SCP-6241 : เศษซากของเทพผู้ดับสูญ

SCP-6241 คือต้นไม้ไม่ทราบชนิดที่ถูกเผาไหม้อย่างรุนแรง ส่วนหนึ่งของลำต้น SCP-6241 หายไป แต่ SCP-6241 ก็ยังคงสามารถตั้งตรงได้โดยวิธีการที่ไม่รู้จัก

มนุษย์ที่เข้ามาภายในระยะ 1.5 เมตรภายในรัศมีของ SCP-6241 จะสัมผัสกับความฝันที่เกี่ยวข้องกับ SCP-6241-1 ในช่วงเวลาห้าถึงสิบวัน

ผู้ที่สัมผัสทางกายภาพกับ SCP-6241 จะเริ่มมีอาการประสาทหลอนที่ชัดเจนหนักขึ้นในช่วงเวลา 24 ชั่วโมง ในระยะแรก อาการประสาทหลอนจะเป็นการปรากฏของดอกไม้ไม่ทราบชนิดซึ่งเติบโตอยู่ท่ามกลางพืชชนิดอื่น ๆ ดอกไม้เหล่านี้จะยิ่งปรากฏบ่อยขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป นอกจากนี้อาคารต่าง ๆ จะเริ่มดูทรุดโทรมลง หลังจากเริ่มมีอาการประสาทหลอนผ่านไป 24 ชั่วโมง ผู้สัมผัสจะเริ่มมีอาการชาที่มือและเท้า

หลังจากที่มีอาการประสาทหลอนผ่านไป 48 ชั่วโมง ผู้สัมผัสจะโปร่งแสงจากผู้ที่สังเกต และความชาจะแพร่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย หลังจากนั้น 2-4 ชั่วโมง ผู้สัมผัสก็จะหายไป

SCP-6241-1 เป็นสิ่งมีชีวิตรูปแบบใกล้เคียงมนุษย์ซึ่งมีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงความเป็นจริง ความสามารถและการดำรงอยู่ของมันขึ้นอยู่กับความรู้ที่สอดคล้องกันเกี่ยวกับชื่อของมันในตัวมนุษย์ เนื่องจากได้ทำการลบชื่อของมันออกไปจากเอกสารทั้งหมดแล้ว ในปัจจุบันมันจึงไม่มีตัวตนอยู่

บทความในบันทึกที่พบใกล้กับ SCP-6241 บทความก่อนหน้านั้นบ่งบอกว่าบันทึกนี้มีอายุย้อนไปถึงศตวรรษที่สิบเก้า มันแสดงให้เห็นถึงความเสียหายอย่างหนักจากน้ำ และหน้ากระดาษหลายหน้าได้ถูกเอาออกไปก่อนที่จะมีการค้นพบ

…ผมว่าตัวเองคงหลงทางแบบที่ไม่สามารถหาทางออกไปไหนได้แล้ว ผมคงจะต้องตายในป่าแห่งนี้ แต่ผมก็ได้มาพบกับดินแดนมหัศจรรย์ เมืองแห่งนี้รายล้อมไปด้วยต้นไม้ที่ให้ผลไม้ที่มีรสชาติหอมหวาน อาจจะเป็นเพราะความหิวก็ได้ แต่ผลที่ผมได้ลองนั้นวิเศษอย่างมาก เมื่อเดินผ่านกำแพง อาการวิงเวียนศีรษะก็ถาโถมเข้ามา สถาปัตยกรรมนั้นดูแปลกและไม่เป็นธรรมชาติ ตัวเมืองนี้แค่ได้มองก็แทบจะทำให้ปวดหัวแล้ว มันน่าแปลกที่ผมไม่สามารถทำความเข้าใจกับโครงสร้างของมันได้เลย

ใจกลางของเมืองนั้นเปิดกว้างยกเว้นก็แค่ตรงส่วนของต้นไม้ที่ส่องแสงระยิบระยับ มีของมากมายวางอยู่ที่โคนต้น แต่ด้วยความเหนื่อยล้า ผมก็เลยไม่ได้ตรวจดูพวกมัน

