SCP-1440 : ผู้เฒ่าไร้ที่มา

SCP-1440 เป็นชายผู้ไม่ทราบเชื้อชาติและอายุ เมื่อถามชื่อ สถานที่หรือวันเกิดนั้น SCP-1440 จะไม่ยอมตอบทุกครั้ง แต่ก็ไม่ทราบว่ามันไม่อยากบอกข้อมูลหรือว่ามันก็ไม่รู้กันแน่ แม้ว่ามันจะมีลักษณะของคนที่อายุประมาณแปดสิบปีแล้ว มันก็ไม่ได้ชราขึ้นเลยตลอดเวลา 50 ปี นับตั้งแต่ที่สถาบันพบมัน ลักษณะผิดธรรมชาติของ SCP-1440 นั้นจะปรากฏออกมาเมื่อมันพบกับมนุษย์หรือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นและอยู่ด้วยเป็นเวลานานกว่าสองสามวัน SCP-1440 จะมีผลกระทบที่ร้ายแรงมากต่อทุกอย่างที่มนุษย์สร้างขึ้น การอยู่ใกล้กับบุคคลหรือสิ่งที่มนุษย์สร้างเป็นเวลานานจะทำให้เกิดเหตุการณ์หายนะอย่างรุนแรงในบริเวณที่ SCP-1440 อยู่ จนกว่าสิ่งนั้นหรือคนคนนั้นจะถูกทำลายหรือตายไป ยกเว้นแต่ SCP-1440 และสิ่งของของมันเอง (เสื้อผ้า ถุงซึ่งไม่ทราบว่าทำจากวัสดุอะไร ไพ่เก่าๆหนึ่งสำรับ และถ้วยแก้วใบเล็ก)

SCP-1440 นั้นดูเหมือนจะรู้ตัวเรื่องผลกระทบของมันต่อประชากรมนุษย์ และจะพยายามหลีกเลี่ยงพวกนั้นเท่าที่ทำได้ แต่ถึงอย่างนั้น SCP-1440 ก็มีความต้องการอย่างรุนแรงที่จะเดินทาง ซึ่งดูเหมือนจะมีรูปแบบที่ซับซ้อนและทำให้มันต้องเข้าไปในชุมชนมนุษย์อย่างเลี่ยงไม่ได้ ถึงขณะนี้ยังไม่สามารถวิเคราะห์แนวการเดินทางของมันได้สมบูรณ์ และ SCP-1440 ก็ไม่อาจบอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ มันไม่มีท่าทีคุกคามและไม่เคยขัดขืนการกักกันมัน แต่การกักกันมันทั้งหมดก็ล้มเหลวและทำให้ต้องสูญเสียบุคลากรและทรัพยาการไปอย่างมากเพราะลักษณะของมันที่กล่าวไปแล้ว

สถาบันรู้จัก SCP-1440 เมื่อมันเข้าพบดร.██████ ซึ่งเป็นนักวิจัยของศูนย์-██ เกี่ยวกับเรื่องงานของเธอ SCP-1440 แสดงตนว่ามันรู้เรื่องที่ดร.██████ ทำงานให้สถาบันโดยไม่บอกเหตุผลและขอให้เธอช่วยเหลือ เมื่อดร.██████ ถามถึงความช่วยเหลือที่มันต้องการ มันก็ตอบว่ามันหวังให้สถาบันช่วย ”ทำลายเขาซะ” SCP-1440 ถูกพาไปที่ศูนย์-██ เพื่อทำการสอบถาม ทำให้ศูนย์ถูกทำลายในเวลาต่อมา มีบุคลากรเสียชีวิต ███ คน และวัตถุ SCP ระดับ Safe และ Euclid ถูกทำลายอีกหกรายการ การพยายามกักกัน SCP-1440 ทั้งหมดนั้นก็ลงเอยแบบเดียวกัน

ตอไปนี้เป็นบทสัมภาษณ์ SCP-1440 ระหว่างการกักกันครั้งที่สี่ในแอเรีย-142 บันทึกนี้เก็บข้อมูลไว้ในเซิร์ฟเวอร์ที่อยู่ไกลออกไปจึงหลงเหลืออยู่

บันทึกการสัมภาษณ์ 1440-7

ผู้สัมภาษณ์ ดร.████

ผู้รับสัมภาษณ์ SCP-1440

ตั้งแต่ที่ SCP-1440 มาถึงแอเรีย-142 นั้น บุคลากรก็บ่นถึงอาการปวดหัวและคลื่นไส้ สองวันต่อมา เครื่องกรองน้ำของศูนย์เสียไปสามในสี่เครื่อง โรงเก็บเครื่องบินของแอเรีย-142 พังลงมาทำให้มีนักบินเสียชีวิตหลายคน และดร.███ ซึ่งเคยมีสุขภาพสมบูรณ์ดี ก็มีปัญหาปอดและไตล้มเหลวพร้อมกัน

