SCP-118 : Atomowe protisty

Information

Zdjęcie z uszkodzenia przechowalni w strefie czerwonej █, w roku 19██

Name: Atomowe protisty
Author: (user deleted)
Rating: 5/5
Created at: Fri Sep 11 2015
Identyfikator podmiotu: SCP-118
Klasa podmiotu: Euclid

Specjalne Czynności Przechowawcze

W związku z ilością i rozprzestrzenieniem SCP-118 zabezpieczenie każdej instancji obiektu jest niemożliwe. Znane strefy czerwone SCP-118 muszą być zamknięte dla statków cywilnych pod pretekstem obecności sił zbrojnych lub inną, prawdopodobną historią. Kontakty z marynarek wojennych, o których wiadomo, że operują w pobliżu stref czerwonych SCP-118, należy wykorzystywać celem minimalizowania przemieszczania się okrętów wojskowych przez strefy czerwone. Jeżeli jakikolwiek rejon czerwonej strefy jest głębokości płytszej niż 1500 metrów, ograniczenia należy nałożyć także na ruch powietrzny. Wszelkie aktywności ludzkie w pobliżu stref żółtych muszą być monitorowane, a wszelkie pojazdy lub osoby niezwiązane z wojskiem muszą zostać zatrzymane i wycofane, jeśli będą się zbliżać do stref czerwonych. W strefach żółtych oraz czerwonych należy przestrzegać protokołu TOKSYCZNE ŻNIWA celem zapewnienia usuwania ładunków konstruowanych przez SCP-118. Ponadto należy przestrzegać protokołu OBSERWACJA KOMÓREK celem wczesnego wykrywania wszelkich powstających stref czerwonych.

Próbki SCP-118 należy przechowywać przy wykorzystaniu standardowych czynności przechowawczych dla niewirusowych mikrobów anomalnych.

Opis

SCP-118 to gatunek oceanicznych protistów, który potrafi konstruować funkcjonalne, samoczynne ładunki jądrowe z materiałów obecnych w wodzie oceanicznej. Podczas gdy SCP-118 nie jest gatunkiem znanym i wobec tego nie został usystematyzowany przez społeczność naukową, osobniki przypominają protisty taksonu euglenin, z wyjątkiem, iż SCP-118 może osiągnąć większe prędkości przemieszczania się, może gromadzić więcej składników odżywczych oraz jest odporniejszy na promieniowanie alfa. Osobniki SCP-118 są znajdywane we wszystkich ziemskich oceanach oraz morzach.

Kiedy osobniki SCP-118 znajdują się w środowisku wody słonej, w którym mogą przetrwać, poszukują m.in.: żelaza, srebra, miedzi, węgla, trotylu oraz izotopów uranu. Po znalezieniu pożądanego materiału osobnik SCP-118 zaabsorbuje go do swojej komórki, wykorzystując metodę zależną od rozmiaru wchłanianego materiału. Pojedyncze atomy i molekuły (zazwyczaj substancji rozpuszczalnych w wodzie) zostają przeniesione przez błonę komórkową za pomocą specjalnych pomp proteinowych. Większe cząsteczki, mniejsze jednak od samej komórki, zostają wchłonięte za pomocą fagocytozy. Jeszcze większe cząsteczki zostają rozerwane nieznanym sposobem, po czym ulegają absorpcji do wnętrza komórki za pomocą jednej z dwóch ww. metod. SCP-118 absorbują nawet molekuły ciał stałych, np. sztabek metali.

