SCP-146 : ศีรษะสัมฤทธิ์แห่งความอับอาย

SCP-146 เป็นศีรษะสัมฤทธิ์กลวง ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นชิ้นส่วนของรูปปั้นหรือรูปสลักครึ่งตัวที่สมบูรณ์ มีลักษณะเป็นรูปหญิงสาวหรือชายหนุ่มที่มีรูปหน้าคล้ายกับผู้หญิงสวมมงกุฎ วัตถุจะมีรอยสนิมเขียวเข้มปกคลุมพื้นผิวส่วนใหญ่เอาไว้ มงกุฎของ SCP-146 นั้นจะถูกประดับด้วยเครื่องประดับเงิน และลูกตาของมัน (ซึ่งเป็นแหล่งที่มาของผลกระทบของ SCP-146) ก็ถูกทำขึ้นจากเงินและขัดเงาจนสามารถสะท้อนแสงได้เล็กน้อย จนถึงขณะนี้ SCP-146 ก็ยังไม่แสดงสัญญาณของการเคลื่อนไหวใดๆ แต่ปฏิกิริยาของมันต่อเครื่องประดับบางอย่างในพื้นที่กักกันก็ได้บ่งชี้ว่ามันอาจมีความสามารถในการรับรู้ในระดับหนึ่ง และอาจมีความสามารถในการรู้สึกนึกคิด หาก SCP-146 สามารถสื่อสารได้ มันก็ยังไม่ได้แสดงให้เห็นถึงความสามารถดังกล่าว

SCP-146 มีความสามารถในการเข้าถึงและทำให้ความทรงจำบางประการผุดกลับเข้ามาในหัวของผู้ที่เริ่มสบตากับมันได้ โดยความทรงจำเหล่านี้ก็มักจะมีความเชื่อมโยงกับความรู้สึกผิดหรืออับอายในตัวบุคคลนั้นๆ หลังจากสบตาครั้งแรกแล้ว บุคคลดังกล่าวเพียงแค่จะต้องอยู่ในระยะการมองเห็นของ SCP-146 สักระยะหนึ่งเพื่อให้ความทรงจำและความรู้สึกที่เกี่ยวข้องเพิ่มความเข้มข้นมากยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม การสบตาอย่างต่อเนื่องก็สามารถจะเพิ่มความรวดเร็วให้กับกระบวนการนี้ได้เช่นกัน

เมื่อได้ทำการสบตาเข้ากับ SCP-146 เป็นครั้งแรก ความทรงจำที่เพิ่งเกิดขึ้นก็จะเริ่มปรากฏขึ้นในหัวของผู้ได้รับผล ตัวอย่างเช่น ผู้ได้รับผลที่เพิกเฉยต่อเพื่อนที่อยู่ในห้องเดียวกันหรือขับรถเร็วเกินกำหนดจะนึกถึงเหตุการณ์เหล่านี้และเริ่มรู้สึกผิดเล็กน้อย ไม่ว่าโดยปกติแล้วพวกเขาจะสนใจเหตุการณ์ดังกล่าวหรือไม่ก็ตาม เมื่อได้รับผลจากสายตาของ SCP-146 ติดต่อกันเป็นเวลานาน ความทรงจำที่เก่าและชัดเจนขึ้นมากกว่าก็จะเริ่มผุดขึ้นในความคิดของผู้ได้รับผล พร้อมกันกับความรู้สึกละอายใจที่เพิ่มขึ้นตามไปด้วย โดยทั่วไป หลังจากได้ถูกจ้องมองเป็นเวลาสามสิบ (30) นาที ความทรงจำที่ชัดเจนนั้นจะถูกเปลี่ยนเป็นอาการประสาทหลอนอย่างรุนแรง โดยผู้ได้รับผลจะไม่สามารถแยกแยะอดีตจากปัจจุบัน หรือสิ่งที่จินตนาการขึ้นจากความเป็นจริงได้ และจากการสังเกตก็ได้พบว่าผู้ได้รับผลยังจะประสบกับภาวะบุคลิกภาพถดถอยอีกด้วย โดยเฉพาะในกรณีที่มีการนึกขึ้นถึงความทรงจำเกี่ยวกับบาดแผลในวัยเด็ก ผู้ที่ได้รับผลจาก SCP-146 นานมากกว่าสามสิบ (30) นาทีควรถูกจับขังแยกไว้ทั้งเพื่อความปลอดภัยของตนเองและผู้อื่น ส่วนผู้ที่ได้รับผลจาก SCP-146 เป็นเวลาหกสิบ (60) นาทีนั้นจะถดถอยกลับไปสู่อาการหลอนอย่างสมบูรณ์ ซึ่งจนถึงขณะนี้ยังไม่มีผู้ใดที่ฟื้นคืนสติมาจากสภาวะเหม่อลอยนี้ได้ ผู้ได้รับผลคนดังกล่าวจะต้องได้รับอาหารผ่านทางเส้นเลือด และพวกเขาก็จะไม่แสดงการตอบสนองต่อสิ่งกระตุ้นภายนอกใดๆ เว้นเพียงแค่ส่งเสียงพึมพำที่สอดคล้องกับอาการถดถอยเป็นครั้งคราว