<เริ่มบันทึก>

สวัสดียามบ่ายนะ SCP-1440

คุณก็ด้วยครับ ด็อกเตอร์

รู้มั้ยว่าทำไมคุณถึงถูกพามาที่นี่

รู้สิครับ และผมก็ต้องปรบมือให้คุณด้วยที่ยังพยายามขังผมอยู่ แต่หลังจากสามครั้งก่อน ผมก็รู้ตัวแล้วว่าคุณช่วยผมไม่ได้ คุณควรให้ผมไปเพื่อตัวคุณเองนะ ภารดาคนแรกมาอยู่หลังคุณแล้ว ด็อกเตอร์ คุณควรจะรีบด้วย

คุณเคยพูดถึงพวกพี่น้องนี่มาก่อน สามคน ถ้าผมจำไม่ผิด

สามคน ใช่ แตกต่าง แต่ก็เป็นหนึ่งเดียวและเหมือนกัน โหดเหี้ยม เจ้าคิดเจ้าแค้น พวกมันถือความพยาบาทได้ยาวนานเหมือนกันหมด พวกมันเป็นต้นเหตุของโชคร้ายของผม และก็เป็นของคุณด้วย [วัตถุดูเหมือนจะมองเห็นอะไรอยู่หลังดร.████ แต่ภาพวีดีโอไม่มีอะไรผิดปกติ] ภราดาคนที่สองตามคนแรกมาแล้ว ไม่มีเวลาแล้ว ปล่อยผมซะ ไม่งั้นผมก็รับรองความปลอดภัยให้คุณไม่ได้ นี่ก็อาจจะช้าไปแล้วด้วย

ผมเกรงว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ อีกอย่างนึง คุณบอกว่ามีพี่น้องสามคน ถ้าคนที่สามไม่มาพวกเราก็น่าจะมีเวลาเหลือ

[ส่ายหน้า] คนที่สามไม่เคยมาหรอก เขาอำมหิตกว่าพี่น้องของเขานัก เพราะเขารู้ว่ามีแต่ตัวเขาที่ทำให้ผมเป็นอิสระได้ ผมใช้เวลาไม่รู้เท่าไหร่ตามหาเขา พยายามจะเอาสิ่งที่ผมชนะมาจากเขาและพี่น้องไปคืน แต่ก็ไม่มีผล [วัตถุมองไปหลังหลังดร.████อีก ถอนใจ] เจ้าคนที่สองวางมือบนบ่าคุณ ด็อกเตอร์ สายไปแล้ว วิบัติไม่เคยอยู่ห่างคนที่สอง ก่อนที่คุณจะสูญสิ้นนะ เด็กน้อยผู้น่าเวทนา ให้ผมแนะนำคุณข้อนึง

ว่ามาเลย

ถ้าคุณได้เล่นไพ่เดิมพันชีวิตกับยมทูต มีสิ่งหนึ่งที่คุณไม่ควรทำเด็ดขาด

อะไรเหรอ?

ชนะ

<จบการบันทึก>

ตอนนั้นเองที่นิวเคลียร์ประจำแอเรีย-142 ระเบิดขึ้น แม้จะมีอุปกรณ์ป้องกันมากมาย แอเรีย-142 ถูกทำลายและบุคลากรในแอเรียก็เสียชีวิตทั้งหมด SCP-1440 ถูกพบห่างจากแอเรีย-142 ไป 3000 กิโลเมตรอีกหนึ่งสัปดาห์หลังการระเบิด โดยไม่มีบาดแผลใดๆ หลังการกักกันรั่วไหลต่อมาอีกสามครั้ง จึงได้ยุติการพยายามกักกัน SCP-1440 ลง

เนื่องจากการขยายตัวอย่างต่อเนื่องของประชากรมนุษย์ และการขยายถิ่นฐานไปในพื้นที่ที่เคยรกร้าง SCP-1440 บอกว่าการหลีกเลี่ยงมนุษย์ระหว่างทำตามความต้องการของมันนั้นยากขึ้นเรื่อยๆ การวิเคราะห์รูปแบบการเดินทางของมันนั้นยังดำเนินต่อไป เช่นเดียวกับการพยายามหามาตรการให้กักกันมันได้อย่างถาวร