Po osiągnięciu limitu wchłanianych materiałów osobniki SCP-118 zaczną przemieszczać się w kierunku "miejsca konstrukcji" na dnie zbiornika wodnego, w którym występują, po czym będą uczestniczyć w konstruowaniu ładunku jądrowego. Ładunki owe to urządzenia korzystające z "metody działa", służące do rozszczepiania jąder atomów uranu-235. Obserwacje konstruowania ładunków jądrowych przez SCP-118 wykazały, iż proces ten rozpoczyna się od złożenia metalowej, okrągłej obudowy cylindra dla urządzenia, a potem przechodzi do etapu tworzenia dwóch mas podkrytycznych uranu oraz konwencjonalnych ładunków wybuchowych, które wywołają zderzenie tychże mas. Obecnie nie wiadomo, w jaki sposób SCP-118 wzbogaca pochłonięty uran. (Szczegóły w dodatku 4). Proces kończy złożenie reflektora neutronowego, w którym dojdzie do kolizji dwóch mas uranu, oraz mechanizmu spustowego. SCP-118 najwyraźniej tworzy niezbędne komponenty, dodając znikome ilości materiału do (początkowo) niewielkiego "nasiona" materiału. Do jednego komponentu obiekt może przyłączyć różne atomy lub molekuły, a produkt tego procesu niekoniecznie będzie homogeniczny. Obecnie nie wiadomo, czy SCP-118 buduje na podstawie nasiona atom po atomie, czy dodaje do siebie niewielkie fragmenty w skali mniejszej niż mikrometrowa. Jak dotąd nie rozpoznano, jaki mechanizm jest przez SCP-118 wykorzystywany do dodawania do siebie materiałów bez użycia żadnych łączeń. Czas konstruowania ładunku jądrowego jest zależny od końcowego rozmiaru tego urządzenia, właściwości wody oraz dostępności minerałów, aczkolwiek, zgodnie z wynikami obserwacji można uznać, iż 300 dni to średnia czasu tworzenia średniego rozmiaru ładunku.

Po złożeniu ładunku jądrowego osobniki SCP-118 dokonają jego detonacji, zamykając obwód w mechanizmie spustowym. Około 90% zarejestrowanych eksplozji jądrowych w wyniku aktywności SCP-118 miało moc od 20 do 35 kiloton, aczkolwiek zanotowano także detonacje ładunków o mocach rzędu zaledwie 4 [kt] bądź aż — ███ [kt]. Pomijając czynnik ludzki, nie zaobserwowano nigdy niepowodzenia SCP-118 w kwestii detonowania ładunków jądrowych, gdyż wszelkie albo uległy detonacji, albo zostały usunięte ze zbiornika wodnego przed ich ukończeniem. Ładunki konstruowane przez SCP-118 wydają się większe od tych podobnych w zakresie projektu oraz mocy, które konstruują ludzie, co prawdopodobnie ma swoje uzasadnienie w fakcie, iż efekt moderowania neutronów przez wodę oddziela poszczególne masy uranu w znacznej części ładunki. Typowe "miejsce konstrukcji" zawsze liczy od jednego do trzech jednocześnie konstruowanych ładunków; najwyższą zaobserwowaną liczbą konstruowanych jednocześnie w jednym miejscu ładunków jest sześć. W rejonach, gdzie jednocześnie konstruowane jest wiele ładunków, odległości je dzielące wystarczą, by zapobiec przypadkowej detonacji innych ładunków w razie zniszczenia lub zdetonowania jednego.

Mimo że Fundacja jest niezdolna zapobiegać pobieraniu próbek SCP-118 przez cywilów ani organizacje, to ich powierzchowne podobieństwo do zwyczajnych gatunków, niska populacja (relatywnie, w stosunku do wszystkich protistów oceanicznych), nieprzejawianie żadnych zachowań anomalnych, kiedy osobniki znajdują się poza bogatymi w składniki zbiornikami wodnymi oraz standardowe monitorowanie przez Fundację badań naukowych, które mogą doprowadzić naukowców do odkrycia anomalnych gatunków, są czynnikami gwarantującymi, iż ryzyko odkrycia prawdziwej natury SCP-118 na podstawie próbek komórek jest minimalne.

Fundacja obecnie jest świadoma istnienia sześciu aktywnych miejsc konstrukcji ładunków przez SCP-118. Mimo że zaobserwowano naturalne zaniknięcie miejsca konstrukcji, obecny konsensus naukowców wyraża opinię, że zniszczenie aktywnych miejsc konstrukcji SCP-118, bez obszernych, zauważalnych efektów, jest niewykonalne. (Szczegóły w logu eksperymentów 118 — gamma). Miejsca konstrukcji SCP-118 należy wobec tego zabezpieczać i oznaczać jako "strefy czerwone", a rejony je otaczające — jako "strefy żółte". Ponadto rejony z podwyższonym zagęszczeniem populacji SCP-118, "strefy zainteresowania", należy monitorować pod kątem możliwości znalezienia nowych miejsc konstrukcji.

