SCP-4966 : ทับบีโอก้า: ผู้กลืนกินวิญญาณ, ผู้ดูดกลืนความลับ, เจ้าแห่งขนม

SCP-4966 เป็นสิ่งมีชีวิตสี่ขาที่ถูกสร้างมาจากเนื้อผ้าสีเทา การพยายามที่จะเจาะหรือสร้างความเสียหายให้กับเนื้อผ้านี้ทั้งหมดได้ประสบกับความล้มเหลว ผลการเอ็กซ์เรย์และการตรวจสอบอื่นๆของ SCP-4966 ได้แสดงให้เห็นว่ามันไม่มีโครงสร้างภายในใดๆ ร่างกายของ SCP-4966 นั้นปราศจากร่องรอยเครื่องหมายหรื่อช่องเปิด เว้นแต่ตาสีดำสองดวงและปากที่ถูกปักทอเอาไว้ เสียงถูกเปล่งที่ออกมาจากตัว SCP-4966 นั้นจะมีความคล้ายคลึงกับลูกแมว SCP-4966 มีความเป็นสังคมสูงและจะเกิดอาการวิตกและอาการเก็บเนื้อเก็บตัวหากไม่ได้รับการเข้าสังคมตามปกติ

SCP-4966 มีนิสัยชอบเลียนแบบการกระทำของสิ่งมีชีวิตอื่นๆที่มันสื่อสารด้วย SCP-4966 ได้แสดงว่ามันไม่จำเป็นต้องรับประทานอาหาร ดื่มน้ำ หรือหายใจ อย่างไรก็ตาม มันจะเลียนแบบการกระทำเหล่านี้หากมีสิ่งมีชีวิตตัวอื่นที่กำลังทำแบบเดียวกัน

เมื่อได้รับศพของสิ่งมีชีวิต SCP-4966 จะทำการอ้าปากของมันด้วยวิธีที่ยังไม่ทราบแน่ชัดและกลืนกินศพเข้าไปทั้งตัว ทำให้ร่างกายของมันยืดออกไปรอบๆมวลที่ถูกเพิ่มเข้ามา การพยายามที่จะทดสอบแรงดึงของ SCP-4966 เมื่อมันอยู่ในสถานะนี้นั้นล้มเหลว เนื่องจากที่ผิวหนังของ SCP-4966 จะคงความหนาแน่นเท่าเดิมอย่างเห็นได้ชัดระหว่างกระบวนการนี้ ยังไม่พบขีดจำกัดที่ SCP-4966 สามารถจะขยายออกไปได้ โดยที่มันได้ทำการห่อศพวาฬสีน้ำเงินโตเต็มวัย (Balaenoptera musculus) ไปแล้วระหว่างการทดลอง

เมื่อศพถูกห่อเต็มตัว ร่างของ SCP-4966 จะค่อยๆ กลับเข้าสู่ขนาดเดิม ในระหว่างการยุบตัวนี้ SCP-4966 จะประสบกับการเปลี่ยนแปลงในสัณฐานวิทยาที่สอดคล้องกับลักษณะทางกายภาพของสิ่งมีชิวิตที่มันกินเข้าไป การเปลี่ยนแปลงที่พบเห็นได้บ่อย ที่สุดก็คือการเพิ่มและเปลี่ยนแปลงของแขนขา อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงอื่นๆใน SCP-4966 เช่นสัดส่วนและการส่งเสียงได้ถูกบันทึกใว้เช่นกัน ลักษณะทางกายภาพเดียวที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้คือลักษณะใบหน้าและสีเทาของมัน การเปลี่ยนแปลงจะอยู่ได้ประมาณ 4 ชั่วโมงหลังจากการบริโภค หลังจากนั้น SCP-4966 ก็จะทำการสำรอกของเสียทางชีวภาพที่สอดคล้องกับส่วนประกอบของสิ่งที่มีชีวิตที่มันได้บริโภคออกมา

รวมด้านล้างจะเป็นข้อความตัดตอนจากการบันทึกการทดลองด้วยจุดประสงค์ที่จะเข้าใจความสามารถในการแปลงสภาพของ SCP-4966 ได้มากขึ้น

