SCP-170 : สุดยอดกาว

SCP-170 ดูเหมือนจะเป็นกาวซูเปอร์กลูธรรมดาๆในหลอดสีเหลืองยาว 13 ซม. ไม่มีข้อมูลผู้ผลิตหรือข้อความอื่นใดอยู่ภายนอกบรรจุภัณฑ์ นอกจากคำว่า "SUPERGLUE" ที่พิมพ์ด้วยตัวอักษรหนาที่ด้านหน้า

เมื่อใดก็ตามที่มีการนำสารดังกล่าวจำนวนหนึ่งมาทาลงบนวัสดุแข็ง และวัสดุนั้นได้สัมผัสเข้ากับพื้นผิวใดๆ ทั้งสองจะสูญเสียพันธะระหว่างโมเลกุลในบริเวณโดยรอบจุดสัมผัส ทำให้วัตถุหนึ่งสามารถที่จะแทรกผ่านอีกวัตถุหนึ่งไปได้ อย่างไรก็ตาม ผลกระทบนี้ก็จะเกิดขึ้นเพียงชั่วขณะเท่านั้น และภายในช่วงเวลาหนึ่งในสามของวินาทีที่พื้นผิวทั้งสองได้สัมผัสกัน ความสามารถของแต่ละพื้นผิวในการผ่านอีกพื้นผิวหนึ่งก็จะถูกลบล้างออก ทำให้วัตถุทั้งสองถูกยึดติดกันอย่างถาวร

SCP-170 ถูกยึดมาในระหว่างการบุกค้นห้องทดลองผิดกฎหมายแห่งหนึ่งในเมือง████████ รัฐ███ ในปี 19██ คุณสมบัติที่ผิดปกติของ SCP-170 ยังไม่เป็นที่ทราบจนกระทั่งได้มีการทดสอบมาตรฐานกับวัสดุที่ถูกเก็บกู้มาได้ทั้งหมด ช่างเทคนิคของห้องปฏิบัติการแห่งหนึ่งได้ใช้ปิเปตต์สกัด SCP-170 ออกมาในปริมาณเล็กน้อยเพื่อทำการวิเคราะห์ ในขณะที่กำลังพยายามจ่ายสารลงบนสไลด์ ปิเปตต์ก็ทะลุผ่านสไลด์ที่อยู่บนฐานทันที จึงได้มีการทดสอบเพิ่มเติมกับปิเปตต์/สไลด์ และพบว่าทั้งสองถูกยึดติดกันในระดับโมเลกุล เมื่อทราบถึงเรื่องนี้ เจ้าหน้าที่ของสถาบัน SCP จึงถูกส่งไปยึดวัสดุที่ถูกเก็บกู้มาทั้งหมด

การทดลองที่โดดเด่น

การทดลอง 04:
วัสดุที่ใช้ทดลอง: โซ่สำหรับใช้งานหนัก 1 เส้น พร้อมน้ำหนักถ่วงในขนาดที่แตกต่างกันไป
ขั้นตอน: SCP-170 จำนวนเล็กน้อยถูกทาลงที่ข้อต่อสุดท้ายของโซ่ แล้วจึงนำไปติดกับเพดานเสริมแรงของพื้นที่กักกัน 17f จากนั้นจึงแขวนน้ำหนักถ่วงขนาดต่างๆไว้บนโซ่เพื่อระบุจุดล้มเหลวทางโครงสร้างของพันธะ
ผลลัพธ์: หลังจากที่แขวนน้ำหนักได้ประมาณ 9 เมตริกตัน โซ่ก็ขาดลงในที่สุด ซึ่งมันก็ไม่ได้ขาดลงที่จุดยึด แต่กลับขาดที่ข้อต่อที่ 9 จากด้านล่าง ข้อต่อทั้งหมดยกเว้นข้อที่ถูกฝังไว้บนในฝ้าเพดานได้รับการทดสอบและก็พวกมันพบว่ามีสัญญาณของการบิดและยืด และจุดยึดบนฝ้าเพดานนั้นก็กลับไม่มีสัญญาณของการอ่อนตัวหรือการแยกตัวกันของโซ่และฝ้าใดๆอยู่เลยเช่นกัน

