SCP-2734

SCP-2734, Amerikan kültüründeki palyaço kavramına yüzeysel olarak benzeyen insansı bir türdür. Ocak 2016’dan itibaren, SCP-2734 popülasyonları dünyanın dört bir yanında ortaya çıkmaya başlamıştır ve bu durum küresel bir dezenformasyon kampanyasını zorunlu kılmıştır. SCP-2734 gözlemlerinin büyük çoğunluğu ABD ana karası ve Kanada’da gerçekleşmiştir. Ancak Batı Avrupa, Avustralya, Orta Amerika ve [VERİ SİLİNDİ] bölgelerinde de SCP-2734 popülasyonlarına rastlanmıştır.

SCP-2734 popülasyonları genellikle insan yerleşimlerinden olabildiğince uzak bölgelerde yaşamayı tercih eder. Kıyafetleri dışında kişisel eşyaları neredeyse hiç olmamasına rağmen, SCP-2734 farklı doğal ortamlarda rahatça hayatta kalabilir. Şehir efsanelerine rağmen SCP-2734, görülmekten, fotoğraflanmaktan veya videoya alınmaktan özellikle kaçınır. Medyada dolaşan SCP-2734 görsellerinin çoğu ya bireysel sahtekârlık ürünüdür ya da Vakıf tarafından yayılan dezenformasyon kampanyasının parçasıdır.

Batı tipi palyaçolara benzemelerinin yanı sıra, SCP-2734 üyeleri Homo sapiens’ten şu yönlerden ayrılır:

• Günlük yaklaşık 200 kalori ile hayatta kalabilirler.
• Neredeyse her türlü organik madde ile beslenebilirler. Ot, yaprak, çiçek, kök, ağaç kabuğu, reçine, mantar, eğrelti otu, böcek ve çöp kutularından çıkan insan gıdaları gibi maddelerle beslenebilirler. Et yemekten genel olarak kaçınırlar; bu davranışın fiziksel değil kültürel olduğu düşünülmektedir. Ancak kıtlık durumunda kuşlar ve fareler gibi küçük hayvanları yedikleri gözlenmiştir; bu durum onlarda suçluluk hissi uyandırır.
• Dişleri daha düz ve güçlüdür; bu da otçul beslenmeye yardımcı olur.
• Her türlü iklimde rahatça yaşayabilirler. SCP-2734 iklim kaynaklı hiçbir hastalık belirtisi göstermemiştir.
• Yetişkin bir SCP-2734, ortalama 22 km/s hızla koşabilir. Bu yetenek genelde kaçış amaçlı kullanılır.

SCP-2734 topluluklarıyla iletişim kurmak son derece zor olmuştur. SCP-2734 üyeleri kendilerini gizlemekte kararlıdır; ilk temas girişimleri büyük bir güvensizlik ve korku ile karşılanmıştır. Genellikle bir SCP-2734 topluluğu, Vakıf’la temas kurulduğunda köklerini söküp yüzlerce kilometre uzaklaşmıştır. Sonunda, bir topluluk iki üyeyi (SCP-2734-1 ve SCP-2734-2) karşılıklı anlayış amacıyla Vakıf’a gönüllü olarak teslim etmeyi kabul etmiştir. Vakıf, SCP-2734-1 ve 2’yi yalnızca kendi istekleri doğrultusunda barındıracağını ve istedikleri anda serbest bırakacağını kabul etmiştir.

Aşağıdakiler, SCP-2734-1’in tuttuğu günlükten alınan alıntılardır. Bu alıntılar gönüllü olarak verilmemiştir; SCP-2734-1 hücresinden dışarı çıkarıldığında günlüğünden gizlice kopyalanmıştır. SCP-2734-1 bu faaliyetleri sezmiş olabilir, çünkü Vakıf alıntı almaya başladıktan kısa süre sonra günlüğünü yazmayı bırakmıştır.

Bu yerden nefret ediyorum. Bir palyaçonun yeri Toprak Ana’nın kollarında, gökyüzündeki her yıldızın altında olmalı. Buradaysa tavanda beton var. Yumuşak sarı renge boyamışlar ama hâlâ beton. Yıldızların yerini betonla dolduramazsın.

Benimle konuşmaya geldiklerinde her zaman gülümsüyorlar. Daha önce hiç insan gülümsemesi görmemiştim. Korkunç. Hoşuma gitmiyor.

Bugün biri benimle röportaj yapmaya çalıştı. Tıpkı O’na benziyordu. O kamp müdürüne. Kendi dünyamda arkamda bıraktığım o adama. Histerik oldum. Sakinleşmem on beş dakika sürdü.

