SCP-4505 : Krótka historia anomalnej sztuki w renesansie

Ruchoma rzeźba z marmuru przedstawiająca Madonnę opłakującą nad martwym Chrystusem. Zainspirowana rzeźbą Michała Anioła o tym samym tytule, aczkolwiek dzieło Tondino różniło się pozycją Madonny, która klęczy nad jej synem. Rzeźby nie są rozumne i nie reagują na bodźce zewnętrzne.

Madonna trzęsie swoim synem i udaje szloch, jednak nie wydaje przy tym żadnego dźwięku. Martwy Chrystus jest nieruchomy i nie porusza się w żaden sposób poza byciem fizycznie przesuwanym przez Madonnę. Obie postacie posiadają realistyczną anatomię wizualnie naśladującą elastyczność i plastyczność tkanki miękkiej w kontekście ich wewnętrznego działania; jednakże w fizycznym kontakcie rzeźby z zewnętrznymi bodźcami będzie zachowywała się jak twardy marmur.

Wiele historycznych zapisów dotyczących dzieła opisuje incydenty, w których palce dziecka zostały odcięte po wsadzeniu ich do ust Madonny w ramach zabawy. Pogłoski te są poparte niedawnymi badaniami obrazowymi żołądka Madonny, które dowiodły obecności 11 palców od nie mniej niż 3 różnych osób, a także dużej ilości monet o różnych nominałach.

Drzwi wykonane z brązu z wyrzeźbionymi fragmentami przedstawiającymi różne sceny z Piekła przedstawionego w utworze Boska Komedia Dantego Alighieri. Anomalne właściwości przejawiają się, kiedy są obserwowane przez osobę, która niedawno popełniła czyn uznawany za grzeszny przez XV wieczną doktrynę Chrześcijaństwa.

Osoby, które będą podpadać pod powyższe kryteria, doświadczą wywoływanych przez zagrożenie poznawcze halucynacji, w których będą otoczone przez niewyraźne, zakapturzone czerwone postacie. Często są widziane trzymające i zjadające odcięte głowy kefalorycznych świętych — zmarłych męczeńsko poprzez utratę głowy. Efekt zanika całkowicie w ciągu dwudziestu do trzydziestu minut.

Portret w stylu olej na płótnie wielkości rzeczywistej wraz z towarzyszącym mu kawałkiem ściany. Obraz przedstawia Innocenzo Ciocchi del Monte, adoptowanego bratanka i prawdopodobnego kochanka Papieża Juliusza III.

Obraz został usunięty z Pałacu Apostolskiego wiele razy po śmierci Juliusza III w 1555 roku, jednak zawsze pojawiał się ponownie na tym samym miejscu następnego dnia. Próby zniszczenia dzieła okazały się także niemożliwe. Po kilkutygodniowych staraniach zadecydowano, aby całą sekcję ściany, gdzie zawieszony był obraz, wyrwano i przeniesiono z budynku.

Olej na pulpicie. Obraz zawiera anomalny efekt światłocienia, który powoduje, że oświetlenie scenerii dzieła zmienia się w okresie 24 godzin wraz z ruchem słońca, księżyca i gwiazd przemieszczających się w czasie rzeczywistym.

Pozostałość sceny (która jest statyczna) przedstawia Pawła Apostoła stojącego przed tłumem, co jest w przybliżeniu artystyczną interpretacją żydowskiej synagogi. Wszystkie postacie ubrane są we włoski formalny ubiór często spotykany w tamtym okresie.

Paweł znajduje się w pozycji przypominającej wygłaszanie kazania do zgromadzonych, aczkolwiek z jego ust wylewa się gęsty strumień miodu. Z miejsc, gdzie znajdowałyby się jego oczy, wystają głowy gołębi, a jego palce wydzielają mleczną substancję, która tworzy jej kałużę pod nim. Wielu obserwatorów jest zebranych wokół niej i używa swoich rąk do picia.4

Olejny obraz przedstawiający ciało Lorenza de' Mediciego w zaawansowanym stopniu rozkładu. Jest to jedno z najwcześniejszych znanych prób stworzenia w pełni ruchomej i inteligentnej reprodukcji istniejącego człowieka w przestrzeni dwuwymiarowej. Ze względu na podzieloną opinię dotyczącą świętości dzieła, pozostało niedostępne aż do 1944 roku w archiwum Akademii Sztuk Okultystycznych Medyceuszy (MADAO).5

Lorenzo rzekomo zlecił namalowanie obrazu, kiedy jego uwagę skusiła oferta artysty dotycząca nieśmiertelności. Artyście — którego tożsamość pozostaje nieznana — udało się stworzenie podobizny Lorenza, która mogła rozmawiać z obserwatorami i poruszać się w obrębie powierzchni 126 cm × 104 cm swojej powierzchni, jakby znajdował się w trójwymiarowej przestrzeni.

