SCP-032 : เจ้าสาวของภารดา

SCP-032 เป็นมนุษย์จำลองแบบ F (ลักษณะภายนอกมีความคล้ายคลึงที่ไม่สมบูรณ์ ภายในไม่สอดคล้องกัน) ซึ่งในขณะนี้ยังไม่ทราบที่มา มันมีส่วนประกอบเป็นเปลือกนอกซึ่งเป็นซิลิโคนย้อมสี (หนา 5.5 มม.) กับเส้นใยพลาสติกโพลีเมอร์ประเภทต่างๆกัน มีรูปร่างภายนอกเป็นหญิงเชื้อสายคอเคเซียนในช่วงอายุประมาณใกล้สามทศวรรษ ภายในของ SCP-032 นั้นเป็นของเหลวน้ำมันที่กลั่นแล้วทั้งหมด ไม่มีโครงสร้างของกระดูกหรือกล้ามเนื้อใดๆ ถึงกระนั้น SCP-032 ก็สามารถเคลื่อนไหวและพูดได้ SCP-032นั้นสามารถปลอมเป็นมนุษย์ได้จากระยะห่างพอสมควร แต่เมื่อเข้ามาใกล้จะดูไม่น่าเชื่อเลยและทำให้ผู้ที่มองดูส่วนใหญ่รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย สิ่งนี้นับว่าไม่ใช่ความผิดปกติ แม้จะดูเหมือนมีการรับรู้และสำนึกตัวตนที่สมบูรณ์ แต่ SCP-032 ก็อ้างว่ามันมิใช่สิ่งมีสติปัญญาและกระทำการในฐานะตัวแทนของผู้ที่สร้างมันเท่านั้น ในขณะนี้สถาบันยังไม่สามารถยืนยันหรือหักล้างคำกล่าวอ้างนี้ได้

SCP-032มีผลกระทบที่เป็นอันตรายต่อตัวตนชีวภาพใดๆในระยะใกล้เคียงซึ่งมิได้ถูกสร้าง ถูกสั่งการอย่างเต็มใจ ถูกควบคุม หรือเกี่ยวพันกับมนุษย์ในลักษณะอื่น แม้ว่าลักษณะที่ชัดเจนของผลกระทบนี้จะแต่งต่างกันไป การคงอยู่ของ SCP-032 ก็จะทำให้เกิดความเสียหายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ขั้นร้ายแรงและไม่สามารถฟื้นฟูได้ต่อความสามารถในการแลกเปลี่ยนและ/หรือใช้พลังงานของสิ่งมีชีวิต พืชป่าจะสูญเสียความสามารถในการสังเคราะห์แสง หรือการสร้างและรับพลังงานในรูปแบบอื่นๆ ส่วนสัตว์จะเกิดกับระบบการหายใจและย่อยอาหาร ฯลฯ สิ่งนี้มีผลต่อจุลชีพด้วยเช่นกัน แต่ดูเหมือนว่าผลกระทบของ SCP-032 จะมีแนวโน้มที่จะสร้างความเสียหายต่อระบบสืบพันธุ์แทน มีข้อสมมุติฐานว่าความแตกต่างนี้มีสาเหตุมาจากความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันของจุลชีพบางชนิดกับมนุษย์

SCP-032 นั้นถูกพบนั่งอยู่ที่ธรณีประตูที่เป็นบริเวณภายในของศูนย์สถาบัน ██ ใกล้กับ██████████ ประเทศสโลวาเกีย เมื่อบุคลากรฝ่ายความปลอดภัยของสถาบันถามมัน SCP-032ก็อธิบายเรื่องลักษณะผิดปกติของมันและบอกว่ามันอยู่ที่นั่น"เพื่อนำไปเก็บ" ภาพจากกล้องวงจรปิดไม่มีบันทึกของช่วงเวลาที่มันไปถึง และก็ยังไม่ทราบว่า SCP-032 รู้ตำแหน่งของศูนย์ ██ หรือเข้าถึงโดยไม่ถูกเห็นได้อย่างไร เมื่อถามเหตุผลที่มันต้องการให้สถาบันกักกัน SCP-032 ก็ตอบว่ามันอยู่ที่นั่นตามคำสั่งของเหล่าผู้ที่สร้างมันและต้องการ"การจัดเก็บโดยไม่มีกำหนดจนกว่าจะถูกเอาไป"