[Site-16]’nın koridorları ve planı, bizim dünyadaki Palyaço İşleme Tesisleri’ne tıpatıp benziyor. Ama personel, üniformalar ve amblemler farklı. Bu yerin çok büyük olmadığını düşünüyorum. Bizim dünyada o tesisler kadar büyük bina olduğunu sanmıyorum. Ama gözüm açık olacak.

Bu dünya nasıl bu kadar farklı ama aynı anda bu kadar tanıdık olabilir? Aynı hava. Aynı ağaçlar. İnsanlar bolca. Ama hiç palyaço yok. Sadece yüzünü beyaza boyamış insanlar var.

Hiç palyaço yok mu? Hiç var olmadılar mı? Eğer hiç olmadılarsa, neden insanlar onların gibi giyiniyor? İnsanlar onları yok mu etti? Bu yüzden mi bizim gibi kaçmak zorunda kaldılar?

Bu insanlar bununla bir ilgisi var mı?

Bugün personelden birine gösteri yapıp yapamayacağımı sordum. Site Müdürüne ileteceğini söyledi, ama düşünmeleri gerekiyormuş. O kadar sıkıldım ki İNSANLAR için gösteri yapmayı bile düşünmeye başladım.

Annemi düşünüyorum sürekli. Gitgide daha sık düşünüyorum. Çünkü artık buradan asla çıkamayacağımıza inanmaya başlıyorum. Onun yüzünden “misafir” olmayı kabul ettim.

“Onlarla gitmene söz ver,” dedi annem. “Eğer bizi bulurlarsa, en azından sen güvende olursun.”

“Anne,” dedim. “Başka bir varoluş düzleminde bizi bulabildilerse, muhtemelen yer altındaki bir sığınakta da güvende olamam.”

Hiçbir şey söylemedi. Sadece derin bir nefes aldı ve tırnaklarını daha da derin bastırdı. Onu bir daha hiç o kadar korkmuş görmek istemediğim için kabul ettim.

Aşağıdaki metin, SCP-2734-2’nin hücresinde, bir çöp kutusunda buruşturulmuş olarak bulunan bir kâğıda yazılmıştır. SCP-2734-2’nin geçmişiyle ilgili konuşmak yerine yazılı iletişimi tercih ettiği düşünülmektedir.

Beni yerleri temizletmek için zorladılar. İnsanlar. Günde on altı saat. Molasız. Şikâyet etmedim. Ne yapacaklarını düşünmek istemedim. Şikâyet edersem ne olacağını… Belki [okunaksız] gönderirlerdi.

Ailemi, arkadaşlarımı aylarca görmedim. Onların nerede olduğunu düşünmek istemedim. Hâlâ istemiyorum. Kendime iyi olduklarını söylüyorum. Yerleri temizlemeye devam ediyorum. Şikâyet etmiyorum.

Zeminleri temizlememe gerek olup olmadığını bilmiyorum. Dronları yok mu? İnsanlar hakkında pek bir şey bilmiyorum, sadece bizi nasıl kafese kapattıklarını biliyorum. Neden bana yerleri temizletiyorlar? Sormuyorum. Şikâyet etmiyorum.

Bir gün bize varilleri kamyona yüklememizi söylediler. Neden [okunaksız] kullanmadılar? Sormadım. Gorn ve ben, kalan son birkaç palyaçoyduk. Variller ağırdı. Belim çok ağrıyordu. Ama elimizden geleni yaptık. Son varillerden birinde kaydım. Varil elimden düştü. Yere çarpınca olması gerekenden daha yüksek bir ses çıkardı. Kapağı fırladı. Litrelere varan yeşil sıvı döküldü. Ve başka bir şey. Koku çok ağırdı. Midem bulandı.

Yeşil sıvı ve… yüzlerce küçük kırmızı top. Tanıdım.

Onlar palyaço burunlarıydı.

Yüzlerimizden temizce kesilmiş. Birini aldım, çevirdim. İçinde çürümüş et vardı. Arkama baktım. Kamyonda otuz varil daha gördüm.

Metnin geri kalanı karalanmıştır.

5 Ocak 2017 sabahı, saat 07:00 civarında SCP-2734-1 ve SCP-2734-2’nin hücrelerinde olmadıkları fark edilmiştir. Her iki hücre 24 saat gözetim altındaydı ve yapılan adli incelemelere rağmen kaçışın nasıl gerçekleştiğine dair hiçbir iz bulunamamıştır. Aynı anda, dünyadaki tüm SCP-2734 popülasyonları Vakıf gözetiminden aniden kaybolmuştur. Soruşturmalar devam etmektedir; ancak 1 Mart 2017 itibariyle SCP-2734 “nötralize” olarak kabul edilmiştir.