Jednakże przedstawienie Lorenza okazało się być bardziej żywe, niż przewidywano i zmarło z wygłodzenia po kilku tygodniach od ukończenia obrazu. Przed śmiercią pożywił się miską owoców, którą artysta namalował na pierwszym planie, a także ożywionym ptakiem namalowanym na parapecie.

Ożywiona brązowa rzeźba stworzona pod patronatem Papieża Leona X. Wstępnie dzieło miało być żyjącą idealizacją Świętego Piotra, które mogło wchodzić w interakcję z publicznością i uczyć ją tematów biblijnej historii i ideologii Katolicyzmu.

Mimo że projekt początkowo się powiódł, dzieło zaczęło kwestionować swoje istnieje i stopniowo zaczęło rozwijać u siebie poczucie indywidualnej tożsamości, aż końcowo publicznie wyrzekło się swojej wiary chrześcijańskiej. Kościół szybko usunął statuę z publicznej wystawy. Zapisy wskazują na to, że dzieło miało zostać zniszczone, ale z nieznanych przyczyn zostało zakneblowane i zakopane w nieoznaczonym miejscu i pozostał tam, dopóki nie zostało przypadkiem odkryte prawie pięć wieków później przez firmę budowlaną.

Od tamtego momentu figura znajduje się pod opieką Fundacji i otrzymała szeroką pomoc terapeutyczną, jednak nadal przejawia poważną niestabilność psychiczną i fobię społeczną, które są konsekwencjami zbyt długiej izolacji.6 Rzeźba może być agresywna, jednak przejawia niewielkie zagrożenie dla obserwatora, gdyż nie może opuścić swojej podstawy o wymiarach 0,7m x 0,7m.

Złota miednica umieszczona w podstawie kości słoniowej z wyrytymi różnymi scenami z ukrzyżowania Jezusa wokół swojego obwodu. Wszelka ciecz wlana do miednicy stopniowo przemieni się w krew w przeciągu od dziesięciu do dwunastu minut.

Początkowo stworzona, żeby przetrzymywać Wodę Święconą; dzieło nie wykazywało żadnych anomalnych właściwości, aż do śmierci artysty w 1446 roku. W 1961 roku została nabyta od nieznanego handlarza przez Inicjatywę Horyzontu ze względu na swoje widoczne właściwości eucharystyczne. Organizacja oddała ją Fundacji w 1992 roku jako prezent, kiedy naukowe badanie wykazało, że przemieniona krew pochodziła od samca konia lipicańskiego.

Niedokończony olejny obraz na drewnie przedstawiający Świętego Bartłomieja w trakcie obdzierania go ze skóry. Dzieło wydziela stałą wokalizację cierpienia, która nabiera intensywności w odpowiedzi na fizyczne lub dźwiękowe bodźce. Nie zaobserwowano żadnych innych anomalnych cech.

Szczególną uwagę zwróciły szczegóły w wystawionym umięśnieniu Bartłomieja, prawdopodobnie przez rysunki anatomiczne stworzone przez Andreasa Wesaliusza sprzed roku. Postacie dokonujące oskórowania Bartłomieja są ciemne i niewyraźne; nie jest wiadome czy była to decyzja twórcy czy po prostu skutek niedokończenia obrazu. Skóra ściągnięta z nóg Bartłomieja została spleciona i zawiązana w pętlę wisielczą. Ustawienie postaci sugeruje, że stryczek jest przyciągany bliżej głowy świętego wraz z każdym odcinkiem skóry obranym z jego pleców.

Olej na płótnie. Chrystus zawieszony jest w ciemnej przestrzeni, wisząc na szyi z liny, która rozciąga się poza kadrem. Osoby, które obserwowały obraz przez zbyt długi okres czasu będą stopniowo dostrzegać w nim zmiany w zawartości.

Efekt niweluje się, kiedy obserwator odwróci wzrok, na co najmniej dziesięć sekund. Zmiany są spójne w ramach wielu obserwatorów i sesji obserwacji, a także zachodzą według tej samej kolejności:

• Na całym ciele martwego Chrystusa pojawiają się rany szarpane;
• W lewym dolnym rogu obrazu pojawia się błazen, który będzie wskazywać na martwego Chrystusa;
• Za błaznem pojawiają się małe dzieci w długiej linii, które rozciągają się do ciemności;
• W prawym dolnym rogu obrazu pojawi się zakapturzona postać na koniu. Obcasy butów jeźdźca będą zakrwawione;
• Na boku ciała konia pojawiają się rany kłute;
• Wokół zakapturzonej postaci pojawiają się ciężkie łańcuchy, wiążące jego ręce do tułowia;
• Martwy Chrystus podniesie swoje ramiona w kierunku błazna i jeźdca;7
• Wyraz twarzy Chrystusa zmienia się na szeroki uśmiech.