ศพที่ได้นำเสนอ: งูหางกระดิ่งไม้ (Crotalus horridus) เพศผู้ที่โตเต็มวัย

สภาพศพ: ได้เริ่มแสดงสัญญาณของการสลายตัว

การเปลี่ยนแปลง: ลำตัวของ SCP-4966 ขยายความยาวเพิ่มจากการวัดครั้งแรกประมาณ 150 ซม. ช่วงหน้าท้องของมันบรรจบด้วยห้างและกระดิ่งที่พัฒนามา SCP-4966 ได้ใช้ความยาวที่เพิ่มเติมมารัดไปรอบๆแขนและขาของนักวิจัย แต่มันไม่ได้รัดแน่นพอที่จะยับยั้งการเดินของเลือดได้ หางกระดิ่งที่พัฒนามาถูกใช้โดย SCP-4966 เกื่อบตลอดช่วงเวลาการแปลงสภาพของมัน มักจะใช้เขย่าระหว่างการสื่อสารกับนักวิจัย

วัตถุที่สำรอกออกมา: ก้อนมวลเคราตินที่กำลังสลายตัว และวัตถุทางชีวภาพที่ถูกแปลงให้กลายเป็นของเหลว

ศพที่ได้นำเสนอ: ปลาสิงโต (Pterois miles) เพศเมียที่โตเต็มวัย

สภาพศพ: ได้แสดงสัญญาณของการสลายตัวแบบขั้นสูง สภาพภายในของศพเน่าเปื่อยเกื่อบหมด ถึงแม้ศพจะมีหนามพิษ SCP-4966 ก็สามารถบริโภคมันเข้าไปได้โดยไม่ประสบปัญหา

การเปลี่ยนแปลง: SCP-4966 ได้พัฒนาครีบอกหนึ่งคู่ ครีบก้น และ ครีบหลังขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างจากหนามยาวหลายอัน ผลการสังเกตออกมาว่าครีบพวกนี้มีผลในการขัดขวางการเคลื่อนไหวของ SCP-4966 โดยเฉพาะการจำกัดการเคลื่อนที่เป็นแนวตั้งของมัน การวิเคราะห์ทางเคมีของหนามบนสันหลังได้ผลออกมาว่าเป็นพิษของปลาสิงโต ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีการสื่อสารกับ SCP-4966 จนกว่าจะถึงเวลาของการสำรอก

วัตถุที่สำรอกออกมา: หนามที่แตกหัก และวัตถุทางชีวภาพที่ถูกแปลงให้กลายเป็นของเหลว

ศพที่ได้นำเสนอ: กองใบไม้ของต้นมะเดื่อเมเปิ้ล (Acer pseudoplatanus) ที่ตายแล้ว

สภาพศพ: ย่อยสลายแล้วเล็กน้อย

การเปลี่ยนแปลง: ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ถูกสังเกตไว้ SCP-4966 ได้บริโภคใบไม้เข้าไปหนึ่งใบก่อนที่จะสำรอกออกมาทันที SCP-4966 ใช้เวลาที่เหลือของการทดสอบในการเล่นในกองใบไม้ โดยการกระโดดเข้าไปในกองซ้ำๆจากเฟอร์นิเจอร์ที่ได้มา การขอที่จะให้วัตถุพืชเพิ่มเติมกับ SCP-4966 เพื่อวัตถุประสงค์ทางสันทนาการกำลังอยู่ในช่วงรอดำเนินการ

วัตถุที่สำรอกออกมา: ใบไม้ที่มีความเสียหายเล็กน้อย

ศพที่ได้นำเสนอ: นกกระจอกเทศ (Struthio camelus) เพศเมียที่โตเต็มวัย

สภาพศพ: เสียหายอย่างหนัก ศพถูกนำเสนอให้ SCP-4966 เป็นชิ้นๆ โดยไม่พบขาข้างซ้ายและส่วนหัวของศพ

