SCP-2287

SCP-2287, başı olmayan beyaz bir erkek insansıdır. SCP-2287 birden çok olağanüstü nitelik taşır; aralarında en kayda değer olanı, başının yokluğuna rağmen hayatta olmasıdır. "Bay Kafasız, Küçük Baylar Serisi ®, Dr. Wondertainment tarafından" yazısı, SCP-2287'nin sırtında dövmeli haldedir. Boynunun açıkta kalan kısmı deriyle kaplıdır. Radyografik muayene sonucunda boyun güdüğünün yalnızca en alttaki dört boyun omuruna sahip olduğu görülmüştür; ancak omurgada herhangi bir tahriş izi bulunamamıştır.

SCP-2287; düşünebilme, duyma ve koklama gibi bir baş gerektiren birçok yetiye sahiptir. Konuşabilmesine rağmen ses tonu bir insanınkinden oldukça farklıdır, aynı zamanda kör olduğunu iddia etmektedir. Yemek yemeye veya nefes almaya ihtiyacı yoktur. Gerekli enerjiyi nereden aldığı sorulduğunda "gelişmiş bir tür fotosentez sayesinde sanırım" yanıtı alınmıştır (bkz. Sorgu Kaydı 2287-41-B).

SCP-2287'nin başının yokluğu doğrudan algılanamaz; SCP-2287'ye bakan bireyler, SCP-2287'nin gözünden kendi başsız vücutlarını görürler. Bu durumdaki bireyler, kendi vücutlarından "kopuk" hissettiklerini belirtir fakat güçlükle de olsa vücutlarını kontrol edebilirler. Bu etki yalnızca SCP-2287'ye doğrudan insan gözüyle bakıldığında gerçekleşir. SCP-2287'nin başının yokluğu video kayıtlarında, fotoğraflarda, aynalarda, aynı zamanda pencere ve lens ardından görülebilmektedir. Radyal keratotomi ameliyatı geçiren bireyler, nesnenin başının yokluğunu algılayamamaktadır. Test yapmak için katarakt ameliyatı geçirmiş herhangi bir birey henüz mevcut değildir.

Benzer şekilde SCP-2287, hareket dedektörlerinde ve benzeri cihazlarda başsız görünür. Buna rağmen SCP-2287, bir baş gerektiren bazı eylemleri gerçekleştirebilmektedir; şapka, maske, atkı, kulaklık, burun tıpası, kulak tıpası, küpe, gözlük, toka takabilmesi ve ruj sürebilmesi, bunlara örnek olarak verilebilir. (Eşyaların tam bir listesi için bkz. Belge 2287-N12)

SCP-2287; 24 Kasım 20██ tarihinde, Wisconsin, ██████ kentinde bulunan vatandaşlardan gelen ihbarlar sonucunda keşfedilmiştir. Nesneyi görenlere amnestik verilerek SCP-2287 sorunsuz bir şekilde muhafaza altına alınmıştır.

[KAYIT BAŞI]

Dr. Howard: İyi akşamlar, SCP-2287.

SCP-2287: Hey, Dr. Howard. N'aber? Bugün de mi deneylerimiz var?

Dr. Howard: Hayır, aslında bu gece için bir sorgu ayarladık. Bize Dr. Wondertainment hakkında neler anlatabileceğini merak ediyoruz.

SCP-2287: Pekala, size anlatabileceğim her şeyi anlatacağım. Ancak ben kendisini tam anlamıyla hiç görmedim, anlarsın ya? Hani kör olmam ile ilgili.

Dr. Howard: Onunla hiç etkileşime geçtiniz mi?

SCP-2287: … Kiminle? Ha, Dr. Wondertainment ile mi? Tabi ki, çok hanımefendi birisidir, en azından çoğu zaman. Çılgın fikirleri hiçbir zaman eksik olmayan bir adamdır kendisi. Mesela benim için şey düşünüyordu —

Dr. Howard: Bir dakika lütfen. Kendisine önceden "hanımefendi" demenize rağmen şimdi "adam" diye hitap ediyorsunuz.