ผู้คนในเมืองนี้ต้อนรับผมอย่างอบอุ่น พวกเขาพูดภาษาแปลก ๆ แต่เมื่อได้ (?) ผมก็สามารถเข้าใจภาษาของพวกเขาได้ พวกเขาเสนอสิ่งต่าง ๆ ให้ผมมากมาย แต่สิ่งเดียวที่ผมยอมรับมาก็คือที่พัก ผมขออธิษฐานให้ความเมตตาของพวกเขาเป็นของจริง

ผมพบว่าถนนส่วนใหญ่ของที่นี่มุ่งเข้าสู่ใจกลางเมือง มันมีฝูงชนอยู่รอบ ๆ ต้นไม้ ซึ่งผมเองก็พยายามจะเข้าร่วมด้วย แต่ก็มีหลายคนเข้ามาขัดขวางผม (?) แล้วคนรอบ ๆ ก็เงียบไป ดูเหมือนมันจะมีบางอย่างที่พวกเขาไม่อยากให้ผมรู้

ผมเดินไปตามถนนจนพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แต่เมื่อหันหลังกลับ ก็ถึงใจกลางเมืองภายในครึ่งชั่วโมง ยิ่งผมอยู่ห่างจากศูนย์กลางมากเท่าไหร่ อาคารต่าง ๆ ก็เริ่มชวนสับสนมากขึ้น และก็มีดอกไม้แปลก ๆ บานขึ้นเกือบทุกที่

เมืองนี้นั้นไม่เป็นธรรมชาติแต่ก็มีเสน่ห์ที่ชวนหลงใหล

ผมเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

วันนี้ผมออกเดินทางต่อไปตามถนน แต่เมื่อถึงจุดหนึ่งผมก็สูญเสียความรู้สึกในร่างกายไป ผมกำลังเคลื่อนไหว แต่ก็ไม่รู้สึกถึงพื้นดินข้างใต้หรือการเคลื่อนไหวใด ๆ ของขาเลย ผมพยายามบีบแขน แต่ก็ไม่มีความรู้สึกใด ๆ เกิดขึ้น ผมกลับมารู้สึกอีกครั้งตอนที่เดินย้อนกลับมาถึงจุดหนึ่ง แต่มันก็เป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวมาก

ฝูงชนเพิ่มมากขึ้น และคนพื้นเมืองก็อารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ ผมรู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างผิดปกติ

มีหลายคนล้มป่วยลง อีกหลายคนแสดงท่าทีเป็นศัตรูกับผม ผมว่าผมคงจะอยู่นานเกินไปแล้ว

(?)

ผมจะเริ่มเตรียมตัวออกไปทันที

วันนี้ผมถูกพาไปยังส่วนใจกลาง ใต้ต้นไม้นั้นมีสิ่งมีชีวิตที่พวกเขาเรียกว่า [ข้อมูลถูกลบ] มันมีรูปร่างเป็นผู้หญิง แต่มันก็ไม่ใช่หรอกนะ

มันโกรธมาก มันบอกว่าผมกำลังฆ่าคนของมัน ผมพยายามจะพูด แต่เสียงของผมก็ไม่ออกมาเลย (?)

ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป ออกไป

แกมันคือภัยพิบัติ

แกมันคือความตายของพวกเขา

บันทึกของผมหายไปหนึ่งวัน ตอนที่เห็นหน้าก่อน ผมก็ต้องบอกว่าค่อนข้างตกใจ แต่ก็ชัดเจนว่าผมไม่เป็นที่ต้อนรับอีกต่อไปแล้ว

วันนี้ผมพยายามจะออก แต่ก็ไม่สามารถหาทางออกไปได้ ผม (?)