การเปลี่ยนแปลง: ขาของ SCP-4966 ได้เพิ่มขนาดความยาวประมาณ 1.3 เมตร และได้พัฒนานิ้วเท้าสองนิ้วขนาดใหญ่คล้ายกับของนกกระจอกเทศ1 หัวของ SCP-4966 ได้เพิ่มขนาดความยาวประมาณ 1.2 เมตร จนกลายเป็นคอที่มีแนวโค้งขนาดใหญ่ ปีกที่ไม่มีขนหนึ่งคู่ได้ถูกพัฒนาบนทั้งสองข้างของลำตัวของ SCP-4966 ในหลายๆครั้ง SCP-4966 ได้พยายามที่จะบินโดยใช้ปีกพวกนี้ ในที่สุด SCP-4966 ก็ได้กระโดดลงจากวัตถุภายในบ้านเพื่อที่จะพยายามเหินอากาศ ถึงแม้ว่าปกติแล้วนกกระจอกเทศจะมีนิสัยเป็นเจ้าถิ่น SCP-4966 คงความเข้าสังคมได้ระหว่างการแปลงสภาพของมัน

วัตถุที่สำรอกออกมา: กระดุกที่แตกหักหลายส่วน และวัตถุทางชีวภาพที่ถูกแปลงสภาพให้กลายเป็นของเหลวจำนวนมาก

ศพที่ได้นำเสนอ: หัวของกวางมูสตะวันตก (Alces alces americana) เพศผู้ที่โตเต็มวัย

สภาพศพ: ศพได้ผ่านการคงสภาพ และถูกเก็บไว้อย่างดี

การเปลี่ยนแปลง: SCP-4966 ได้พัฒนาเขากวางขนาดใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1.4 เมตร เพราะขนาดของเขากวางพวกนี้เทียบกับหัวของ SCP-4966 แล้ว ทำให้การเคลื่อนที่และการทรงตัวของมันถูกขัดอย่างรุนแรง นอกจากนี้ SCP-4966 ได้พัฒนาหูขนาดใหญ่ที่ขาดโครงสร้างรองรับซึ่งทำให้มันไม่สามารถคงอยู่เป็นแนวตั้งได้ การทดสอบความรู้ทางการได้ยินได้แสดงออกมาว่าหูของมันไม่ได้ช่วยพัฒนาความสามารถทางได้ยินของ SCP-4966 เลย

วัตถุที่สำรอกออกมา: มวลตระกรันโลหะขนาดใหญ่ที่ถูกบีบอัด, เศษไม้ , และกระดูกที่แตกหัก

ศพที่ได้นำเสนอ: ร้องเท้าบูทหนังแท้แบรนด์ ████ หนึ่งคู่

สภาพศพ: ซื้อมาใหม่และยังไม่ได้ถูกสวมใส่

การเปลี่ยนแปลง: ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ถูกสังเกตไว้ SCP-4966 ได้เคลื่อนที่เข้าหาพวกรองเท้าบูทก่อนที่จะกัดไปที่บริเวณหัวแม่เท้าของรองเท้าข้างซ้าย หลังจากที่มันตรวจสอบร้องเท้าข้างขวาในกริยาเดียวกัน SCP-4966 ได้ดันรองเท้าบูทข้างขวาและปีนเข้าไปด้านใน หลังจากนั้นไม่นานมันก็ได้ผลอยหลับไป

วัตถุที่สำรอกออกมา: ไม่มี

ศพที่ได้นำเสนอ: ศพของ D-01763 ซึ่งเป็นช่างทำเบาะก่อนการจำคุกของเธอ
สภาพศพ: เก็บสภาพไว้อย่างดี

การเปลี่ยนแปลง: ไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่ถูกสังเกตไว้ เมื่อบริโภคแล้ว SCP-4966 ได้ส่งเสียงที่ตึงเครียดออกมาหลายครั้งก่อนที่จะพูดออกมาเป็นภาษาอังกฤษที่ไม่มีความสอดคล้องกันเล็กน้อย SCP-4966 เริ่มที่จะวิจารณ์การก่อสร้างของสิ่งของภายในบ้านของมัน โดยบอกว่าวัตถุที่ใช้ในเครื่องนอนของมันต่ำกว่าข้อกำหนดมาตรฐานสำหรับสัตว์เลี้ยงเป็นอย่างมาก

