SCP-2571

SCP-2571'de yer alan bir ağacın sanatsal tasviri. ("Eski Craggle Ağacı").

**** unknown
**** 0
**** unknown
Madde #: SCP-2571
Nesne Sınıfı: Öklid

Özel Saklama Prosedürleri

Vakıf için çalışan bir robot(I/O-MANDELA) çevrimiçi topluluklarda SCP-2571 ile alakalı tartışmaları izler. MGG Phi-7("Maskara") bu tartışmaları incelemek ve her bir vaka için uygun önlemleri almak ile görevlidir.

Açıklama

SCP-2571, var olmayan bir tema parkına dair tekrarlanan bir çocukluk anısıdır ('Cragglewood Parkı'). Dünya nüfusunun %0.05'i SCP-2571 tarafından etkilendiği tahmin ediliyor; ancak, son kanıtlar bu sayının büyüyeceğini göstermektedir. SCP-2571'in yayılmasının birincil vektörü henüz bilinmiyor — özellikle, daha çok tek çocuk olarak yetişmiş yetişkin insanlarda görülür.

Etkilenen denekler başlangıçta amnestiklere duyarlıdır, fakat Cragglewood ile alakalı olan anılar genellikle amnestik tedavisi sona erdiğinde yeniden ortaya çıkar. Anıların açıklamalarının değişmesine rağmen, birkaç detay tutarlı kalıyor:

  • Denekler, Cragglewood'u ziyaret ettiklerinde 4 ve 12 yaş arasında.
  • Parkta çok sayıda karakter vardı, karakterlerin çoğu insanımsı ağaç ve bitki varyantlarıydı.
  • Yetişkin gözetimi yoktu.
  • Parkın her yerinde Calliope müziği çalınıyordu.
  • Denekler kendileriyle birlikte çok sayıda başka çocuk ile parka katıldı, o çocukları tanımıyorlardı.
  • Parkta sadece bir tane eğlence aracı vardı; Bir atlıkarınca. Deneklerle birlikte olan çocuklar atlıkarıncaya binmiş olsa da, deneklerin kendileri binmedi.

Hem SCP-2571'in hem de Cragglewood Park'ın kesin doğası hakkındaki araştırmalar devam ediyor.

Ek 2571.1

00:23

Röportaj Kayıtları

RÖPORTAJ KAYDI

TARİH: 2002/11/16
SORGULAYAN: Dr. Reiner
DENEK: Rupert Duccasoux

[KAYIT BAŞLANGICI.]

REINER: 'Cragglewood Parkı' ile alakalı ne hatırlıyorsunuz?

DENEK: Tanrım. Konu bu muydu? O sadece benim önceden gördüğüm kabus.

REINER: Bana daha çok ayrıntı verebilir misiniz?

DENEK: Yani, Bence — o muhtemelen benim küçük bir çocukken gittiğim bir tema parkına dayanıyor, bilirsin? Beni muhtemelen fazlasıyla travmatize etti.

REINER: Kabusta neler yaşanıyordu?

DENEK: Ben o tema parkına giriyorum. Tıpkı Disneyland gibi, ama daha küçük. Hiçbir eğlence aracı yoktu; sadece ormana giden uzun sarmal yollar var. Her şey parlak ve renkli, sanki bir çizgi film gibi ve etrafımda bu ağaçlar var, ama…

REINER: Ağaçlar hakkında konuşun.

DENEK: Hepsinin yüzleri vardı ve şarkı söylüyorlardı. Hepsinin salakça neşeli bakışları vardı, şu eski çizgi filmlerdeki gibi ve onlar habire şarkı söyleyip gülüyorlardı.

REINER: Başka hatırladığınız bir şey var mı?

DENEK: Her yerde çalan bir müzik vardı. Org müziği gibi ama kiliselerdeki türden değil. Daha çok karnavalda duyabileceğin bir şey.

REINER: Bana daha önce hiç eğlence aracı olmadığını söylediniz.

DENEK: Ah, hayır, bekle. Hayır, yanlış söylemişim. Eğlence aracı vardı — bir tane vardı. Sadece bir tane. Şey işte atların daireler çizerek gittiği şey. Ne olduğunu anladın mı?

REINER: Bir atlıkarınca.

DENEK: Doğru. O şey. Org müziği oradan geliyordu.

REINER: Orada yalnız mıydınız?

DENEK: Hayır. Benimle birlikte başka çocuklar da vardı. Orada olmaktan mutlu değillerdi, hepsi. Hepimiz gülümseyip gülüyorduk fakat bunu ağlamamak için yapıyorduk, bilirsin? Ağaçları kandırmak için. Böylece ağaçlar ne kadar korktuğumuzu görmezdi. Ağaçları mutlu tutmak için.