Strefy czerwone

SC — 1
Lokalizacja: Śródatlantyk
Koordynaty: [ZMIENIONO]
Dowódca strefy: Kapitan Romanov
Nota: Incydent z USS ████████ miał miejsce ██ [km] od tej strefy.

SC — 2
Lokalizacja: Północny Pacyfik
Koordynaty: [ZMIENIONO]
Dowódca strefy: Kapitan Chambers

SC — 4
Lokalizacja: Południowy Pacyfik
Koordynaty: [ZMIENIONO]
Dowódca strefy: Kapitan Knapp

SC — 5
Lokalizacja: Ocean Indyjski
Koordynaty: [ZMIENIONO]
Dowódca strefy: Kapitan Wayne
Nota: Bliskość w stosunku do handlowych dróg morskich zaniża tolerancję na eksplozje jądrowe.

SC — 6
Lokalizacja: Północny Atlantyk
Koordynaty: [ZMIENIONO]
Dowódca strefy: Kapitan Fazil
Nota: Bliskość w stosunku do hydrofonów amerykańskiego systemu obserwacyjnego SOSUS zaniża tolerancję na eksplozje jądrowe.

SC — 7
Lokalizacja: [ZMIENIONO]
Koordynaty: [ZMIENIONO]
Dowódca strefy: Kapitan ████████
Nota: Strefa czerwona znajduje się w granicach miasta ████████. Fakt ten, połączony z płytkością średniej głębokości strefy, nasilonym ruchem handlowymi drogami morskimi w pobliżu, trwającymi konfliktami pomiędzy ██████ i ██████, potencjałem jądrowym, a także obecnością personelu oraz placówek Fundacji w tymże mieście, sprawia, że eksplozje jądrowe w tej strefie są absolutnie niedopuszczalne. Ponadto nasilony ruch drogami morskimi oraz powietrznymi w rejonie praktycznie uniemożliwiają długotrwałe ograniczanie dostępu do strefy.

Strefy zainteresowań (SZ)

SZ — 1 (█████ N, █████ E) — poziomy SCP-118 wzrastają o ok. 5% rocznie; SZ rozszerza się o ok. 3% rocznie.
SZ — 3 (█████ N, █████ W) — SZ zajmuje około 20 szybów naftowych; poziomy SCP-118 i rozmiar SZ są obecnie stałe.

Strefy nieczynne (SN)

SN-SC-3 (█████ N, █████ E) — dawniej SC — 3; ostatni ładunek skonstruowany w roku 1992; w roku 20██, poziomy SCP-118 opadły do średniej oceanicznej.
SN-SZ-2 (█████ N, █████ W) — dawniej SZ — 2; poziomy SCP-118 opadły do średniej oceanicznej w roku 1986.

Dodatek 118-1

Po incydencie z USS ████████ promień wyłączenia nanoszony na rysunki stref czerwonych został zwiększony. Zaktualizowano protokół przechowawczy TOKSYCZNE ŻNIWA.

Dodatek 118-2

W związku z podpisaniem traktatu o ograniczeniu testów ładunków jądrowych oraz rosnącą liczbą i zwiększającymi się możliwościami wykorzystywanych metod wykrywania eksplozji jądrowych wzrosły konsekwencje detonacji jądrowych wywoływanych przez SCP-118. W świetle tych zmian zrewidowano protokoły przechowawcze.

Dodatek 118-3

W związku ze znacznymi kosztami przechowywania stref czerwonych SCP-118 rada O-5 wniosła o przeprowadzenie testów potencjalnych metod niszczenia miejsc konstrukcji SCP-118.

Przedmowa: Naukowcy z dostępem do plików odnośnie do SCP-118 mają prawo przedstawiać propozycje eradykacji miejsc konstrukcji SCP-118, o ile dostosowane są do akceptowalnych poziomów szkód ubocznych. Propozycje zaakceptowane przez dowództwo TOKSYCZNYCH ŻNIW oraz radę O5 zostaną wprowadzone w życie. Testy należy przeprowadzać w strefie czerwonej █.