ตั้งแต่นั้นมา ได้มีกำหนดไว้ว่าแทนที่จะรับการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ SCP-4966 สามารถเข้าถึงความทรงจำของมนุษย์ที่เสียไปแล้วโดยการบริโภคพวกเขา นอกจากนี้ SCP-4966 จะสามารถพูดในเสียงที่มีระดับสูง ถึงแม้ว่าความซับซ้อนในประโยคของมันจะเท่ากับของเด็กเล็ก ความสามารถที่จะสนทนาจะหายไปพร้อมกับการสำรอกศพ แต่ความทรงจำจะอยู่คงเดิม

วัตถุที่สำรอกออกมา: กระดุกที่แตกหัก และวัตถุทางชีวภาพที่ถูกแปลงสภาพให้กลายเป็นของเหลว

หลังจากการค้นพบนี้ ได้เกิดการบุกโจมตีที่ไซต์-17 ที่ถูกนำโดยเจ้าหน้าที่ปฎิบัติการของ GoI-003 (“เคออสอินเซอร์เจนซี”) โดยพวกเจ้าหน้าที่ปฎิบัติการนั้นได้พยายามเข้าถึงห้องขังของ SCP-4966 ท่ามกลางสิ่งของผิดธรรมชาติอื่นๆ เมื่อการบุกโจมตีได้ถูกขับไล่แล้ว มีเอกสารของอินเซอร์เจนซี่ที่ได้รับความเสียหายถูกพบเจอในท่ามกลางหมู่ศพ ที่ได้ให้ข้อมูลเชิงลึกที่เกี่ยวข้องกับสิ่งของผิดธรรมชาติหลายสิ่ง รวมทั้ง SCP-4966 SCP-4966ได้รับศพของบุคคลาการของ GoI-003 หลายศพด้วยความหวังที่จะค้นพบว่าข้อมูลเหล่านี้ถูกรับมายังไง การถอดเสียงบทสัมภาษณ์ที่ได้ดำเนินกับ SCP-4966 มีให้ไว้ด้านล้างนี้

ผู้ถูกสัมภาษณ์: SCP-4966

ผู้สัมภาษณ์: ดร.แรนดอลล์ แบนน็อค

ข้อมูลเพิ่มเติม: เพราะการขาดข้อมูลที่เกี่ยวข้อง เวลา 2 ซั่วโมง และ 14 นาที ของการสัมภาษณ์นี้ได้ถูกตัดออก เพื่อการถอดเสียงแบบเต็มของการสัมภาษณ์ ดู เอกสาร-4966-IV

<เริ่มการบันทึก>

ดร.แบนน็อค: SCP-4966, เราได้โปรดกรุณากลับไปหัวข้อที่เรากำลังพูดถึงอยู่ได้ไหม

SCP-4966: เราอยากได้ขนม

ดร.แบนน็อค: คุณได้รับขนมบิสกิตไปเจ็ดชิ้นแล้ว คุณจะได้เพิ่มเมื่อเราทำการสัมภาษณ์เสร็จแล้ว

SCP-4966: ไม่ เราอยากได้ขนมตอนนี้เลย

ดร.แบนน็อค: (กำลังกุมหัวในมือสองข้างของเขา) SCP-4966 มันจะไปได้ราบรื่นมากเลยหากคุณแค่ให้ความร่วมมือ

SCP-4966: เราอยากได้เตียงที่ดีกว่านี้ด้วย เตียงที่พวกนายให้มามันเป็นก้อนอะ สร้างเตียงที่ทำออกมาจากขนมหน่อยสิ เราจะได้กินมันตอนเราหิว

ดร.แบนน็อค: SCP-4966 ถ้าคุณตอบคำถามผมจะให้ขนมบิสกิตคุณอีกอัน

SCP-4966: (หยุด) ถ้ารอบนี้เราได้ขนมที่ดีนะ

ดร.แบนน็อค: พวกอินเซอร์เจนซี้รู้ได้ไงว่าคุณอยู่ที่ไหน?