ดอกไม้เริ่มเติบโตบริเวณใกล้ใจกลางเมือง และต้นไม้ก็เริ่มเหี่ยวเฉา ก็ไม่รู้หรอกว่ามันหมายความว่าอย่างไร แต่มันทำให้ชาวเมืองนี้เป็นทุกข์อย่างมาก

สถานที่แห่งนี้เริ่มให้ความรู้สึกที่ไม่เป็นธรรมชาติมากยิ่งขึ้น ผมต้องรีบหาทางออก

ผมรู้สึกกลัวที่สุดในชีวิต คนจำนวนมากล้มป่วยลง บทความแปลก ๆ ในบันทึกของผมก็ดูคุกคามมากยิ่งขึ้น

ผมหาทางออกไม่เจอ และไม่มีใครคิดจะช่วยผมเลย ผมจะพยายามต่อไป แต่ผมก็เริ่มสงสัยว่าตัวเองจะมีความสามารถพอที่จะออกไปได้หรือเปล่า

แกจะต้องตายไปพร้อมกับพวกเขา

แกมันไม่สมควร (?)

โรคระบาดได้แพร่กระจายไปอย่างมหาศาลตั้งแต่การเข้าไปครั้งสุดท้ายของผม เมืองนี้กำลังพังทลายรอบ ๆ ตัวผม

ผมไม่อยากจะตายไปกับคนพวกนี้ ความหวังสุดท้ายของผมคือเจ้าสิ่งมีชีวิตนั่น ดูเหมือนว่ามันจะมีพลังอำนาจในควบคุมดินแดนนี้อยู่

และแล้วเรื่องราวก็จบลง

มีคนที่ต้องตายไปเท่าไหร่ล่ะ? ฉันพยายามช่วยพวกเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่พลังของฉันกำลังลดลง เกรงว่าฉันจะมีเวลาเหลืออีกเพียงเล็กน้อย

ใช้เวลาหลายต่อหลายรุ่นในการสร้างสวรรค์ขึ้นมา และมันก็จบลงเพียงเพราะคนนอก

ฉันนั้นตามืดบอดจากพลังอำนาจของฉัน และพวกเขาก็ตามืดบอดจากความรัก

เป็นจุดจบที่เหมาะกับทุกคน

ความปรารถนาสุดท้ายของฉันคือ (?) จะถูกจดจำ

และจนกว่าจะถึงตอนนั้น ฉันก็อาจจะต้องขอพักอยู่ท่ามกลางดอกไม้ไปก่อน

บันทึกความฝันที่เกิดจาก SCP-6241 ตามการบรรยายของนักวิจัยวอร์เรน

17/04/21
เมื่อคืนฉันฝันแปลก ๆ ฉันนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ขณะที่ผู้คนมารวมตัวกันเพื่อมอบของขวัญให้กับฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกสนใจอะไรพวกเขาเลย ฉันกำลังมองไปที่ชายคนหนึ่งที่อยู่นอกฝูงชนขณะที่เขากำลังเดินไปรอบ ๆ ฉันไม่แน่ใจว่าทำไม แต่ฉันสนใจเขามากเป็นพิเศษ

เห็นได้ชัดว่ามันเป็นโอกาสพิเศษ ผู้คนที่อยู่รอบตัวฉันรู้สึกตื่นเต้นเพียงแค่ได้เห็นตัวฉันเพียงเท่านั้น ฉันคิดว่าฉันคงเป็นพระเจ้าอะไรบางอย่างล่ะมั้ง เด็กคนหนึ่งถามฉันว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นั่น และฉันก็ทำเพียงหัวเราะตอบไป ฉันไม่ตอบคำถามของเธอ ความจริงก็คือฉันต้องการพลัง

18/04/21
ฉันนั่งอยู่ใต้ต้นไม้อีกครั้ง ช่วงนี้อากาศแจ่มใสเป็นพิเศษ และฉันไม่สามารถออกไปจากโคนต้นได้โดยไม่รู้สึกร้อนจนอึดอัด มันบอกว่าฉันสามารถควบคุมสภาพอากาศได้ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างฉันก็ไม่ต้องการเปลี่ยนมัน