REINER: Onları mutlu tutmak mı?

DENEK: Evet.

REINER: Bize söyleyebileceğiniz başka bir şey var mı?

DENEK: Ah, siktir. Bilmiyorum. Uzun zamandır o yer hakkında rüya görmedim. Ah, sanırsam… Sonlara doğru bir kısım var.

REINER: Lütfen, sakinleş. Zamanınız var.

[Denek gözlerini kapatır.]

DENEK: Tam çıkmaya hazırken, bir şey görüyorum. Küçük bir ağaç, ayağımın yanında filizleniyor. Bana doğru bakıyor. Gülümsüyor, o büyük salakça mutlu sırıtışıyla gülümsüyor. Onu görünce bağırmaya başladım. O an uyandım.

REINER: Neden o ağaç sizi bağırttı?

[Denek gözlerini açar.]

DENEK: Çünkü benim yüzüme sahipti.

[KAYIT BİTİŞİ.]

INTERVIEW LOG

TARİH: 2003/02/09
SORGULAYAN: Dr. Reiner
DENEK: Janine Yearling

[KAYIT BAŞLANGICI.]

REINER: Hiç bir atlıkarıncaya bindiniz mi?

DENEK: Ne? Kesinlikle hayır. Deli misin?

REINER: Oraya ulaştığınızda ne oldu o zaman?

DENEK: Bazı çocuklar atlıkarıncaya bindi ama ben binmedim. Binenlerden — bazıları gülümsüyordu, bazıları ise ağlıyordu. Bazıları atlıkarıncaya binemeyenlere sarılıyordu. Bazıları ise birbirlerine sarılıyordu.

REINER: Sonra ne oldu?

DENEK: Onlar atlıkarıncaya bindi. Sonra biz oradan ayrıldık.

REINER: Onlara ne oldu??

DENEK: (öfkeli) Nasıl bilebilirim? Oradan ayrıldık.

REINER: Onları arkada mı bıraktınız?

DENEK: (daha fazla öfkeleniyor) Evet, onları arkada bıraktık. Ne, orada kalmamızı mı düşünüyordun? Bunun nasıl sonuçlanacağını görmek için mi?

REINER: Üzgünüm. Sizi bir şey ile suçlamaya çalışmıyordum. Siz sadece bir çocuktunuz. kimse sizin—

DENEK: Bu doğru, Ben sadece lanet olası bir kabusun içindeki lanet olası bir çocuktum, ve ben — ben sadece —

[Denek başını sallar.]

DENEK: Ben sadece, bunun hakkında konuşmanın bana ne yaptığının farkında değilsin, veya beni nasıl hissettirdiğinin. Bunun hakkında konuşmak istemiyorum. Sadece unutmak istiyorum. Neden sadece bizim — bizim —

[Denek başını ellerinin arasına gömer]

DENEK: Üzgünüm, ben sadece —

REINER: Özür dilemenize gerek yok, Bayan Yearling. Siz açıkça derin bir travmatik deneyim yaşadınız.

[Denek hıçkırarak ağlar.]

DENEK: Ben sadece, Ben sadece, anlamıyorum.

REINER: Ben sizden anlamanızı beklemiyorum. Bu deneyimin hiç bir yanı mantıklı değil zaten.

DENEK: (boğuk hıçkırıklar.) Öyle değil, o öyle değil. O sadece…

REINER: Nedir?

DENEK: Çocuklardan biri. Atlıkarıncaya binen çocuklardan biri.

REINER: Evet?

DENEK: Neden? Neden bana sarıldı? Ben — Ben onun kim olduğunu bile bilmiyordum —

[Denek ağlamaya devam eder.]

[KAYIT BİTİŞİ.]

RÖPORTAJ KAYDI

TARİH: 2004/06/12
SORGULAYAN: Dr. Reiner
DENEK: Randolph Blair

[KAYIT BAŞLANGICI.]

REINER: Sizinle video kasedi hakkında konuşmak istiyorum.

DENEK: Tanrım.

REINER: Anlıyorum. Bunun —

DENEK: Siz insanlar anlamıyorsunuz. Bunların hiçbirini sizinle konuşmak istemiyorum. Sikeyim. Terapistime bunların hiç birini söylememeliydim, O sikik orospu —

REINER: Lütfen, Bay Blair. Odaklanmanızı istiyorum.

DENEK: (İç çeker.) Devam et.

