SCP-5886 : บทกวีของ จิม บิกกีโอ้

SCP-5886 เป็นชายผิวดำ มีอายุประมาณในช่วงวัยรุ่นตอนปลายหรือยี่สิบปีต้น ๆ ตั้งแต่การค้นพบของมัน ตัววัตถุได้อยู่นิ่งเฉยและไม่สามารถสัมผัสได้ หลักฐานเดียวที่เกี่ยวข้องกับตัวตนของ SCP-5886 คือ เสื้อยืดของมัน ซึ่งมีคำว่า “ฉันคือ เจมส์ บิกกีโอ้ อย่ามายุ่งกับฉัน” ที่ถูกเขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์สีดำ การตรวจสอบประวัติในชื่อ เจมส์ บิกกีโอ้ พบว่ามีปรากฏในรายงานผู้สูญหายของตัววัตถุที่เมืองเอเธนส์ รัฐโอไฮโอ ในวันที่ 4 ธันวาคม ปี 2556

การพยายามจะนำเตียงที่ SCP-5886 กำลังนอนอยู่ออกนั้นจะส่งผลให้บุคลากรปรากฏตัวภายนอกห้องกักกันโดยไม่มีความทรงจำว่าตัวเองได้ออกจากห้อง การปรับอุณหภูมิในห้องจะถูกย้อนกลับเป็นดังเดิมเช่นเดียวกัน

SCP-5886 ได้ปรากฏตัวภายในห้อง HCC-1939 ตอนวันที่ 7 ตุลาคม ปี 2557 โดยพนักงานทำความสะอาดได้พบวัตถุนอนอยู่บนเตียงและทำการแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของศูนย์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้พยายามจับกุมตัววัตถุแต่ไม่ประสบความสำเร็จก่อนที่จะติดต่อบุคลากรฝ่ายการวิจัย

ภาคผนวก SCP-5886-1: การหายไป
ในวันที่ 18 สิงหาคม 2563 โครงการเพกาซัสไรซี่ง1 สร้างรูหนอนได้สำเร็จเป็นเวลา 5 ไมโครวินาที ทำให้เกิดภาวะไฟฟ้าดับทั่วศูนย์-42 ระหว่างการตรวจสอบความปลอดภัยของห้องกักกัน SCP-5886 ได้หายไปจากห้องกักกันของมัน มีจดหมายถูกทิ้งไว้ เนื้อหาของจดหมายได้ถูกคัดลอกไว้ด้านล่าง

พวกเกล็ดหิมะได้หยุดกลางอากาศ

และทุกอย่างรอบตัวผมก็เหมือนกัน ไม่ว่าจะรถที่อยู่บนถนน หรือพ่อแม่ของผม…ผมตะโกนใส่พวกเขา ผมผลักพ่อของผมและเขาก็ลอยอยู่ในอากาศ ตัวแข็งอยู่กับที่เหมือนพวกเกล็ดหิมะ ผมร้องขอความช่วยเหลือ ผมเดินหาทั่วทั้งเมืองสำหรับใครก็ได้ที่สามารถขยับตัวได้ ผมเดินไปเดินมาเป็นเวลาหลายชั่วโมง ทุกคนในเมืองอยู่นิ่งอย่างกับหิน

ผมไม่รู้ว่าผมเผลอหลับไปตอนไหน แต่ตอนผมตื่นมา มันก็ยังเป็นเวลากลางคืน ผมกลับไปหาพ่อแม่ของผม พ่อผมได้ขยับตัว ไม่ได้ต่อหน้าผมนะ แต่เข้าไม่ได้ลอยตัวอยู่ในอากาศ เขาอยู่ครึ่งทางจากจุดที่ผมได้ทิ้งเขาไว้ ตอนนี้แม่ผมก็กำลังมองไปที่เขาแล้ว

ผมอยู่กับพวกเขาสักพักนึง แต่ในที่สุดผมก็ออกไปสำรวจ ผมไปแวะเอาอาหารที่ร้านอาหารที่นึง ทิ้งเงินสดไว้จำนวนนึง ไม่ใช่ว่ามันสำคัญ ณ จุดนี้หรอก ระหว่างที่ผมกำลังนั่งกินอาหารบนม้านั่ง ผมไปเห็นนกฮัมมิ่งเบิร์ดที่กำลังลอยอยู่ในอากาศข้าง ๆ พุ่มไม้ มันมีสีแดงที่สวยงามอยู่ใต้คอของมัน และผมก็นั่งดูมัน หลังจากเวลาผ่านไปประมาณชั่วโมงนึง (ผมเดาเอานะ นาฬิกาและโทรศัพท์ของผมมันใช้ไม่ได้) ผมสังเกตว่าปีกของมันกำลังขยับ ไม่ใช่ว่าผมเห็นได้หรอกนะ แต่มันขยับไปครึ่งทางจากบนลงล่างแน่นอน

ในเวลาของผมแบบนี้ ผมได้อ่านหนังสือใหม่ ๆ ทุกเล่มในห้องสมุดทุกที่ที่ผมเจอ ไม่ค่อยมีรายการทีวีใด ๆ ที่ผมสามารถดูได้ ปกติแล้วนกฮัมมิ่งเบิร์ดคอทับทิมตีปีกมัน 50 ทีแต่ละวินาที และตอนนี้มันใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่งที่จะขยับไปครึ่งทาง

ผมช่วยคนด้วยแหละ ผู้คนที่กำลังจะถูกรถชน? กำลังจะตกสะพาน? ผมได้ช่วยชีวิต แต่พวกเขาก็แค่มองออกไปที่ไหนก็ไม่รู้ ผมอยากบอกว่าผมชินกับการไม่ได้รับคำขอบคุณนะ แต่…

นี่แม่งโคตรแย่เลยหวะ

ผมไปเจอคนของพวกคุณในห้องสมุดที่ชิคาโก เขาได้ทำหนังสือที่มีภาพของหนูสีฟ้าประหลาด ๆ ตัวนึง ตกไว้หลายเล่มเลย และผมก็ไปเห็นโลโก้ที่ผมไม่รู้จักบนป้ายตราของเขา ผมมาที่นี่แล้วไปเจอห้องสมุดของพวกคุณ สิ่งที่พวกคุณค้นคว้ามันอัศจรรย์จริง ๆ พระเจ้า ผมหวังว่าผมจะได้เห็นตอนที่ทำงานจริง ๆ เลย

จากนั้นผมก็มาเจอสิ่งที่พวกคุณกำลังเรียกว่าเพกาซัสไรซิ่ง รูหนอนไปสู่อีกมิติหนึ่งงั้นหรอ? ในที่สุด บางสิ่งบางอย่างที่แตกต่าง บางทีอาจมีใครก็ได้ที่ผมสามารถคุยด้วย

ผมก็เลยเลือกห้องว่าง ๆ และอยู่ที่นี่ อยู่นิ่ง ๆ นานพอที่พวกคุณจะเห็นผม และตอนนี้ คุณก็ไม่เห็นผมแล้ว

ขอบคุณสำหรับห้องนะ

การเปลี่ยนระดับของ SCP-5886 เป็นไม่ได้รับการกักกันกำลังอยู่ในการดำเนินการ