การสัมภาษณ์นี้ได้บันทึกโดยดร.อเล็กซานเดอร์ โควัช จิตแพทย์ประจำศูนย์ ██ ในช่วงเวลาใกล้กับที่ทำการกักกันเบื้องต้นหลังจากที่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของศูนย์ได้ทำการตรวจเบื้องต้นแล้ว

<เริ่มบันทึก>

ดร.โควัช: ก่อนที่เราจะเริ่ม ฉันรู้สึกว่ามีอะไรที่ฉันต้องถามเธอก่อนเพราะพวกยามมักจะละเลยอยู่บ่อยๆ มันไม่ใช่เป็นไปตามมาตรการเสียทีเดียวหรอกนะ แต่ฉันว่ามันมักทำให้อะไรๆง่ายขึ้นน่ะ

SCP-032: ฉันได้รับคำสั่งให้ร่วมมือ

ดร.โควัช: ดี ดีมาก งั้นบอกมาซิว่าเธอชื่ออะไร?

SCP-032: ฉันไม่มี ผู้คนมีชื่อกัน ฉันไม่ใช่

ดร.โควัช: เหรอ? แล้วพวกที่เธอเรียกว่าผู้สร้างเขาเรียกเธอว่าอะไรล่ะ?

SCP-032: พวกนั้นไม่

ดร.โควัช: พวกเขาต้องเรียกเธอยังไงบ้างสิ?

SCP-032: ฉันเป็นพาหนะให้เจตจำนงค์ของพวกนั้น ไม่ใช่อย่างอื่นอีก พวกนั้นไม่มีความจำเป็นต้องเรียก ไม่มีวัน

ดร.โควัช: ถ้าอย่างนั้น จะว่าอะไรมั้นถ้าฉันจะเรียเธอว่า SCP-032?

SCP-032: ฉันได้รับคำสั่งให้ร่วมมือ

ดร.โควัช: เธอเคยบอกแล้ว ก็บอกมาแล้วน่ะนะ งั้นก็บอกมาซิว่าเธอมาที่นี่ทำไม?

SCP-032: ฉันจะถูกเก็บไว้ที่นี่จนกว่าจะถูกเอาไป

ดร.โควัช: ยามก็บอกฉันอย่างนั้น แต่ทำไมถึงเป็นที่นี่ แล้วใครเป็นคนเอาไป?

SCP-032: เอาไปโดยผู้ที่ต้องการทรมาน และเก็บไว้ที่นี่เพราะการพบฉันที่นี่จะทำให้เขาทุกข์ทนยิ่งขึ้น

ดร.โควัช: อย่างนั้นหรือ? งั้นคนที่เธอพูดถึงก็อยู่ในองค์กรนี้ใช่มั้ย? พวกคนที่สร้างเธอขึ้นมามีความแค้นต่อปฏิบัติการบางอย่างเหรอ?

SCP-032: เขาไม่ใช่พวกคุณ เป็นแค่…ผู้มีความเห็นพ้องครั้งหนึ่ง ทำนองนั้น เขาเคยเชื่อว่าพวกคุณพยายามจะช่วยเขา และถ้าเขาถูกบังคับให้อยู่ที่นี่ ถ้าพบฉันที่นี่ คุณก็จะตาย มันจะทำให้เขาเจ็บ เขาไม่สนใจพวกคุณสักคน หรือองค์กรของคุณ คุณเป็นเพียงเครื่องมืออยู่ที่นี่ เหมือนที่ฉันเป็น

ดร.โควัช: งั้นผู้ชายคนนี้เป็นใคร? เขาทำอะไรลงไปถึงถูกพวกคนที่สร้างเธอมาปฏิบัติด้วยแบบนี้?