REINER: O kaset. Onu nereden aldınız?

DENEK: Bilmiyorum. Gerçekten Bilmiyorum. Onu temizlik yaparken çatı katında buldum. Sadece Ghostbusters'ın falan eski bir kopyası olduğunu düşündüm.

REINER: Üzerindeki resimlerden herhangi birini hatırlıyor musunuz?

DENEK: Bilmiyorum. Evet. Kabuslardan. Öyle bir saçmalık. Belki çocukken birisi bana o kaseti göstermiştir.

REINER: Hayatınız boyunca o evde mi yaşadınız?

DENEK: Evet.

REINER: O evde aileniz tarafından mı yetiştirildiniz?

DENEK: Evet. Bu bir yere mi gidiyor?

REINER: Ön yatak odası —

DENEK: Bak, ben bununla alakalı konuşmak istemiyorum, tamam mı?

REINER: Anlıyorum. Fakat bizim ne olduğunu öğrenmemiz lazım, Bay Blair. Neden ön yatak odası —

DENEK: Bilmiyorum. Gerçekten Bilmiyorum. İçinde her zaman bir bok vardı. Ama hiç kimse onu kullanmıyor. Bu yüzden orayı kilitli tutuyorum, tamam mı? Onu düşünmüyorum.

REINER: Anlıyorum, Bay Blair. Sadece şeyi sormalıyım —

DENEK: Bitti mi?

REINER: Son bir sorum var.

DENEK: Her neyse.

REINER: Bay Blair, Her zaman tek çocuk muydunuz?

[Denek cevap vermeyi reddeder.]

[KAYIT BİTİŞİ.]

NOT: Denek başka herhangi bir mülakat yapmayı reddetti.

[00:21]

Görüntü yoldaki diğer çocuklara odaklanmak için döner; bazıları el eledir.

[00:32]

Görüntü çakıl taşlarına yönelir

[00:36]

(Sessiz ağlama.)

[00:39]: SES 1

(fısıldar) Ben korkuyorum.

[00:41]: SES 2

(fısıldar) Şşş. Sorun yok. Sorun yok. Ağlama. Gülümsemelisin.Zorundasın.

[00:55]

(Uzaklardan gelen şarkı.)

[00:58]: SES 2

(fısıldar) Gülümse. Gülümse, lütfen, sadece, gülümse, iyi olacağız söz veriyorum, Bunu halledeceğim —

[01:02]

Statik.

[01:09]

01:09

Bulanık görüntüler.

[01:10]

(Çarpık şarkı ve Calliope müziği.)

[01:15]

(Derin, neşeli kahkaha.)

[01:20]

(Şarkı ve müzik yoğunlaşır.)

[01:25]: SES 2

(Fısıldar) Ah, Tanrım.

[01:26]

Statik.

[01:30]

Yaklaşık bir düzine çocuk atlıkarıncanın etrafında duruyor.

[01:32]: SES 1

(fısıldar) Neler oluyor?

[01:35]: SES 2

(fısıldar) Şş, sadece…

[01:39]

(Şarkı yoğunlaşır.)

[01:42]: SES 2

(fısıldar) Ah, tanrım.

[01:45]: SES 1

(fısıldar) Onlar ne — onlar ne —

[01:48]: SES 2

(fısıldar) Dinle, yapmalısın —

[01:52]

Görüntü çakıl taşlarına iner.

[01:58]: SES 2

Üzgünüm. Üzgünüm. Gitmelisin. Yapmalısın —

[02:01]: SES 1

Hayır! Değilsin —

[02:05]

(Şarkı yoğunlaşır. Çocukların ağlama sesleri duyulabiliyor.)

[02:08]: SES 2

Git, lütfen, Üzgünüm, İyi olacağım, sadece —

[02:12]

Statik.

[02:20]

Görüntü sarsılır; orman içindeki bir patika boyunca hızla ilerler.

[02:21]

(Ağır nefes alma.)

[02:22]

(Şarkı yoğunlaşır.)

[02:25]: SES 1

(fısıldar) Hayır, hayır, hayır, hayır —

[02:30]

02:42

Görüntü yukarı fırlar, ardından yere düşer. Görüntü artık bir yüze odaklanır.

[02:35]: SES 1

(Ağlar) Hayır, hayır, hayır, lütfen hayır, lütfen hayır —

[02:38]

Yüz yukarı bakar ve gülümser.

[02:41]: SES 1

(Ağlar) Hayır hayır hayır —

[02:42]

(SES 2 Şarkı söylemeye başlar.)

[KAYIT BİTİŞİ.]

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License.