ถูกสรุปอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 27 เมษายน 1993อาคารเกิดทรุดเล็กน้อยทำให้พบโพรงอากาศขนาดเล็กภายในรากฐานคอนกรีตของไซต์-97 ถึงแม้ว่าเรื่องนี้จะนำไปสู่การปิดพื้นที่ชั่วคราวเนื่องจากลานของไซต์-97 พังทลาย แต่ก็ถูกซ่อมจนสมบูรณ์ในเวลาไม่นาน ก่อนที่อาคารจะทรุดนั้นโพรงอากาศมีรูปร่างคล้ายกับร่างกายของมนุษย์ที่นอนคว่ำอยู่ซึ่งความสูงและรูปร่างนั้นตรงกับของลูเซียน แซ็กซ์

ภายหลังการขุดค้นเบื้องต้นได้ค้นพบของใช้ส่วนตัวดังต่อไปนี้:

• เนื้อตายของซากศพมนุษย์ที่เน่าเปื่อยอย่างหนักพร้อมกระดูกมนุษย์อีกหลายชิ้นส่วนใหญ่แหลกสลายจากเหตุการณ์อาคารทรุดดังกล่าว

• คีย์การ์ดของสถาบันสำหรับผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยของไซต์-97 เลขประจำตัวถูกขูดออก แสดงให้เห็นถึงความอับอายอย่างลึกซึ้ง

• พิธีกรรมต้องห้ามเพื่อรักษาวิญญาณของผู้ใช้หลังจากที่พวกเขาเสียชีวิต

• แผนที่แสดงตำแหน่งเลย์ไลน์ในสหรัฐอเมริกาที่อยู่ติดกัน ซึ่งมักถูกอ้างถึงโดยศัตรูของสถาบันมีการวาดวงกลมรอบๆ จุดเชื่อมต่อที่ชายแดนสหรัฐฯ-เม็กซิโก ใกล้กับเมืองทูซอน รัฐแอริโซนา

สาเหตุการตายของแซ็กซ์เชื่อว่าเกิดจากการขาดน้ำหลังจากถูกฝังมาหลายวัน

ระหว่างการตรวจสอบโพรงอากาศนี้รถขุดไซต์-97 ได้เจาะไปพบกับช่องว่างที่ซ่อนอยู่ภายในคอนกรีตแต่เนื่องจากการขุดค้นจะวางรากฐานของไซต์-97 ทำให้เกิดค่าความเครียดมหาศาล ช่องว่างเหล่านี้จึงไม่ได้รับการวิเคราะห์อย่างละเอียด อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สามารถระบุได้ก็คือมันมีดวงตาของมนุษย์ที่ย่อยสลายไปแล้วบางส่วนจำนวนมาก ซึ่งเชื่อว่ารวมกันแล้วมีมากกว่าหนึ่งพันดวง

การเจาะรูในคอนกรีตจะทำให้ดวงตาเหล่านี้สามารถสังเกตเป้าหมายได้จากทุกด้านจนกว่าเซาจะเสียชีวิต