Propozycja: Sterylizacja nieukończonego ładunku jądrowego i pobliskiego otoczenia za pomocą emitera promieni ultrafioletowych.
Status: Zatwierdzono.
Rezultat: Rejon wokół nieukończonej głowicy na początku był wolny od mikroorganizmów, jednakże w ciągu godziny zagęszczenie SCP-118 wróciło do normy.
Niepodtrzymywana sterylizacja miejsc konstrukcji najwidoczniej jest nieefektywna. Metoda, jaką wybierzemy, będzie musiała podtrzymywać brak SCP-118 w strefie czerwonej, a przynajmniej na samym jej dnie, przez dłuższy okres — dr Brant.

Propozycja: Przepompowanie podchlorynu sodu na dno oceanu.
Status: Odrzucono.
Rezultat: (Nie dotyczy).
Chemikalia ulegną zbyt wielkiej dyspersji, by mogły stanowić efektywny środek. Ilości wystarczające do zredukowania populacji SCP-118 wyrządziłyby obszerne szkody natury ekologicznej — dr Klaus.

Propozycja: Zbombardowanie dna oceanicznego bombami głębinowymi celem zniszczenia ładunków w trakcie konstrukcji.
Status: Odrzucono.
Rezultat: (Nie dotyczy).
Pomijając fakt, że zdruzgotałoby to nasz budżet na marynarkę wojenną, ryzyko ubocznego zdetonowania ładunków konwencjonalnych w ładunku jądrowym, i tym samym "splajtowania", jest zbyt wysokie. Przedsięwzięcie takie na dodatek sprawiłoby, że nasza działalność stałaby się podatniejsza na wykrycie przez hydrofony — dr Klaus.

Propozycja: Kierunkowe "zmiecenie" dna oceanicznego przy użyciu emitera promieni gamma zasilanego kobaltem-60.
Status: Zatwierdzono.
Rezultat: Podczas gdy procedura skutkowała wysterylizowaniem "zmiecionego" rejonu, była zbyt wolna, by wysterylizować całość strefy czerwonej przed powrotem osobników SCP-118. Podtrzymywanie sterylizacji całej strefy czerwonej wymagałoby niepraktycznej ilości emiterów i okrętów.
Mimo że to szkoda, iż urządzenie to nie mogło się za nas zająć problemem stref czerwonych, myślę, że nasze zespoły do pozyskiwania ładunków mogłyby z niego skorzystać. Promienie gamma mogą wysterylizować niemal ukończone ładunki, które pozyskujemy, celem zapobieżenia przed ich niepożądaną detonacją. Promienie gamma mogą do tego penetrować miejsca, do których nie mogą dotrzeć nasze obecne metody sterylizacji chemicznych i ultrafioletowych — kapitan Thomson (dowódca SC-3).

Propozycja: Plastikowa membrana wykorzystana do zablokowania dostępu do dna oceanicznego w strefie czerwonej.
Status: Zatwierdzono zastosowanie propozycji do jednego ładunku w trakcie konstrukcji.
Rezultat: Pierwsza próba uzyskania wodoszczelnej izolacji dookoła głowicy jądrowej się nie powiodła. Membrana wykorzystana podczas próby drugiej była zbyt delikatna w stosunku do warunków oceanicznych i została zerwana z cum. Trzecia membrana, grubsza i wytrzymalsza, do kilku godzin miała w sobie setki mikrorozcięć prawdopodobnie w efekcie działalności SCP-118.
Nic dziwnego, pamiętając, że zaobserwowaliśmy już, jak osobniki SCP-118 przedzierały się przez osłony pocisków artyleryjskich, by pozyskiwać składniki znajdujących się w materiałach wybuchowych. Mieliśmy nadzieję, że odcięcie obiektu od miejsca konstrukcji będzie efektywniejsze niż odcięcie go od składników, które pozyskuje — dr Klaus.