นอกจากนี้ ก็ยังสังเกตได้ว่าเมื่อผู้ได้รับผลนั้นนึกถึงเหตุการณ์น่าอับอาย พวกเขาจะรู้สึกจำเป็นที่จะต้องแก้ไขการกระทำของตนเอง ซึ่งโดยทั่วไปแล้วไม่ใช่ปัญหาในกรณีของความผิดเล็กๆน้อยๆ และในบางกรณีก็ได้ทำให้บุคคลากรมีความสามัคคีกันมากยิ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม ปัญหาจะเกิดขึ้นเมื่อผู้ได้รับผลไม่สามารถที่จะแก้ไขความผิดได้ ไม่ว่าจะเป็นเพราะไม่สามารถที่จะติดต่อฝ่ายที่ถูกกระทำผิดได้ หรือเพราะความผิดนั้นไม่สามารถที่จะถูกแก้ไขได้ ในบางครั้ง ผู้ได้รับผลจะพยายามทำความดีอย่างต่อเนื่องเพื่อ "ชดเชย" ความรู้สึกผิดของตน อย่างไรก็ตาม ในกรณีส่วนใหญ่ ผู้ได้รับผลจะตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างรุนแรงและ/หรือหันไปลงโทษตนเองในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เช่น การทำร้ายตนเองและการฆ่าตัวตาย โปรดดูบันทึกการทดลองที่แนบมาเพื่อดูกรณีต่างๆอย่างละเอียด

SCP-146 ได้ถูกเก็บกู้มาจากนาย ████ ███████ จากเมืองเบอร์มิงแฮม สหราชอาณาจักร นาย ███████ ได้ซื้อ SCP-146 มาในระหว่างที่ขายทรัพย์ขายทอดตลาดของนักการกุศลที่มีชื่อเสียงท่านหนึ่งที่ได้ล่วงลับไปแล้ว ซึ่งมีนามว่า ███████ █████████ ลอร์ดแห่ง ████████████ มันได้ถูกซื้อไปพร้อมกับของโบราณอื่นๆอีกหลายชิ้นในราคา █████ เมื่อนาย ███████ เริ่มมีอาการของ SCP-146 เขาก็เริ่มไปพบจิตแพทย์ ซึ่งเป็นเอเย่นต์ UA33-56G ที่กำลังแฝงตัวอยู่ นาย ███████ ได้ถูกส่งให้ไปอยู่ในสถานสงเคราะห์ และ SCP-146 นั้นก็ถูกส่งไปอยู่ในความดูแลของสถาบัน บันทึกของ UA33-56G เกี่ยวกับสภาวะจิตใจของนาย ███████ ได้ถูกจัดเก็บไว้ และสามารถให้นักวิจัยระดับ 2 ขึ้นไปเข้าศึกษาได้ โดยมันจะถูกจัดเก็บไว้เป็นเอกสาร SCP-146-A