SCP-032: เขาไม่รู้ที่ของเขา ได้ชัยในตอนที่ควรจะพ่ายแพ้ ภาคภูมิในตอนที่ควรจะถ่อมตน ใช้ของขวัญอันล้ำค่าเกินกว่าจะละเมิดไปอย่างเสียเปล่า

ดร.โควัช: และเธอก็มาอยู่ที่นี่เป็นการลงโทษ?

SCP-032: เขาถูกลงโทษไปแล้ว อย่างสาหัส ถูกบังคับให้ห่างจากพวกพ้องและเผ่าพันธุ์ ให้เทียวไปมาอย่างไร้ที่สิ้นสุด ให้ทำลายล้างโดยฝืนความตั้งใจตน ให้การคงอยู่ของเขาเป็นพิษต่อมนุษยชาติ ความเดียวดายตลอดกาลที่เจือรสของความรู้สึกผิดที่ไม่มีหยุด การทรมานชิ้นเอก พวกนั้นว่าอย่างนั้น

ดร.โควัช: ถ้าอย่างนั้น ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?

SCP-032: เพราะแม้ที่เป็นอยู่นี้ บางครั้งก็ยังมีช่วงเวลาของการปลอบประโลม บางครั้งเขาก็อาจมองดูโลกแล้วเห็นสิ่งที่เขายังไม่ได้ทำลาย มองดูธรรมชาติแล้วสัมผัสถึงความอัศจรรย์อันอบอุ่น อาบแสงลวงๆของความทรงจำอันเก่าแก่โบราณ มันทำให้เขาคงสติอยู่ได้ ให้เขามีความหวัง นั่นใช้ไม่ได้ ดังนั้นจึงต้องมีฉัน ฉันอยู่นี่เป็นวิบัติสุดท้ายของเขา สิ่งเร่งรัดไปสู่จุดจบของเหตุผล

ดร.โควัช: แล้วตัวเธอจะทำอย่างนั้นได้ยังไง? เธอจะหลอกเขายังไงสักอย่างเหรอ? นั่นเป็นสาเหตุที่เธอดูเป็นอย่างนี้หรือเปล่า?

SCP-032: ถ้าว่าไปก็ใช่ ในที่สุดแล้วการพเนจรของเขาก็จะมาถึงที่นี่ ในหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หรือหนึ่งร้อยปี แล้วเขาก็จะจำฉันได้ และรู้ว่าพวกนั้นคิดยังไงกับความทรงจำอันล้ำค่าของเขา ที่พวกนั้นเย้ยหยันเขา เขาจะเข้าใจว่าเธออยู่พ้นเอื้อมมือของเขาไปตลอดกาลแล้วเพราะการกระทำของเขา และที่เหลืออยู่สำหรับเขาก็คือ…ฉัน สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นซึ่งจอมปลอมเหมือนความหวังของเขา เมื่อเขาพบฉัน ฉันจะตามติดเขาไป แล้วเขาก็จะมองดูการเย้ยหยันความทรงจำซึ่งจะทำลายการปลอบประโลมสุดท้ายของเขา มันจะเป็นอย่างนั้นแหละ

ดร.โควัช: ฉัน…เอ่อ เธอบอกว่าเขาจะจำเธอได้สินะ ทำไมล่ะ?

SCP-032: ฉันเคยเป็นภรรยาของเขา

<จบบันทึก>

หมายเหตุ: การสัมภาษณ์นี้ได้ดำเนินการหกเดือนหลังจากการกักกันเบื้องต้นของ SCP-032 เป็นส่วนหนึ่งของชุดการสัมภาษณ์เพื่อประเมินถึงความสามารถหรือการไร้ความสามารถในการรับรู้และบุคลิกของ SCP-032

<เริ่มบันทึก>

SCP-032: ฉันเกลียดเธอ

ดร.โควัช: อ่ะนะ…นั่นก็นับเป็นวิธีเริ่มการสัมภาษณ์ได้ ช่วยขยายความหน่อยได้หรือเปล่า?