มีคนอุ้มเด็กผ่านฝูงชนเข้ามา เด็กคนเดียวกับความฝันครั้งก่อน เธอป่วยหนักมาก ฉันรีบวิ่งไปวางมือลงบนหัวของเธอ อาการของเธอหายไปแต่ฉันก็กลัว ฉันรู้สึกโกรธ ชายผู้นั้นได้นำโรคของพวกเขามาให้พวกเรา

ฉันบอกไปอย่างชัดเจนว่าคนของฉันควรจะอยู่ห่างจากเขา ฉันจะแก้ปัญหานี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด

19/04/21
ฉันอยู่ที่นั่น อยู่ใต้ต้นไม้ แต่ผู้คนหายไปแล้ว ชายคนนั้นเดินมาและฉันก็ยืนขึ้น ฉันจะไม่ฆ่าเขา ฉันจะให้โอกาสกับเขา

ฉันบอกให้เขาออกไปจากเมืองและไม่ต้องกลับมา ฉันเล่าให้เขาฟังว่าเขาฆ่าคนของฉันอย่างไร ฉันกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวเพราะเขาเป็นคนเดียวที่อยู่ให้ได้ยิน ฉันบังคับให้เขายืนและฟังทั้งหมดนั่น

และตอนที่ฉันให้เขาไป เขาก็วิ่งทันที

20/04/21
ฝูงชนอยู่ที่นั่นอีกครั้ง แต่ในตอนแรกฉันก็ไม่สนใจพวกเขานัก ชายคนนั้นยังไม่ได้ออกไป และฉันก็โกรธมาก แต่สุดท้ายฉันก็เข้าใจดีว่าความโกรธไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้

ฉันใช้เวลาเกือบทั้งวันเพื่อดูแลคนไข้ โรคนี้ได้แพร่กระจายออกไปไม่น้อยแล้ว และขณะเดียวกันปัญหาของชายคนนั้นก็คอยรบกวนฉันอยู่ตลอด ถ้าฉันสามารถเอาเขาออกจากสมการนี้ได้ เราก็มีโอกาสที่จะรอด

ฉันจำได้ว่าฉันเห็นเขาเขียนบันทึกทุกคืน และก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา ฉันขโมยบันทึกของเขา ฉีกออกหน้าแล้วหน้าเล่า ฉันรู้ว่ามันดูเด็กมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจสักนิด ฉันแค่อยากจะทำลายบางสิ่งที่เขารัก และในที่สุดฉันก็เริ่มเขียน

21/04/21
ผู้คนกำลังตาย ฉันกลัว ฉันมีตัวตนอยู่ได้เพราะความเชื่อ และถ้าผู้คนที่เชื่อในตัวฉันตายลง ฉันก็จะอยู่ได้อีกไม่นาน

พลังของฉันเริ่มที่จะลดลง เมืองนี้เป็นสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นมา มันคงอยู่ไม่ได้หากไม่มีฉัน เพราะว่าฉันกำลังหายไป พื้นที่ต่าง ๆ ก็เลยเริ่มพังทลายลง

ฉันดูพวกเขาที่กำลังตื่นตระหนก ฉันดูพวกเขาโศกเศร้า ฉันดูพวกเขาที่กำลังทุกข์ทรมาน แต่ฉันไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย

สุดท้ายฉันก็ฆ่าชายคนนั้นไป ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจำไม่ได้ว่าทำลงไปอย่างไร ร่างที่ไร้ชีวิตของเขานอนอยู่ตรงหน้าฉัน

22/04/21
โรคร้ายได้พรากเอาคนของฉันไป และด้วยวิธีนั้น มันก็ได้พรากเอาฉันไปด้วย

ฉันนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาของฉัน ถือบันทึกของชายคนนั้น และก็เขียนบทความสุดท้ายด้วยมือที่สั่นไหว