บันทึกการทดสอบ #146-01

เพื่อที่จะวัดระดับเส้นฐานของผลกระทบจาก SCP-146 นั้น จึงได้มีการจัดเตรียมห้องสอบสวนมาตรฐานขนาดสี่ (4) x สี่ (4) เมตร แบ่งครึ่งโดยผ้าม่านทึบแสง SCP-146 ได้ถูกวางไว้บนโต๊ะภายในกล่องกระจกอะครีลิกนิรภัยในครึ่งหนึ่งของห้อง ที่อีกด้านหนึ่งของม่าน ผู้ทดลอง D-044323 ได้ถูกผูกยึดเอาไว้เพื่อให้เขามองตรงไปยังตำแหน่งของ SCP-146 นักวิจัยรักษาการสื่อสารอย่างต่อเนื่องกับผู้ทดลองผ่านอินเตอร์คอมตลอดกระบวนการทดสอบ

ม่านถูกดึงลง ทำให้ผู้ทดลองมองตรงไปที่ดวงตาของ SCP-146 ผู้ทดลองได้กล่าวถึงความรู้สึกอึดอัดในทันทีและหลับตาลงพร้อมกับอัตราการเต้นของหัวใจที่เพิ่มสูงขึ้น 15 BPM ผู้ทดลองเล่าถึงความทรงจำที่เขากำลังนึกถึง โดยเริ่มจากการละเมิดระเบียบการเล็กน้อย จากนั้น ผู้ต้องขังก็เล่าถึงการทะเลาะวิวาทหลายครั้งกับนักโทษคนอื่นๆ ก่อนที่สถาบันจะนำตัวเขาไป รวมถึงคำอธิบายที่ชัดเจนเป็นพิเศษของ [ข้อมูลถูกปกปิด] นักวิจัยสังเกตว่าเมื่อเวลาผ่านไป ผู้ต้องขังให้ความร่วมมือมากขึ้นและรูปแบบการพูดของเขาเปลี่ยนไป คล้ายกับผู้ที่กำลังเข้ารับการสะกดจิตเพื่อการบำบัด

หลังจากที่ผ่านไปสิบห้า (15) นาที คำพูดของผู้ทดลองก็เริ่มชัดเจนน้อยลง และรูปแบบ EEG ของเขานั้นก็มีความคล้ายคลึงกับผู้ที่มีความฝันชัดเจน ผู้ทดลองได้เข้าสู่บทสนทนาครึ่งทางซึ่งสิ้นสุดลงเมื่อเขาพยายามจะทำลายเครื่องพันธนาการทิ้ง หลังจากที่ผ่านไปหลายนาที ผู้ทดลองก็หยุดดิ้นลงและเริ่มร้องไห้ ผู้ทดลองได้เริ่มอ้อนวอนต่อใครคนใดคนหนึ่ง ซึ่งคาดว่าน่าจะเกิดจากอาการประสาทหลอนของเขา "หยุดเถอะ เอามันกลับไปที อย่าเลย ผมจะไม่ทำอีกแล้ว ผมขอโทษ ผมไม่อยากจะทำต่อแล้ว หยุดที… ได้โปรด…" พฤติกรรมดังกล่าวยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งหลังจากได้รับผลจาก SCP-146 เป็นเวลาห้าสิบสี่ (54) นาที เสียงพูดของผู้ทดลองนั้นก็หยุดลง และ EEG ของเขาแสดงอาการที่สอดคล้องกับอาการโคม่า หลังจากนั้นอีกหนึ่งชั่วโมง ไม่พบผลข้างเคียงใดๆ เพิ่มเติม ผู้ทดลองจึงถูกนำตัวออกไปและทำการุณยฆาต จากการชันสูตรพลิกศพได้พบว่าในสมองมีระดับ █████████ และ █████-███████ ที่ผิดปกติ ซึ่งนักพยาธิวิทยาระบบประสาท ดร. █████████ ระบุว่าเป็นสัญญาณที่บ่งชี้ถึง [ข้อมูลถูกปกปิด]