SCP-4966: พวกคนสีแดงยิงๆ อะนะ? พวกเขาเจอห้องที่มีชื่อเราอยู่

ดร.แบนน็อค: (ถอนหายใจ) วกเข้ารู้ได้ไงว่านั้นเป็นหมายเลขวัตถุของคุณ?

SCP-4966: เพราะเราอยู่ในห้องไง ห้องเลยมีชื่อเรา พวกเขาทำเสียงเคาะประตูและเสียงดังๆเยอะมาก เรากำลังหลับอยู่บนเตียงแต่เสียงมันดังเกินและเตียงมันเป็นก้อน

ดร.แบนน็อค: เตียงใหม่ของคุณจะมาไวๆนี้แหละ หวั-

SCP-4966: เร็วแค่ไหน?

ดร.แบนน็อค: พรุ่งนี้ พวกเข้ารู้ได้ไงว่าตึกอยู่ตรงไหน?

SCP-4966: ขนม

(SCP-4966 ได้รับขนมบิสกิต ขนมบิสกิตถูกกินโดย SCP-4966 แบบไม่มีการเคี้ยว ไม่มีการสำรอกวัตถุออกมา)

SCP-4966: พวกคนลูบหัวที่มาแวะหาเราอะ พวกเขาบอกพวกคนสีแดงผ่านส่วนหัวของเขา

ดร.แบนน็อค: (หยุด) ส่วนหั- ช่างมัน คุณเจาะจงกว่านี้หน่อยได้ไหม? พวกคนลูบหัวคือใคร?

SCP-4966: เอิ่ม ผู้คนหลายคนลูบหัวผม ผู้หญิงที่ให้ของเล่นผมเป็นคนดี เราชอบเธอ เธอเอาลูกบอลที่มันมีกระดิ่งให้เราและมันทำเสียงกริ๊งๆ คนสีส้มที่ลูบหัวเรา หน้าของมันเปลี่ยนทุกครั้งระหว่างเวลาลูบหัว แต่ว่ามันลูบหัวให้เรามันก็เลยเป็นส้มที่ดี เอิ่ม นายให้ขนมเราและกลิ่นเหมื่อนเค้กและนั่นเป็นขนมที่ดี แล้วก็ นายบอกเราว่านายจะเอาเตียงดีๆมาให้เรา แต่-

ดร.แบนน็อค: พวกคนลูบหัวคนไหนเป็นคนบอกคนสีแดงเกี่ยวกับคุณ?

SCP-4966: ขนม

ดร.แบนน็อค: ผมจะให้ขนมบิสกิตคุณถ้าคุณบอกผม

SCP-4966: แต่เราอยากได้ขนมตอนนี้เลย

ดร.แบนน็อค: ถ้าคุณบอกผมตอนนี้เลย ผนจะให้ขนมบิสกิตคุณสองชิ้น

SCP-4966: เอิ่ม…คนสีส้ม บางครั้งเขาใช้ส่วนหัวของเขาเพื่อที่คุณจะได้ไม่เสียสมาธิกับการเขียนลวกๆบนกระดาน เหมื่อนที่คุณทำอยู่ตอนนี้ไง มันดูยากมากเลยนะ

ดร.แบนน็อค: คุณหมายความว่าไงเกี่ยวกับส่วนหัว คุณรู้อะไรเกี่ยวกับมันไหม?

SCP-4966: ขนม

(SCP-4966 ได้รับขนมบิสกิตสองชิ้น)

SCP-4966: ราคิดว่าพวกเข้าใช้ไอหัวนุ่มนิ้มมั้งนะ? เหมื่อนอันที่อยู่ในคนสีแดงที่เรากินไป และอันที่อยู่ในไอ่แหลมๆลายๆ แต่ว่าอันนั้นมันไม่ค่อยดีซะเท่าไหร่

ดร.แบนน็อค: คุณหมายถึงสมองของพวกเขารึเปล่า?