SCP-2287: … anlayamadım?

Dr. Howard: Dr. Wondertainment'a başta kadın olarak hitap etmenize rağmen az önce erkek olarak hitap ettiniz.

SCP-2287: …Ne demek istediğini tam olarak anlayamadım. Yani… Dr.Wondertainment'a gerçek bir birey gibi hitap etmeyi mi kastediyorsun? Ne demeye çalışıyorsun? Kafamı allak bullak ettin.

Dr. Howard: Ama az önce dediniz ki — Kusura bakmayın, yanlış duymuş olmalıyım. Benim hatam.

SCP-2287: Peki o zaman. Az önce ne dediğin gerçekten hiç ama hiç anlaşılmıyordu. Bir de bana kafasız derler, ha!

Dr. Howard: <Boğazını temizler> Vakıf için çalışınca anlaşılmaz birçok şeyle karşı karşıya kalabiliyorsun. Diyordunuz ki Wondertainment sizin için bir şeyler düşünüyormuş.

SCP-2287: Aynen öyle. Bayramlara özel bayram temalı ürünler olur ya hani?

Dr. Howard: Evet.

SCP-2287: Kısacası ben Cadılar Bayramı'na özel bir ürünüm, bilmem anlatabildim mi?

Dr. Howard: Bu kadar mı?

SCP-2287: Bu kadar. Eğer duyduklarım doğruysa Cadılar Bayramı için ilk başta Tatlış'ı düşünmüşler. Ama sıradan şirket işleri araya girmiş, çalışanlar birbirinin önünü kapatmış falan… nasıl olduğunu bilirsin. İşte ben de yedek planım: beni kapının önüne koy, ölü gibi davranayım, sonra çocuklar geldi mi: BOOO, yerimden kalkıp kollarımı onlara doğru sallarım, başsız boynumu gösteririm, BUUUU, başsız canavar, ÖĞĞĞ… şey, bunun gibisinden. Dr. Wondertainment'dan Bay Kafasız, tüm aile için mükemmel bir Cadılar Bayramı eğlencesi!

Dr. Howard: Anladım. Peki gerçekten öyle misiniz? Yani "tüm aile için eğlenceli" misiniz?

SCP-2287: Şey… sanırım. Yani evet, insanlar beni seviyordu - ki yanlış anlama, bu gerçekten harika - Fakat ben kendim için hiç böyle hissetmedim, anlarsın ya? Orada oturuyorum, kalkıyorum, ayakta duruyorum ve kollarımı sallıyorum, hepsi bu kadar. Ama insanlar benden korkardı… ve eğlenirlerdi… ve… ve bu benim için yeter de artar. En azından siz çocuklar beni ele geçirmeden önce durum böyleydi. Daha kötüsü de olabilirdi herhalde.

Dr. Howard: İnsanları eğlendirmekten hoşlanır mıydınız? Bunu özlüyor musunuz?

SCP-2287: Kesinlikle. Yani evet, bazen insanları beklerken veya ayakta dururken canım sıkılıyordu. Fakat insanların tepkisini görmek buna değerdi, özellikle Cadılar Bayramında. Tüm yılın yalnız bir gecesinde insanların korkunç şeyleri komik bulması sence de komik değil mi? Koca bir yıl boyunca düşünceleri yalnızca bir gün için değişiyor.

Dr. Howard: Cadılar Bayramı temalı bir tek siz mi varsınız şeyler arasında… şey…

SCP-2287: Bana "Küçük Bay" diyebilirsin, sorun yok. Ben buyum ne de olsa.

Dr. Howard: Sanırım öyle. Yalnızca sizlere çocuk muamelesi yapıyormuşuz gibi geliyor.

