SCP-1850 : _Accipiter sopwithii_

SCP-1850 jest anomalnym organizmem o dokładnym kształcie pełno wymiarowego samolotu Sopwith Triplane 1917. Składa się w całości z żywej tkanki; próbka analizy DNA wskazała, że jest to ptasi samiec nieznanego gatunku z rodzaju Accipiter. Bez-piórkowa tkanka naskórka pokrywa kadłub, a infrastruktura samolotu (rozpórki itp.) jest wykonana ze wzmocnionej kości, nie wydaje się jednak, aby istniały inne szczególne podobieństwa między strukturą samolotu a anatomią ptaków. (zobacz dokument 1850-Y23 dla szczegółowej analizy wewnętrznej anatomii SCP-1850). Szczególnie kokpit funkcjonuje jako odpowiednik jamy ustnej: kiedy obiekt o masie większej niż około 8 kilogramów i ogólnej temperaturze większej niż około 30 stopni Celsjusza dotknie powierzchni wewnątrz kokpitu siedzenie pilota; pasy bezpieczeństwa poruszą się unieruchamiając obiekt i rozerwą go na małe kawałki wydzielając jednocześnie mieszaninę enzymów trawiennych i kwasu żołądkowego, w rezultacie maź jest wchłaniana całą powierzchnią w kabinie pilota. Od dwudziestu czterech do trzydziestu sześciu godzin po karmieniu SCP-1850 aktywuje swój karabin maszynowy i wystrzeli kilka pocisków "amunicji", ta amunicja jest w całości zbudowana z ptasich odchodów poruszających się w przybliżeniu 8 metrów na sekundę i nie jest znaczącym zagrożeniem dla personelu.

Chociaż u SCP-1850 nie wykryto żadnych narządów zmysłów, jest w stanie wykrywać i reagować na bodźce zewnętrzne, i wykazał zdolność rozpoznawania twarzy i głosów pomimo braku analogu mózgu. Wykazał także zdolność celowania karabinem maszynowym w określony personel.

SCP-1850 jest w stanie poruszać organami, które mogą odpowiadać mechanicznym częściom (np. poruszając kołami, zginając lotki i kręcić śmigłem, z czego to ostatnie sprawia mu przyjemność), ale jest w dużej mierze nieruchliwy i łagodny. Kiedy jest na ziemi obiekt pozwala siebie dotykać, sondować, badać tak długo dopóki nic nie zostanie umieszczone w kabinie pilota, wzdryga się w trakcie pobierania próbek gdy pobierane są próbki tkanek, oraz trzęsie się podczas burzy i skacze w górę i w dół gdy jego uwiąż jest przywiązana przed sesjami lotniczymi. Podmiot jest w stanie zregenerować tkankę pobraną podczas pobierania próbek; doświadczenia z oznaczaniem izotopowym żywności podmiotu potwierdzają, że masa jest zachowywana i nie występują zjawiska ektoentropowe. W ciągu 33 lat od momentu, kiedy SCP-1850 wszedł pod opiekę Fundacji, tempo regeneracji jego tkanki zmniejszyło się o około 10% (zobacz dokument 1850-74E w celu uzyskania szczegółowych analiz statystycznych); uważa się, że jest to naturalny rezultat procesu starzenia. Jako kolejny dowód potwierdzający tę hipotezę, obrazowanie radiograficzne SCP-1850 ujawniło początek choroby zwyrodnieniowej stawów.

Podczas sesji lotu na uwięzi, SCP-1850 będzie startował i szybował w sposób typowy dla nieanomalnych przedstawicieli rodzaju Accipiter; szczegółowa analiza anomalnych właściwości aerodynamicznych, o których mowa, znajduje się w dokumencie 1850-4AC3. Po okresie czasu od 20 do 30 minut szybowania (lub 10 minut przy niesprzyjającej pogodzie), SCP-1850 wyląduje sam i przetoczy się z powrotem do swojego hangaru.