SCP-032: คนที่ฉันถูกทำให้ดูเหมือน ต้นแบบ…ของฉัน ฉันเกลียดเธอ

ดร.โควัช: ก็น่าสนใจที่เธอมีความอารมณ์แบบนี้นะ ในเมื่อเธอคอยย้ำว่าเธอไม่มีสำนึกตัวตนหรือความรู้สึกของตนเองน่ะ

SCP-032: ฉันไม่ ฉันเกลียดเธอเพราะพวกนั้นต้องการให้เป็น มันเอื้อต่อจุดประสงค์ของพวกนั้น

ดร.โควัช: ทำไมเธอคิดอย่างนั้นล่ะ?

SCP-032: สิ่งแรกที่พวกนั้นทำหลังจากที่สร้างฉัน ก็คือให้ฉันดูเธอ พวกนั้นไม่ค่อยทำแบบนั้นหรอก

ดร.โควัช: ฉันไม่เข้าใจแฮะ

SCP-032: การรบกวนผู้ที่ผ่านห้องโถงของพวกเขาไปแล้ว พวกเขาอาจจะพยาบาท อาฆาต หรือแม้แต่อำมหิต แต่พวกนั้นก็ตั้งใจทำหน้าที่ของตนมาก การให้ฉันได้เห็นเธอ การเสี่ยงที่จะรบกวนการพักผ่อนอันเป็นสุดท้ายของเธอ…พวกนั้นไม่ทำอย่างนั้นโดยไม่มีเหตุผลหรอก

ดร.โควัช: แล้ว—

SCP-032: เธอสวยงาม ช่างสงบ สมบูรณ์ แม้จะจากไปแล้ว แม้จะตายไปแล้ว ฉันก็เห็นได้ถึงแก่นแท้ของผู้ที่เธอเคยเป็น… ผู้ที่เธอยังเป็นอยู่ และจะเป็นตลอดไป วิญญาณของเธอ พวกนั้นบอกฉันว่าเธอไม่ได้มีชีวิตอยู่นานนัก แต่ตอนที่เธอยังอยู่นั้น… เธอเป็นตัวเธอเอง เธอเคยมีชีวิต ฉันถึงได้เกลียดเธอ

SCP-032: คุณรู้มั้ยว่ามันรู้สึกยังไงที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นสิ่งล้อเลียน? ฉันมองเห็นภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยวของทุกเส้นใยบนใบหน้าอันนิ่งเงียบนั้นในตัวฉันเอง ผิวหอมกรุ่นกลายเป็นพลาสติกหล่อ ผมนุ่มๆกลายเป็นเส้นใยสังเคราะห์ เลือดกลายเป็นน้ำมัน วิญญาณกลายเป็นความว่างเปล่า

ดร.โควัช: ขอโทษถ้ามันจะฟังดูอวดรู้นะ แต่ฉันอดคิดไม่ได้ว่าความรู้สึกพวกนี้มันมาจากตัวเธอเองทั้งนั้น

SCP-032: [ส่ายหัว] คุณไม่เข้าใจเหรอ? นี่เป็นแผนของพวกนั้น เมื่อเขาเจอฉัน เมื่อเขาได้เห็นสิ่งที่เหล่าภารดาทำขึ้นเพียงเพื่อลงโทษเขาให้มากขึ้นอีก…เขาจะวิปลาส

ดร.โควัช:เพราะที่พวกนั้นทำกับความทรงจำเรื่องภรรยาเขาน่ะเหรอ?

SCP-032: ไม่ใช่แค่นั้น เพราะเขาจะเห็นฉัน เขาจะเห็นว่าฉันเกลียดเธอแค่ไหน และฉันเกลียดตัวเองที่ไม่ใช่เธอแค่ไหน เกลียดที่จะอยู่ที่นี่เสียด้วยซ้ำ

ดร.โควัช: แล้วจากนั้น?

SCP-032: จากนั้น…ก็คือความเข้าใจอันเป็นสุดท้าย

ดร.โควัช: แล้วมันคืออะไรรึ?

SCP-032:เขาไม่เคยชนะเลย

<จบบันทึก>