SCP-2287: Dr. Wondertainment tarafından bize verilen isim bu, o yüzden hep böyle kalacak. Ama evet, bayram temalı tek Küçük Bay benim. Dr. Wondertainment ilk başta benim gibilerden daha fazla yapmayı planlıyordu. Bay Ramazan, Bayan Maslenitsa, Bay Divali, Bayan Yom Kippur ve Bay Hogmanay gibi fikirleri olduğunu hatırlıyorum; ama benim dışımda hiçbiri hayata geçirilmedi.

Dr. Howard: Bunun sebebi nedir acaba?

SCP-2287: …Açıkçası buna hiç kafa yormadım. Herhalde bir tek ben olursam daha ilgi çekici olacağımı düşünmüş olmalı. Belki de bayram temalı ürünler ile ilgili fikirleri değişmiştir. O sık sık fikir değiştirir. Şirket içinde sürekli olarak birbirlerine giren tipler olunca bu kaçınılmaz oluyor tabi. İşte benim adım bu yüzden Bay Kafasız, tüm aile için mükemmel bir Cadılar Bayramı eğlencesi! Bay Cadılar Bayramı falan değil.

Dr. Howard: Kendinizi korkutucu buluyor musunuz?

SCP-2287: Ben kendimi neşe ve heyecan getiren biri olarak görüyorum. Eğer insanlar benden korkuyorsa bu, işimi iyi yaptığım anlamına gelir. Lakin son zamanlarda durum biraz vahim. Doktor kimseyle fikir alışverişi yapmaz, o yüzden bugünlerde ne kadar çok çocuğun gözlük taktığı aklına gelmemiş olmalı. Üstüne bir de her taraf kamera gibisinden şeylerle dolup taşınca tüm sürpriz bozuluyor. Yani evet, ben hala Bay Kafasız'ım, tüm aile için mükemmel bir Cadılar Bayramı eğlencesi! Fakat insanlar benimle birlikte kafasız olamayınca pek eğlencesi kalmıyor.

Dr. Howard: Wisconsin'de sizi bulduğumuz sırada ne yapıyordunuz?

SCP-2287: Beni bulduğunuz yerde mi? Orada bir aileyle birlikte birkaç yıl geçirdim. Beni sürekli tavan arasında tutarlardı. Orası oldukça… sessizdi. Bazen aşağıda onların gürültülerini duyardım; ama genelde çıt çıkmazdı. Oranın kokusuna aşina olmuştum artık: küf, toz ve eskimiş kağıt karışımı bir koku. Metal borular ısındığında nasıl kokar bilir misin? Aynen onun gibiydi. Cadılar Bayramı sırasında beni aşağı indirip işleri bitince tekrar yukarıya taşırlardı. Sonra bir gün Cadılar Bayramı sırasında beni almaya kimse gelmedi, ben de o yıl hiç aşağıya inmedim. Ertesi yıl da beni kimse almadı. Ve ondan sonraki yıl da. Endişelenmeye başlamıştım. Aşağıya indim fakat kimseyi bulamadım. Her yeri didik didik aradım ama mobilyalar ve eşyalardan bile bir iz yoktu. Oradan taşınırken beni almayı unuttuklarını farz ettim.

Dr. Howard: Bu yüzden mi sokaklarda dolaşmaya başladınız?

SCP-2287: Evet. Birkaç hafta boyunca bekledim, daha sonra birkaç kişi ön kapıdan eve girdi. Sesleri bana yabancıydı fakat seyirciye hayır diyemezdim, öyle değil mi? Tavan arasından aşağıya indim ve onlar, şey, oldukça korktular sanırım. İnsanların çığlık atmasına aşinayım; fakat bu farklı bir çığlıktı. Bir tanesinde şey vardı… ne deniyordu? O elinizde tuttuğunuz, insanların canını yakmak için patlattığınız ve sonrasında her yerin kimyasal koktuğu o metal şey.

Dr. Howard: …bir tabanca mı?