การทดลอง 07:
วัสดุที่ใช้ทดลอง: ทองคำ 24 กะรัต 2 ก้อนที่เหมือนกันเกือบทุกประการ (ใกล้เคียงความบริสุทธิ์ 100% มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้)
ขั้นตอน: จะมีการใช้แขนหุ่นยนต์เพื่อให้แน่ใจว่าวัตถุทั้งสองจะถูกวางในแนวที่สมบูรณ์แบบ ลูกบาศก์ 1 (ลูกบาศก์ที่ได้รับการทา SCP-170 เอาไว้) จะถูกผลักผ่านลูกบาศก์ 2 ทั้งหมด จนเหลือเพียงแค่ลูกบาศก์ทองคำ 1 ลูกที่มีขนาดเท่ากับลูกบาศก์เดิม
ผลลัพธ์: ในระหว่างการตรวจสอบลูกบาศก์ที่เหลืออยู่เพียงแค่ลูกเดียวนั้น ก็ได้พบว่ามีมันความหนาแน่นอยู่ที่ 38.6 กรัมต่อลูกบาศก์เซนติเมตร ซึ่งเท่ากับความหนาแน่นสองเท่าของทองคำปกติ แม้กระทั่งการหลอมตัวอย่างลงก็ไม่ได้ทำให้ความหนาแน่นเปลี่ยนแปลงไปแต่อย่างใด เนื่องจากทองคำเหลวที่ได้ก็มีความหนาแน่นเท่าเทียมกัน นั่นหมายความว่าสารเหล่านี้จะไม่เคลื่อนตัวออกจากกัน รวมไปถึงอะตอมทุกอะตอม การวิเคราะห์อะตอมได้พิสูจน์แล้วว่าอะตอมเหล่านี้เป็นอะตอมทองคำธรรมดา ซึ่งก็หมายความว่าอะตอมเหล่านี้ไม่ได้สร้างปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิวชันขึ้นเพื่อเพิ่มความหนาแน่น พวกมันเพียงแค่ถูกอัดแน่นอยู่ในพื้นที่ที่เล็กกว่าที่กฎฟิสิกส์จะอนุญาตให้

จากการทดลองนี้ ดร. ██████ ได้ขออนุญาตใช้ SCP-170 ในการ "ทาติด" ยูเรเนียมสองชิ้นเข้าด้วยกันเพื่อสร้างตัวอย่างที่มีความเป็นฟิสไซล์มากกว่า แต่เนื่องมาจากมีข้อกังวลด้านความปลอดภัยที่เห็นได้ชัด คำขอนี้จึงถูกปฏิเสธไป

การทดลอง 12:
วัสดุที่ใช้ทดลอง: บุคลากรระดับ-D จำนวน 1 คน โต๊ะไม้ 1 ตัว
ขั้นตอน: เป็นการทดลองครั้งแรกโดยใช้สิ่งมีชีวิต บุคลากรระดับ-D จะทา SCP-170 ลงในปริมาณเล็กน้อยที่นิ้วชี้ขวา แล้วจึงจะได้รับคำสั่งให้ "จิ้มลงที่โต๊ะ"
ผลลัพธ์: นิ้วของผู้ทดลองจมลงไปในโต๊ะจนถึงข้อนิ้วแรก แม้ว่าจะตัวผู้ทดลองจะตกใจอย่างเห็นได้ชัด แต่เขาก็ไม่ได้รายงานถึงความรู้สึกเจ็บ ไม่สบาย หรือความรู้สึกอื่นใดเลยภายใต้จุดเชื่อม อย่างไรก็ตาม นิ้วของเขาได้เริ่มบวมขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะกลายเป็นสีม่วง เนื่องจากระบบไหลเวียนโลหิตยังคงสูบฉีดเลือดไปยังบริเวณที่ไม่สามารถส่งเลือดกลับคืนได้อีก นิ้วของเขาจึงได้ถูกตัดออกระหว่างข้อนิ้วแรกและข้อนิ้วที่สอง

การทดลอง 19:
วัสดุที่ใช้ทดลอง: เครื่องยนต์เจ็ท Pratt & Whitney F100 จำนวน 1 เครื่อง เพดานเสริมแรงของพื้นที่กักกัน 19b
ขั้นตอน: SCP-170 จะถูกทาติดไว้ที่ส่วนยึดของเครื่องยนต์ไอพ่น ซึ่งจะถูกดันขึ้นไปอย่างรวดเร็ว 3.2 ซม. (ประมาณ 1.25 นิ้ว) บนเพดานห้อง หลังจากที่ได้เชื่อมต่อระบบจ่ายเชื้อเพลิงและระบบควบคุมที่เหมาะสมแล้ว เครื่องยนต์ไอพ่นก็จะถูกจุดให้ติด
ผลลัพธ์: เครื่องยนต์ทำงานด้วยความเร็วสูงอย่างต่อเนื่องเป็นเวลา 40 นาที ในขณะที่กล้องเฝ้าสังเกตจุดเชื่อมต่อว่ามีสัญญาณของแรงเค้นหรือไม่ แม้ว่าจะมีรอยแตกร้าวเล็กๆ ปรากฏบนคอนกรีตรอบจุดเชื่อมต่อ แต่ก็ไม่มีข้อบ่งชี้ถึงความล้มเหลวของโครงสร้างหรือการแยกตัวของวัสดุทั้งสอง แม้จะอยู่ภายใต้แรง 120,000 นิวตันก็ตาม