Propozycja: Przepompowanie związku ██████ na dno oceanu.
Nota: Propozycja przedstawiona przez dr. ██████████, byłego badacza SCP-118, który obecnie pracuje w Biologicznym Ośrodku Badawczym ██, w dywizji badań chemicznych. Testy potwierdzają, iż związek ten jest śmiercionośny dla SCP-118, a ponadto pozostaje nierozcieńczony na dnie zbiornika wodnego i ulega rozpadowi do postaci relatywnie bezpiecznych chemikaliów w wodzie w 15 godzin.
Status: Zatwierdzono.
Rezultat: W ciągu tygodnia zagęszczenie SCP-118 na dnie oceanu spadło do 3% poprzednich poziomów. Nie zaobserwowano żadnych oznak dalszego konstruowania dwóch znanych, niedokończonych ładunków jądrowych w strefie czerwonej. Jednakże po 100 dniach od rozpoczęcia eksperymentu 60 [km] na północ od tej strefy czerwonej znaleziono nowo konstruowany ładunek jądrowy. Pomiary dokonane w tamtym rejonie wskazywały na znacznie podniesione poziomy SCP-118, wobec czego rejon uznano za strefę czerwoną. Ponadto nieoczekiwany rozpad związku ██████ spowodowany działalnością pewnego gatunku bakterii oceanicznych skutkował powstaniem toksycznych produktów ubocznych, które wywołały zauważalne wymieranie ryb w rejonie. Po zatrzymaniu eksperymentu zaobserwowano, iż strefa czerwona stopniowo przeniosła się do poprzedniej lokacji.
Wygląda na to, że przekształcenie strefy czerwonej do stanu nieżywotnego dla SCP-118 sprawia tylko, iż obiekt przenosi miejsca konstrukcji do innych lokacji. Pomijając to, być może, gdybyśmy zdołali ulepszyć związek ██████ lub znaleźć nowy, którego zastosowanie byłoby subtelniejsze, moglibyśmy przemieścić strefy czerwone do miejsc z dala od skupisk ludzkich i działalności komercyjnych — dr ██████████.

Propozycja: Wykorzystanie SCP-████ przez ████████████████████████████████████.
Status: Odrzucono.
Rezultat: (Nie dotyczy).
SCP-████ są właściwe cechy, które wykluczają możliwość wykorzystania go w ten sposób — O5-5.

Wniosek: W związku ze skupieniem uwagi mediów na rejonie otaczającym strefę czerwoną █ po aplikacji związku ██████ i braku propozycji pozbawionych wysokiego ryzyka wyrządzenia szkód ubocznych testy w strefie czerwonej █ zostały zawieszone.

Dodatek 118-4 (wymagane upoważnienie poziomu 4.)

Nasze badania wykazały, iż SCP-118 wzbogaca uran, wykorzystując fakt, iż U-235 przejawia nieznacznie silniejszą preferencję ku osiąganiu stanu wysokiej oksydacji niż U-238. Osobniki SCP-118, które pozyskały znaczne ilości uranu i znajdują się w pobliżu miejsc konstrukcji, najwyraźniej wykształcają specjalne organella przypominające szereg tysięcy komór, podobnych do wakuoli, w których znajdują się zaś organella przypominające mitochondria, które są odpowiedzialne za katalizowanie reakcji redukcji oraz oksydacji. W takiej komorze uran jest wielokrotnie poddawany redukcji i oksydacji. Związki, w których występuje uran w stanach wyższej oksydacji, przenoszone są w dół szeregu. Rezultatem tego jest niewielka ilość wysoce wzbogaconego uranu na samym końcu szeregu komór.

Badacze i inżynierowie w Sektorze Badawczym █ zdołali stworzyć prototyp urządzenia do wzbogacania uranu na bazie mechanizmów wykorzystywanych przez SCP-118. Mimo że prototyp ten nie byłby w stanie wyprodukować uranu, który można by wykorzystać w ładunku jądrowym w racjonalnym okresie, to z powodzeniem wytworzył uran, który można by wykorzystać w reaktorach, aczkolwiek takowa produkcja wymaga wykorzystania znacznie większych środków niż metody konwencjonalne. Pomimo obecnych ograniczeń idea ta wydaje się obiecująca, wobec czego przekazałem nasze odkrycia odpowiednim organizacjom-przykrywkom.

Dr ████████

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License.