(SCP-4966 ได้พยักหน้า)

SCP-4966: ช่าย พวกเขาใช้หัวนุ่มนิ้มของพวกเขาที่จะพูด

ดร.แบนน็อค: โอเค พวกเขาใช้อะไรในสมองของเขาในการพูด?

SCP-4966: อิ่ม เราไม่รู้เกี่ยวกับส่วนที่มันนุ่มนิ้ม เราคิดว่าเจ้าส่วนอันใหญ่ที่ดูเหมื่อนแตงโมคือส่วนที่ใช้พูด เราไม่ได้เป็นคนมีญาณทิพย์ทางด้านอวัยวะนะ

ดร.แบนน็อค: เอาเป็นว่าแบบนี้นะ คุณจำ..เอื่ม..คนสีส้มที่คุณกินไปได้ไหม?

(SCP-4966 ได้พยักหน้า)

ดร.แบนน็อค: แล้วอะไรเกี่ยวกับสมองของเขาที่แตกต่างจากสมองของคนสีแดงหละ?

SCP-4966: อิ่ม… ของคนสีส้มมันเย็นกว่าและมันอ่อนนิ่มไปนิดหน่อย ของคนสีแดงมันเกี่ยวกับพวกปื่นยิงๆไปหมดเลย แต่เราไม่ชอบทำร้ายผู้คน เราก็เลยบอกว่า ไม่ล่ะขอบคุณนะนาย ของคนสีส้มจะเกี่ยวกับการติดอยู่ในห้อง และเราคิดว่าเขาไม่เคยได้กินขนมอันกรุบกรอบและเราคิดว่ามันน่าเศร้า

ดร.แบนน็อค: ใช่มันค่อนข้างน่าเศร้า มันมีอะไรในสมองของพวกคนสีแดงที่เกี่ยวกับการที่พวกเขาคุยกับคนสีส้มไหม?

SCP-4966: เราไม่คิดว่าเขาจะสามารถคุยกับคนสีส้มได้แล้วหละ เพราะเรากินเขาไปแล้ว

ดร.แบนน็อค: ไม่ พวกคนที่จะลูบห้วคุณน่ะ

SCP-4966: (หยุด) อิ่ม รอแปปนะ เราจะคิดให้ใหญ่จริงๆเลย

ดร.แบนน็อค: ใช้เวลาเท่าที่คุณต้องใช้เลย

(SCP-4966 นั้งในความเงียบเป็นเวลาหลายนาที และทำเสียงมึนงงเป็นบางครั้ง)

SCP-4966: เราคิดว่าเราเจออะไรบางอย่างจากพวกคนสีแดงนะ แต่ว่ามันมั้วซั่วนิดหน่อย และพวกเขาใช้คำใหญ่ๆที่เราไม่รู้จักอะ

ดร.แบนน็อค: แค่ทำให้ดีที่สุดเท่าที่คุณทำได้

SCP-4966: เราคิดว่าพวกเขาหิวและพวกเขาอยากได้ขนมสำหรับการนอนค้างคืนของพวกเขา

ดร.แบนน็อค: ขอโทษนะ?

SCP-4966: พวกเขาเอาแต่พูดอะไรไม่รู้เกียวกับโซนิคชิปอะ แต่เขาไม่เห็นจะได้กินมันฟรั่งทอดซักอันเลยและเราก็งง… เดี๋ยวนะ เราคิดว่าพวกคนสีส้มน่าจะได้กินโชนิคชิปไปแล้ว… พวกเขาน่าจะลื่มไว้ที่ร้านแหละเพราะว่าพวกเขากำลังพูดถึงเรื่องที่พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นโชนิคชิป เราอยากได้ขนมโชนิคชิปเหมื่อนที่คนสีส้มได้อะ

ดร.แบนน็อค: คุณบอกผมได้ไหมว่าคนสีส้มคนไหนสามารถคุยกับคนภายนอกได้?

SCP-4966: …เราขอโชนิคชิปเป็นขนมได้ไหมอะ?