SCP-2287: Tamam, bir tanesinde bir tabanca vardı. Yanına yaklaşıp ellerimi yüzüne götürmeye çalıştığımda öğrendim bunu. Çok iyi bir fikir olmadığını itiraf ediyorum; fakat bilirsin, biraz yalnız hissediyordum ve aileden biri olabileceğini düşünmüştüm. Biliyorum, ilk önce izin istemeliydim fakat yalnızlık başıma vurmuştu ve tanıdık biriyle karşılaşma ihtimali beni heyecanlandırmıştı. Ancak tanıdık biri değildi. Sonrasında çığlıklar ve silah sesleri… Bu çığlıklar kötü olanlardandı, eğlenceli olanlardan değil. Sonrasında biri yere yığıldı ve tuhaf tuhaf kokmaya başladı. Bu onun öldüğü anlamına geliyor, değil mi? Biri ölmüştü, diğerleri de tabanları yağladı; fakat ön kapıyı açık unutmuşlardı. Ben de kendi kendime "dışarı çıkmak için ne güzel bir fırsat!" diye düşündüm. Sonra sokaklarda yürümeye başladım; dört bir yanda arabalar vardı ve korna sesleri bitmek bilmiyordu. Her yerden çarpışma ve cam kırılma sesleri geliyordu, aynı zamanda çığlık atan bir sürü insan vardı. Öncesinde dediğim gibi bunlar kötü çığlıklardandı. Sonra evin yakınlarında bir park olduğunu hatırladım. Oraya gidersem belki çalıların arasında saklanabilirim diye düşündüm. Parka vardığımda Dr. Wondertainment'a geri dönme fikri aklıma düştü. Eminim ki işleri yoluna koyabilirdi, evdeki o adamın ölü olmamasını sağlayabilirdi, neyin ters gittiğini bulabilirdi, ailenin nereye kaybolduğunu öğrenebilir ve belki beni alacak yeni bir aile bulabilirdi. Tam o sırada siz çocuklar beni buldunuz. Sizi o göndermiş olamaz, değil mi?

Dr. Howard: Hayır. Biz polis ihbarları dolayısıyla geldik.

SCP-2287: Ha.

Dr. Howard: Bana neden eve, tavan arasına geri dönmediğinizi söyler misiniz?

SCP-2287: Şey, bu biraz utanç verici. Arabalar etrafımı sarmışken sokağın ortasında yolumu kaybetmiş olabilirim… Bir ev ile bahçeden daha geniş yerlere alışkın değilim! Eğer kaza yapan arabalar ve çığlık çığlığa bağıran tipler dört bir yanımı sarmış olmasaydı belki evin yolunu bulabilirdim. Ama paniğe kapıldım ve binalardan uzaklaşmak istedim.

Dr. Howard: Anlıyorum. Neden daha önce ayrılmaya çalışmadınız?

SCP-2287: Çünkü ön kapıyı daha önce hiç açık bulmamıştım.

Dr. Howard: Hayır, demek istediğim neden aşağıya inmeden önce bu kadar beklediniz? Neden tavan arasında, uzun zaman boyunca terk edildiğiniz sırada bir şeylerin ters gittiği fikri aklınıza gelene kadar beklediniz?

SCP-2287: Şey, herhalde beklemeyi pek sorun etmedim. Yalnızca… düşüncelere dalmıştım o kadar. Tavan arası gerçekten de sessizdi ve koku da fena sayılmazdı. Sakin sakin düşünebilmem için uygun bir yerdi. Bu çok sık yaptığım bir şeydir, biliyor muydun? En azından beklerken, yapacak başka bir şey olmadığı sırada.

Dr. Howard: Ne hakkında düşünüyordunuz?

SCP-2287: Yalnızca… havadan sudan işte. Sıradan şeyler; dünyanın hangi yöne gittiği, ben olmanın nasıl bir şey olduğu falan.

Dr. Howard: Ancak… üç yıl boyunca mı?

SCP-2287: Evet, niye ki?

[KAYIT SONU]