(หมายเหตุ: ในขณะนี้ SCP-146 ได้ถูกเก็บรักษาไว้พร้อมกับวัตถุโบราณอื่นๆที่ได้ถูกซื้อมาจากการประมูล เนื่องจากยังไม่เป็นที่ทราบแน่ชัดว่าผลกระทบนั้นจำกัดอยู่แค่กับ SCP-146 เท่านั้น ผมคิดว่าการกักกันครั้งนี้เป็นการกักกันที่ "เหมาะสม" และด้วยเหตุนี้จึงจะทำให้ผลกระทบของ SCP-146 อยู่ที่ระดับพื้นฐาน - ศาสตราจารย์สกาลี █████████)

บันทึกการทดสอบ #146-04
การทดลองครั้งแรกซึ่งถูกดำเนินการหลังจากที่ระบุได้ว่า SCP-146 นั้นประกอบขึ้นจากศีรษะสัมฤทธิ์แค่เพียงชิ้นเดียว เกิดขึ้นหลังจากที่ SCP-146 ถูกย้ายไปยังถังเก็บของขนาดครึ่งลูกบาศก์เมตรมาตรฐาน ซึ่งอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสอง (2) วัน ผู้ทดลอง D-044784 และ SCP-146 ได้ถูกวางไว้คนละด้านของม่านในห้องสอบสวนมาตรฐาน เช่นเดียวกับการทดลองครั้งก่อน ผู้ทดลองได้ถูกผูกยึดเอาไว้ เมื่อม่านถูกดึงลง ผู้ทดลองรายงานถึงอาการปวดหัวทันทีและเริ่มร้องไห้ อัตราการเต้นของหัวใจของผู้ทดลองเพิ่มขึ้นเป็น 180 BPM แต่จากนั้นก็ลดลงอย่างรวดเร็วเหลือ 40 BPM และผู้ทดลองก็ได้หมดสติลง เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์เข้าไปในห้องและเริ่มตรวจผู้ทดลอง จากนั้นผู้ทดลองก็รู้สึกตัวอีกครั้ง โดยอัตราการเต้นของหัวใจของเธอเพิ่มขึ้นเป็น 175 BPM ผู้ทดลองดิ้นรนอย่างรุนแรงเพื่อจะได้หลุดเครื่องพันธนาการ และในไม่ช้าก็สามารถทำลายเครื่องพันธนาการที่แขนขวาของเธอได้สำเร็จ ทำให้แขนและมือของเธอได้รับบาดเจ็บสาหัส เจ้าหน้าที่พยาบาลฉุกเฉิน พ. █████████ ได้รับบาดเจ็บเนื่องจากที่ผู้ทดสอบใช้มือทุบเขาเพื่อที่จะเข้าถึงชุดปฐมพยาบาล ผู้ทดสอบได้คว้ามีดผ่าตัดขนาดเล็กและแทงเข้าที่คอของตนเองก่อนเจ้าหน้าที่จะสามารถเข้าควบคุมตัวเธอได้ เจ้าหน้าที่ทางการแพทย์นั้นพยายามที่จะทำการปฐมพยาบาล แต่ผู้ทดสอบก็เสียชีวิตลงระหว่างการผ่าตัดฉุกเฉินเนื่องจากภาวะการเสียเลือดมาก

(หมายเหตุ: หลังจากเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกันหลายครั้ง จึงได้พบว่าความสามารถของ SCP-146 นั้นได้รับผลมาจากการกักกัน ใครก็ตามที่ต้องการทำการวิจัยเพิ่มเติมจะต้องคำนึงถึงเรื่องนี้ด้วย เนื่องจากความบังเอิญแม้จะในเพียงช่วงสั้นๆ ก็อาจก่อให้เกิดอันตรายได้ - ศาสตราจารย์สกาลี █████████)