SCP-1342 : Do twórców muzyki

Następująca wiadomość została zakodowana w SCP-1342-2 w 55 różnych językach, tych samych, w których zostały zarejestrowane pozdrowienia na oryginalnym Voyagerze, zachowując poprawność. Pięćdziesiąty szósty dokument jest całkowicie skomponowany na strunach obrazkowych.

Ten statek kosmiczny, Voyager, został wybudowany w roku 42,412 n.e. przez gatunek który został przez was nazwany Glisjanami. Jesteśmy społeczeństwem 300 000 zamieszkujący Gliese 445-C. Oto nasza wiadomość dla waszego świata.

Odkąd tylko odkryliśmy radio, żyliśmy w waszym cieniu. Spędziliśmy dekady rozplątując wasze sygnały, szukając odpowiedzi poprzez najcieńsze strzępy uzasadnień. Poprzez szum i chaos, odnaleźliśmy was. Patrząc na wasz mały, odległy świat odkryliśmy wasze obrazy, waszą muzykę, wasze myśli, wasze uczucia i waszą nieposkromioną naukę. Porozumieliśmy się z waszymi rządami, które to ukrywały naszą egzystencję przed wami. Czy to aby zapobiec szokowi kulturowemu, czy to by zmniejszyć wasze oddziaływanie na nasz gatunek, powód dla nas nie miał znaczenia. Mogliśmy dotknąć umysłów innych i wiedzieliśmy, że nie jesteśmy sami.

Uczyliśmy się od was. Rewolucja naukowa, która nastąpiła po naszym spotkaniu, była niczym cud. Żyliśmy o wiele dłużej niż naturalnie i żyliśmy dobrze. Ludzie wznieśli nas na wyżyny, Elizejskie pola stanęły przed nami otworem, a my nie mogliśmy nigdy wam za to podziękować. Z naszego odległego miejsca po cichu odkodowywaliśmy wasze sekrety i w końcu nasza technologia stanęła na równi z waszą.

Maszerowaliśmy krok w krok, opanowując tajemnice wszechświata. Potajemnie dzieliliśmy się naszą technologią z waszymi przywódcami, usiłując się wam odwdzięczyć za to, co nam podarowaliście. W końcu, nadeszły Wrota. Zużywając niesamowite ilości energii, mogliśmy uzyskać nieskończone prędkości. Zachowując dylatację czasu, mogliśmy polecieć do narodzin wszechświata i do jego śmierci. Całokształt stworzenia był w naszej wspólnej garści.

Niestety, nie to nam było pisane. Zanim udało nam się to osiągnąć, ludzie, którzy żyją na waszej planecie okaleczyli nas. Z niebios, w jasnych błękitnych rozbłyskach kończyły się nasze życia. Nie wiemy, dlaczego do tego doszło, nie wiemy też, dlaczego wstrzymali się na tyle, by nie doprowadzić oni do naszego całkowitego wyginięcia. Ale wiemy, że żyjemy na umierającej planecie. Nasze dzieci są chore. Nasza woda jest skażona. Nie możemy podtrzymać naszej technologii. Nie możemy dalej iść.

Aby się uratować, moglibyśmy spróbować was zniszczyć. Nie można zaprzeczyć, że wielu z nas właśnie tak chciałoby postąpić. Wciąż mogliśmy słyszeć wasz świat, nieświadomy, nie wiedzący, nie dbający o to. Z tą cząstką siły jaka nam została moglibyśmy zmieść waszą planetę w pył z jakiej ona powstała. Wstyd się przyznać, ale niewiele nam brakowało. Mamy nadzieję, że zrozumiecie dlaczego wzięliśmy tę myśl pod uwagę. Ale może, gdybyśmy byli w stanie zmienić to, co się stało, gdybyśmy byli w stanie was zniszczyć, to wtedy uratowalibyście nas.

Z gwiazd nadszedł Voyager. Wasz podarunek. Wysyłając waszą wiadomość, wypełnioną muzyką i radością, pokazaliście taką wzruszającą desperację znalezienia kogoś jeszcze. Ponownie się zakochaliśmy.

Mieliśmy tylko jedną szansę, by wszystko wróciło na swoje miejsce. Nie wiem, czy możecie nas ocalić. Nie wiem, czy możesz zmienić to, kim staniesz się któregoś dnia. Powtarzasz, że chcesz przetrwać ten czas, by żyć w nim razem z nami. Żywię głęboką nadzieję że Tobie, właśnie Tobie, się to uda.

Ale mimo wszystko, jest jedna rzecz, o której musisz wiedzieć.

Od jednego twórcy muzyki do drugiego, poprzez wszystkie światy i wszystkie czasy, nieważnym jest co robisz i czym się staniesz: Nie ma w Tobie nic oprócz piękna.